„MAM MEGA LĘK PRZED ODRZUCENIEM” - VANESSA ALEKSANDER

0:20Cześć, tu Kasia. Dziękuję, że z nami

0:23jesteście. Jeśli macie ochotę na

0:25niedzielne spotkanka, zachęcamy do

0:27lajkowania, subskrybowania i włączenia

0:30powiadomień.

0:30>> Witajcie kochani w kolejnym odcinku

0:32podcastu Bliskoznacznie. Ja jestem

0:33Mikołaj,

0:33>> Kaśka.

0:34>> Jest z nami dzisiaj gość specjalny

0:35>> Vanessa Aleksander.

0:37>> Witamy.

0:38>> Dziękuję wam bardzo, bardzo za

0:40zaproszenie. My dziękujemy bardzo, że

0:42wiemy, że masz napięty grafik i i dużo

0:45się dzieje, więc tym bardziej jesteśmy

0:47wdzięczni, że gdzieś tam nas po prostu

0:49upchnęłaś w te kalendarzowe struktury.

0:52>> Powiem zupełnie szczerze i bez

0:53słodzenia,

0:55że że to był nasz mojego Staszka, czyli

0:58mojego agenta i mój priorytet, żeby się

1:01to udało zmieścić w tym roku, więc było

1:03to też dla nas ważne i jest mi bardzo

1:05dziękujemy panie Stasy. Dziękuję.

1:08Tak to może takim pytaniem mają takie

1:09zawsze pytanie na rozpoczęcie. Jakbyś

1:11miała się opisać komuś, kto cię

1:12kompletnie nie zna w paru słowach

1:13zdaniach, to jakie słowa zdania by to

1:15były?

1:16>> Ojejku.

1:17Powiedziałabym, że jestem ale w cechach.

1:21Czy jakieś zdania, jakieś cytaty?

1:24To jest trudne.

1:26>> No tak się zmieścić w kilku zdaniach.

1:28Pierwsze co mi przyszło do głowy to po

1:29prostu chyba bym powiedziała, że jestem

1:30empatyczna. Mhm.

1:32>> y na pewno bym wspomniała o swojej pasji

1:35do aktorstwa, ale nie byłoby to chyba

1:37takie aż najważniejsze. Chyba, że jestem

1:40empatyczna, że pochodzę y z fajnej

1:43rodziny, że mam super rodzinę, że jestem

1:46rodzinna, że ta rodzina jest trochę

1:49polska, trochę słowacka, m,

1:53że mam poczucie humoru, ale że wielu

1:55rzeczy się boję. M. No i pewnie właśnie,

1:58że jestem aktorką i że kocham to, co

2:00robię. jakby tak lubimy zadawać, znaczy

2:02ja lubię zadawać to pytanie, ale mam

2:03wrażenie, że obaj lubimy słuchać

2:04odpowiedzi, bo jest bardzo ciekawe

2:06zawsze przez pryzmat jakich rzeczy

2:08ludzie siebie określają, że część na

2:10przykład wybiera stricte ścieżkę

2:12zawodową, część na przykład z

2:13perspektywy jakiś y powiedzmy

2:15doświadczeń życiowych, które musiała

2:16przerobić, żeby znaleźć się w obecnym

2:18miejscu, a część na przykład zwyczajnie

2:20powie, że nawet mieliśmy takie, że po

2:22prostu jestem.

2:23>> To ja tak odpowiem.

2:24>> Tak, tak, tak. I też chyba Roguc nawet

2:26tak powiedział.

2:28Może on też

2:29>> tak, tak wydaje mi się tak już mówię, ja

2:30mam tam już też dużo, dużo tego było,

2:32ale każde są ważne, jakby to powiedzieć.

2:34>> Nie przyznam szczerze, że że teraz się

2:36zastanawiam, ale to jest właśnie ta moja

2:37lekkowość, że czy może mogłam coś innego

2:40>> nież każda odpowiedź jest prawidłowa i

2:42też mi się wydaje, że to ma na przykład

2:44tak myślę, bo próbuję się zastanowić,

2:45dlaczego niektórzy mówią tak, a inni

2:47inaczej. Niektórzy w ogóle w jakieś

2:49takie duchowe bardziej jakieś albo ezo

2:51rzeczy wchodzą określając siebie, albo

2:55to zależy od tego, co na danym etapie

2:59życia człowieka po prostu jest jest dla

3:01niego bardzo istotne.

3:03>> Jeżeli ktoś akurat w tym momencie ma

3:04czas taki totalnie zawodowy, no to na

3:06pewno mu to przyjdzie, tak mi się

3:07wydaje, jako pierwszy do głowy. Moja

3:10odpowiedź wynika na 100% z wieku, z

3:12wieku i też takiej mnogości jakby

3:14doświadczeń, że to życie było intensywne

3:16i i dużo etykiet jakiś takich.

3:18Posługiwałem się też etykietami, też

3:20ludzie nadawali mi różne jakieś wiesz

3:23określenia, ale teraz no to musi mieć

3:26związek z z przemijaniem, że właśnie

3:28myślę sobie, że tak ogólnie jakbym miała

3:30powiedzieć, no to, że jestem totalnie

3:33otwarta na wszystko, co się ma wydarzyć

3:34jeszcze

3:36>> z akceptacją dla tego, co było i no ale

3:39żadna z etykiet już w tym momencie ani

3:40no nie powiem, że jestem matką, no

3:42jestem, jestem, ale z drugiej strony też

3:45miałam taki moment, że pomyślałam sobie,

3:46że odzierając się ze wszystkich tych

3:48określeń. Ja nadal jestem

3:50>> i to jest w ogóle zupełnie ekstra, że że

3:52po prostu no dobra jestem piosenkarką,

3:54no tak, ale gdybym nagle przestała

3:55śpiewać, to czy nie ma mnie? No jestem

3:57matką, jestem, ale przecież kiedyś nie

3:59byłam, a byłam, nie? Czyli

4:01>> żoną jestem, ale mogę nie być albo też

4:04nie byłam i byłam. Więc jakby nagle mi

4:06się jakoś tak, sorry, tak długo

4:08objawiło, że po prostu jedyne co mam, to

4:10że jestem. Nic poza tym. No

4:12>> tak. A jeszcze, bo my tak bardzo często

4:13zaczynamy, jakby to powiedzieć, od

4:15początków danej osoby, więc chcielibyśmy

4:18cię zapytać, czy myślę, że ty lubisz to

4:20pytanie, więc chcielibyśmy, ale ja je

4:21zadam. E, jakim byłaś dzieckiem? Czy ty

4:24byłaś taką osobą, której dużo wszędzie

4:26było i byłaś zauważalna, czy raczej taka

4:29wycofana, stonowana?

4:30>> M. Bardzo lubiłam uczestniczyć w takich

4:32wystąpieniach, więc tu na pewno mnie

4:34było dużo, bo wszelkie konkursy u mnie

4:37to były przede wszystkim wokalne. Na

4:39początku wydawało mi się, że super

4:41śpiewam. Potem szkoła teatralna to

4:43zweryfikowała.

4:45>> Ej, ale to znaczy, że możesz śpiewać

4:47super.

4:47>> No chyba

4:48>> jeżeli szkoła teatralna to weryfikowała,

4:50to moim zdaniem możesz śpiewać super,

4:52ekstra.

4:53>> Mój luby właśnie zawsze mi mówi: "Boże,

4:55ty powinnaś śpiewać, nie bój się". I

4:57nawet miałam taki takie marzenie, żeby

4:58do 30 tak zaryzykować i się z tym

5:00odsłonić, ale chyba jednak wciąż się za

5:03bardzo wstydzę, że to są jakieś

5:04nieprzepracowane rzeczy. Plus w ogóle

5:06mam też taki duży szacunek, ponieważ

5:08dużo moich bliskich y czy czy jedna z

5:11najbliższych przyjaciółek, czy w ogóle

5:12no dużo mam bliskich osób, które zajmują

5:14się muzyką, to chcę tak też uznać to, że

5:17to jest bardzo trudna praca i że m nie

5:20chciałabym tak z doskoku tego zrobić,

5:22tak, bo zaśpiewam i coś sobie tu wydam,

5:25zaproponuję. Nie tylko, że chciałabym

5:28tak z uznaniem do tego, że to jest

5:30wymagające i też wymaga pewnego zasobu

5:33umiejętności, więc tak nie chciałabym

5:35tak tego zbezcześcić,

5:39ale no w tym kontekście było mnie dosyć

5:41dużo i zawsze się pchałam na scenę do

5:43tańczenia i do śpiewania. Jeszcze kiedyś

5:46nie nie wiedziałam, że można być aktorką

5:48zawodowo. W sumie dosyć późno się

5:50dowiedziałam tak naprawdę, że że

5:53mogłabym naprawdę z tego żyć i że to nie

5:55mogłaby być, że to nie musi być tylko

5:57pasja, ale że mogłaby by to być też

6:00ścieżka zawodowa.

6:03Ale poza tym myślę, że byłam bardzo

6:05kochałam konie i kochałam zwierzęta i

6:07tak jest do dziś, że bardzo miałam taką

6:09dużą słabość do zwierzątek i

6:12do do byłam bardzo blisko z moją

6:14rodziną, to też mi zostało.

6:17Byłam wygadana i do dzisiaj jestem, ale

6:20też czasem nieśmiała i taka czasem

6:23niektórzy mi zarzucają, że m że jestem

6:26taka ugrzeczniona, ale ja zawsze byłam

6:29po prostu tak wychowana, że dla mnie

6:32ważna była kultura. Mówię: "Nie,

6:33dziękuję, przepraszam, proszę, że to

6:36było u nas w domu istotne i że zawsze

6:39tak było, że byłam takim grzecznym

6:40dzieckiem, też pilnym, lubiłam się

6:42uczyć, ale lubiłam też mieć pasję. Dużo

6:44biegałam po ogrodzie i myślałam, że jak

6:46śpiewam, to moi sąsiedzi myślą, że tam

6:48trwa jakiś prawdziwy koncert. Więc ja

6:50robiłam to codziennie, że oni niech oni

6:53myślą, że tam przyjechała jakaś gwiazda,

6:54to było moje ulubione. No i udawanie, że

6:57mam zwierzęta w ogrodzie, a nie miałam

6:58długo żadnych w domu rodzinnym, więc no

7:01tak, tak sobie myślę, że że byłam

7:03niepełno, ale też byłam w sumie dosyć

7:06grzecznym dzieckiem i no zawsze z moim

7:09bratem w duecie i tak chyba też jest do

7:12dzisiaj, no i z przyjaciółmi też, którzy

7:14do dzisiaj w sumie zostali mi w życiu,

7:16że że te moje najcenniejsze przyjaźnie

7:17to są te właśnie zbudowane latami

7:20jeszcze od dzieciństwa.

7:22>> Ale jak udawałaś, że są zwierzęta, muszę

7:24o to zahaczyć. Jezu, no nie, no to było

7:26tak żenujące.

7:27>> Ale nie, bo ja też mam bujną wyobraźnię

7:29i wiele rzeczy w życiu też sobie

7:30organizowałam. Wiesz, na zasadzie, ale

7:32jak się udaje, że zwierzęta?

7:33>> Przekol w przedszkolu opowiadałam, moja

7:35koleżanka miała psa Daisy,

7:37Dalmatyńczyka. Ja kochałam 101

7:38Dalmatyńczyków, więc powiedziałam, że ja

7:39też mam Dalmatyńczyka Daisy i że właśnie

7:42on też u mnie jest. No i opowiadałam

7:43różne historie o tej Daisy, że ona

7:45biega, coś skacze, no to co mogłam

7:47wymyślić. Ale też mówiłam, że mam

7:49żółwia, bo wydawało mi się, że że to

7:51jest najbardziej prawdopodobne, żeby na

7:53dzień zwierząt przynieść żółwia i

7:54udawać, że ten żółw jest w jakiejś

7:56klatce. Więc wzięłam jakiś transporter,

7:59który miałam od babci, która miała

8:00małego pudelka, tam napchałam sianka, bo

8:02mi się wydawało, że to jest

8:03prawdopodobne, że żów by był w w sianie

8:07>> i ukryty głęboko.

8:08>> Chodzi i chodziłam z nim po przedszkolu

8:11i mówiłam, no że to jest mój żołów, coś

8:13tam. No więc tak, wyobraźnia.

8:16Mam ją rozbudowaną od najmłodszych lat,

8:18ale dzisiaj już nie kłamie, że mam w

8:20żółwie.

8:20>> Ale na przykład wychodziłaś na ogródek i

8:22szczałaś Daisy?

8:23>> Tak, totalnie, totalnie, totalnie. I na

8:25pewno było jeszcze więcej takich

8:27sytuacji. A no i była też faza na y

8:29miałam taką książkę, bo bardzo kochałam

8:31konie i miałam taką książkę z różnymi

8:34gatunkami koni i tam była jakaś taka

8:36opowieść, że ktoś ma w domu mini kucyka

8:38Pony takiego domowego. Ja po prostu

8:42błagałam rodziców, myślę, że przez kilka

8:44lat, żeby taki mini kucyk Pony mógł być

8:46z nami w salonie. To było moje

8:48największe marzenie. Chciałam oddać

8:50wszystkie słożycze, wszystkie wszystko

8:52za to. Będę się pilnie uczyła z szóstką,

8:54ale żeby ten mini kucyk Pony był. No ale

8:57akurat w tej sprawie nie kłamałam, nie

8:58mówiłam nikomu, że go mam.

9:00>> A tak chciałam zapytać, kiedy aktorstwo

9:01stało się takim twoim marzeniem i pasją?

9:04Wiesz co, no właśnie przez to, że

9:06występowałam i śpiewałam dużo, no to na

9:09jakiś akademiach szkolnych zawsze jak

9:11była szansa, żeby powiedzieć jakiś

9:12wierszyk, to ja się zgłaszałam, ale to

9:16nie myślałam o tym za dużo. Po prostu to

9:18była jakaś chyba forma ekspresji, która

9:19mi się podobała. Lubiłam to, że można

9:22chodzić na te próby sobie coś pośpiewać.

9:24Pamiętam dosłownie moment, to jest też

9:27tak się odsłonie, to jest takie

9:30dziecięce, ale dziecinne wspomnienie, że

9:33siedzieliśmy w kółku, w przedszkolu i

9:35każdy miał coś zaśpiewać, bo tam no nie

9:37wiem, pewnie jakieś cymbałki, coś,

9:39wiecie, jakieś najprostsze rzeczy i że

9:41sobie pomyślałam, wow, że ja chyba umiem

9:43śpiewać, że że jak mi to fajnie idzie.

9:46No i oczywiście potem zawsze karaokeę na

9:48YouTubie odpalałam, jak rodziców nie

9:50było, albo czasem jak byli i tylko

9:51słyszałam od mojego brata, że cicho, no

9:54jak to od młodszego brata. M. Więc na

9:58początku to było to śpiewanie

10:00i i czasem może tańczenie, ale takie

10:03tańczenie, wiecie, raz w tygodniu były

10:05jakieś zajęcia w szkole, jakieś kółko

10:07takie taneczne, no takie bardziej może

10:10rytmika nawet niż tańce, ale lubiłam

10:12taką kreatywną kreatywną formę

10:14ekspresji. Też chodziłam na plastykę. na

10:16jakieś lepienie z gliny, na takie

10:19rzeczy. Po prostu dużo znajdywałam w tym

10:21radości i prosiłam rodziców, żeby mnie

10:23na takie zajęcia posyłali i też miałam

10:26dużo szczęścia, że mieli warunki, żeby

10:27mnie na takie zajęcia posyłać dodatkowe.

10:30I jak byłam w piątej klasie podstawówki,

10:32to poszliśmy z klasą na przedstawienie

10:35Świat Bastiana. Nie, Boże, źle mówię. Ja

10:37grałam w spektaklu Świat Bastiania, to

10:38był obcy

10:40w teatrze Rampa,

10:42>> w teatrze musicalowym i po zakończonym

10:45spektaklu aktorzy młodzi, no czyli nie

10:49zawodowi aktorzy, ale ci, którzy po

10:50prostu występowali w tej grupie

10:51teatralnej, ogłosili nabór do teatru, że

10:55szukają nowych dzieci, które mają

10:56właśnie umiejętności taneczne,

10:58wokalne, że zapraszają. No i ja w ogóle

11:02nie planowałam iść, bo mi się wydawało

11:03to abstrakcyjne, żebym miała grać w

11:04prawdziwym teatrze.

11:06Też nigdy nie miałam takiej pasji do

11:08grania. Nie wiedziałam, co to znaczy, że

11:10jakby nie nie nie chyba nie widziałam

11:14siebie w tym wtedy jeszcze, ale moja

11:17pani od polskiego i moja koleżanka

11:18mówią: "A Vanessa, ty jesteś taka, czy

11:21lubisz te akademie szkolne, że pójdź?"

11:23No i poszłam na casting do właściwie

11:25profesjonalnego teatru musicalowego, bo

11:27teatr Trumpa jest jednym z kilku teatrów

11:31na mapie Warszawy musicalowych, jednym z

11:32ważniejszych. i zaśpiewałam na

11:34przesłuchaniu piosenkę z High School

11:35Musical, bo tylko taki musical znałam

11:37wtedy.

11:40No i się dostałam i nagle się okazało,

11:43że to były moje najszczęśliwsze i

11:46ulubione dni wtedy, kiedy byłam w

11:47teatrze. To oczywiście wymagało

11:51wielu godzin prób też na sali. Mieliśmy

11:55próby z innymi dzieciakami, bo były tam

11:56różne grupy zaawansowania. Ja fortunnie

11:59dostałam się do tej najbardziej y

12:01zaawansowanej, która pracuje nad nowym

12:04spektaklem i te spektakle były bardzo

12:05fajne. W ogóle ta grupa była bardzo

12:07fajna, bo ona dawała możliwość

12:08współpracy z zawodowymi aktorami, bo tam

12:11grali też dorośli aktorzy z

12:13wykształceniem. No plus te dzieciaki,

12:15czyli były to spektakle w sumie uszyte

12:18od szkoły lub nastolatków, mówiąc o

12:21jakiś ważnych tematach lub lektury

12:23szkolne lub w trakcie y świąt Bożego

12:26Narodzenia była to opowieść wigilijna.

12:29Ale były to spektakle, które były

12:31wystawiane repertuarowo normalnie kilka

12:34razy w miesiącu. Można było zupełnie na

12:37te spektakle kupić bilety i przychodzili

12:40tam właśnie przychodziły szkoły, ale też

12:42przychodzili po prostu ludzie, którzy

12:45chcieli zabrać dzieciaki albo no po

12:47prostu.

12:47>> A zarabiałaś pieniądze wtedy?

12:48>> Nie, dostawało się pizzę.

12:50>> Boże, jakie to straszne. Zysk. Ale z

12:52drugiej strony, teraz po czasie myślę,

12:55Boże, naprawdę ktoś na tym zarabiał

12:57ogromne pieniądze w sumie nieety, bo

12:59ważna instytucja.

13:00>> No tak, tak, tak. Ale to było A więcej,

13:02no bo w sumie się płaciło za te zajęcia,

13:04bo to były zajęcia teatralno-muzyczne,

13:06taneczne, więc my chodziliśmy

13:09poniedziałek, środa, piątek po trzy

13:11godziny zajęć.

13:13No i za te zajęcia też trzeba było

13:14płacić. Nie dość, że najpierw był taki

13:16egzamin wstępny, czy w ogóle możesz brać

13:18udział w tych zajęciach, no to i tak

13:21trzeba było za nie płacić, no bo tam

13:22byli instruktorzy tańca, śpiewu, y,

13:26muzyki czy aktorstwa właśnie.

13:30No więc my w ramach podzięki za

13:32spektakle dostawaliśmy pizzę między

13:34jednym spektaklem a drugim, ale to były

13:37moje ukochane najlepsze dni naprawdę.

13:40Mimo iż moi rodzice mieszkali w

13:42okolicach Piaseczna, więc żeby dojechać

13:44na targówek, gdzie znajdował się teatr i

13:46to na jakąś tam 7:00 rano, to kawał

13:48drogi. Więc mój tata, ja po prostu

13:50jestem w stanie nawet przywołać ten

13:52smak. zawsze mi robił takie tosty, takie

13:54składane w takim zapiekaczu.

13:57>> Pakował je, żeby mi były, żeby były

13:58ciepłe w takie foliowe torebeczki. Ja

14:01rano się szykowałam tylko schodziłam do

14:03samochodu, właściwie tylko zęby, coś tam

14:05spałam jeszcze w miarę możliwości w tym

14:07aucie. Jadłam potem te tosty takie już

14:09trochę zimne, ale najpyszniejsze

14:11>> i te dwie godziny przygotowań do

14:14spektaklu były dla mnie chyba nawet

14:15jeszcze cenniejsze niż to występowanie

14:17na scenie, ta rozśpiewka wokalna,

14:20zakładanie kostiumu, mikroport, ten

14:22zapach teatru. Do dzisiaj dla mnie to

14:25jest jeden z najcenniejszych zapachów,

14:27jakie potrafię sobie przywołać. Właśnie

14:29zapach tego teatru Rampa, jak się tam

14:31wchodziło, to było dla mnie tak

14:32szczególne. Czy zapach m tych takich

14:35podkładów do twarzy teatralnych, które

14:37się utrzymują, wiecie, po prostu pewnie

14:39przez cały tydzień by się utrzymały,

14:40jakby ktoś nie chciał ich zmyć. To były

14:42dla mnie tak ukochane chwile. I właśnie

14:45to, że ten teatr dawał mi tyle radości,

14:48uświadomiło mnie, że kurde, czy to jest

14:50możliwe, żebym ja w życiu dorosłym w

14:52taki sposób mogła zarabiać. Potem się

14:54dowiedziałam, że są szkoły i że w ogóle

14:56naprawdę można mieć taką karierę

14:58>> i i się zwierzyłam z tego pomysłu moim

15:00rodzicom.

15:01>> Nie do końca im się to na początku

15:03podobało. Moja babcia była tą osobą,

15:05która powiedziała, że że no dajcie jej

15:07zdawać do tej szkoły teatralnej.

15:09Przecież

15:10no tak bardzo mi kibicowała i płakała

15:12bardzo ze szczęścia, jak się dostałam do

15:14szkoły teatralnej. Yyy, niestety jako

15:16jedyna z mojej rodziny nie dożyła nawet

15:18mojej pierwszej produkcji filmowej, bo

15:20właśnie jak dostałam tuż po tym jak się

15:21dostałam do szkoły to niestety zmarła,

15:24ale też moi rodzice mimo tego i już byli

15:26przeciwni to też byli osobami, które

15:29pomogły mi znaleźć taki kurs

15:31przygotowawczy do szkoły teatralnej na

15:33egzaminy. Więc było tak trochę, że oni

15:35byli tym głosem rozsądku, bo się po

15:37prostu bali, słyszeli różne historie i

15:39wiedzieli, że to jest bardzo niestabilny

15:40zawód, a oni pochodzą z oboje z bardzo

15:44niezamożnych rodzin i wszystko to, do

15:46czego dotarli było konsekwencją ich

15:49bardzo, bardzo ciężkiej pracy, ale też m

15:53jakiejś takiej systematyczności. A

15:55wiedzieli, że no w aktorstwie

15:57prawdopodobnie tej systematyczności

15:59nie będzie dla mnie i i bali się o to po

16:02prostu. Y,

16:05no

16:05>> czyli też szukali, znaczy sugerowali

16:07poszukiwanie na wszelki wypadek planu B.

16:09>> Ja miałam plan B, bo ja wiadomo jestem

16:11lękowa, więc i tak mi się wydawało, że

16:12ja się do tej szkoły nie dostanę i też

16:14po w ogóle latach mnie rodzice wyznali,

16:17że oni tak szczerze mówiąc to nie

16:18wierzyli, że ja się dostanę. nie

16:19powiedzieli mi tego nigdy i wozili mnie

16:21na te egzaminy i na te zajęcia i mimo iż

16:25mieli jakąś tam swoją opinię, że lepiej

16:27może by było jakbym faktycznie została

16:28architektem, bo to był był mój plan B

16:30też wynikający z dziecinnego dziecięcego

16:34marzenia, bo kochałam grać w Simsy i

16:37zresztą na stażach architektonicznych,

16:39na które chodziłam, nazywali mnie Sims,

16:40bo przyznałam się do tego, że ja tutaj

16:43przyszłam, bo kochałam grać w Simsy i

16:44moją ulubioną częścią grania w Simsy

16:46było dekorowanie domu i mi się wydawało,

16:47że to jest takie granie, wiecie, w Sims

16:49No zawsze byłam bardzo szczera, mimo iż

16:52się narażałam na opinie innych, ale

16:54myślę też, że to jest moja jedna z

16:56lepszych cech, że że jestem uczciwa i że

16:57też uczciwie mówię jakie są moje

16:59intencje i co z czego wynika. Więc tak

17:02też było na tych stażach. Więc dostałam

17:04ksywkę Sims. No i sobie jako Sims

17:07chodziłam na te staże architektoniczne w

17:09wakacje między pierwszą, drugą i trzecią

17:12klasą liceum. Ale jednocześnie dla mnie

17:14marzenie o aktorstwie zawsze było numer

17:16jeden i szczerze mówiąc nigdy nawet na

17:18sekundę nie zwątpiłam, że toś za

17:21pierwszym razem.

17:22>> Tak.

17:22>> Gratulacje.

17:24>> A gdybyś nie zdała za pierwszym razem,

17:26tak wiadomo, że to jest gdybanie, bo bo

17:28to się nigdy nie stanie, że musiałabyś

17:30to zdawałabyś ponownie i ponownie, tak

17:32jak niektórzy.

17:33>> Nie wiem. W sensie w mojej głowie

17:36nie było innej drogi dla mnie.

17:38Oczywiście był ten plan B, była

17:40architektura, na którą się dostałam do

17:42Wielkiej Brytanii, było już wszystko

17:44załatwione i była ta ścieżka, którą

17:46mogłam podążać. Więc jedyna moja obawa

17:49jest taka, że jeżeli, bo myślę, że bym

17:51się nie zdecydowała na taki gapier, y,

17:54to bym wyleciała po prostu do Wielkiej

17:56Brytanii i boję się, żebym tam utknęła

17:59po prostu i żebym już nie zrezygnowała

18:01po tym roku, żebym chciała dokończyć te

18:02trzy lata chociaż. No bo też wyjazd do

18:04Wielkiej Brytanii na studia, no to też

18:06są te kredyty studenckie i tak dalej,

18:09więc myślę, że po prostu nie nie byłoby

18:11mnie czy moich rodziców stać na to,

18:12żebym sobie tam pojechała tylko na rok i

18:14mieć taki po prostu

18:15>> taką zabawę w sumie.

18:18Więc nie wiem czy po prostu by się to

18:21udało z powodów logistycznych, ale

18:23sercowo na pewno wiem, że bym chciała do

18:25tego podejść raz jeszcze, bo ja do

18:27dzisiaj nie widzę dla siebie innej drogi

18:29i uważam, że to jest

18:30>> zawodowo jedyna droga dla mnie i żyję w

18:33takim głębokim przekonaniu, nawet jeżeli

18:35to jest pyszne, że ja po prostu

18:40jestem też po to na tym świecie, żeby

18:42być aktorką. Przede wszystkim myślę

18:44najpierw o innych powodach, ale jeśli

18:46miałabym tylko rozważać te zawodowe

18:47aspekty, to wiem, że to jest dla mnie

18:49jedyna droga.

18:50>> To bardzo ciekawe, bo jeszcze taką

18:52szybką anegdotkę dodam a propos tego,

18:53jak chciałaś, znaczy szłaś na, chciałaś

18:56iść na architekturę się rozwijać tą

18:57stronę w związku z Simsami. Ja mam

18:59przyjaciela, który poszedł na

19:01archeologię myśląc, że będzie Indiano

19:02Jonesem. Jakże jego zdziwienie było

19:05wielkie, jak po pierwszym roku nie

19:06dostał bata i kapelusza. Nie da się tego

19:09opisać. Myślę, że archeologia nie jest

19:11tak ciekawa jak w tych filmach.

19:14No sam Indiana Jones mówił, żeby wyjść z

19:15biblioteki.

19:17Okazuje się, że się nie da. Ale jedna

19:20rzecz, którą powiedziałaś, tak jak już

19:22wcześniej gadaliśmy, my się poznaliśmy

19:24stosunkowo niedawno, ale długo jakby na

19:26przykład twoje imię i nazwisko się

19:27przewijało w moim towarzystwie dość

19:29często i to jest bardzo ciekawe,

19:30ponieważ były trzy rzeczy o które, które

19:32o tobie słyszałem i to były jedyne trzy

19:33rzeczy, ale pierwsza była taka, że masz

19:36bardzo ładny uśmiech, to wszyscy mówili.

19:38Druga była taka już y ciekawsza o tyle,

19:41że nawet dziewczyny, które wyrażały

19:44bardzo dużo zazdrości, bo mówiły tak

19:46widać było na twarzach, że takie no

19:48troszku jest tu takie szczypnięcie, to

19:50nawet one mówiły takie nagle, że no tam

19:52mówiły jakąś swoją tą wypowiedź, po

19:53której można było widać tą delikatną z

19:55takie, ale jest tak zajebiście miła. I

19:58to była druga rzecz. A trzecia i to

20:01słyszałem chyba najwięcej razy to było

20:03to, że ty będziesz kimś znanym

20:05>> naprawdę? Tak, że ja słyszałem i to już

20:07słyszałem na zasadzie jakoś na początku

20:09mojego liceum, naszego liceum, bo podob

20:11w tym samym czasie byliśmy, usłyszałem

20:13wielokrotnie, że ty będziesz osobą znaną

20:16i czy jak myślisz czy to może mieć

20:18związek z tym, że po prostu tak jakby to

20:20nie patrzeć uparcie wierzyłaś iżyłaś do

20:22swoich marzeń? Wiesz co, to jest bardzo

20:24ciekawe, bo teraz przez przypadek kilka

20:27dni temu dosłownie leciał w telewizji

20:30dokument o Jimie Kerim i on powiedział

20:33coś takiego, że ludzie widzą w nim kogoś

20:37zupełnie innego, że generalnie ma taką

20:39tezę, że ludzie za wszelką cenę właśnie

20:41dążą do sławy i że w jej wyniku ludzie

20:44myślą, że on jest jakiś zupełnie inny, a

20:46on za wszelką cenę próbuje udowodnić

20:48ludziom, że jest dokładnie taki sam jak

20:49wszyscy. M ja przyznam szczerze, że jako

20:52dziecko właśnie śpiewając w tym ogrodzie

20:55i udając tą gwiazdę, która przyjechała

20:58akurat do mojego domu, kochani sąsiedzi,

21:02to mi się wydawało, że ta popularność,

21:03że ta sława, no to to, że to jest super,

21:05ale to było takie takie dziecięce, no to

21:08co oglądałam Jennifer Lopez, jak

21:10tańczyła czy Beyoncey śpiewała, to mi

21:12się wydawało. Ja nie miałam pojęcia tak

21:13naprawdę co to jest. A gdy pojawiło się

21:16moje marzenie o aktorstwie, to nigdy,

21:18mówię naprawdę uczciwie, nie było tam

21:20takiej motywacji, że ja będę

21:21rozpoznawalna, czy że

21:25no no no właśnie, że będę rozpoznawalna.

21:28Teraz ta i nigdy to nie było dla mnie

21:31motywacją. Raczej to jest zaskakujące,

21:34że ta rozpoznawalność jest coraz większa

21:37i jest to raczej dla mnie jeden z

21:38trudniejszych elementów tej pracy. Ja

21:40zawsze chciałam być w teatrze przede

21:42wszystkim. I potem się tak stało, to

21:44było też nieplanowane, że ja na

21:46pierwszym roku już zaczęłam pracować

21:47przed kamerą, ale ja przede wszystkim

21:50chciałam być w teatrze i w tych

21:51rytuałach, w tych mikroportach, w tych

21:53rozśpiewkach i w tym kurzu, w tych

21:55zapachach naprawdę, że to było dla mnie

21:58>> takie Wiesław Komasa, jeden z moich

22:00najukochańszych profesorów powiedział

22:02coś takiego, że aktorstwo to jest

22:04zbieranie rozrzuconego dzieciństwa po

22:06świecie. I dla mnie właśnie tym jest

22:08teatr cały czas, ale pewnie tym był też

22:11wtedy, czyli takim przedłużeniem tej

22:12dziecięcej beztroski. Ja po prostu za

22:15wszelką cenę cenę tego chciałam właśnie

22:18być w teatrze i y nigdy nie myślałam o

22:22tym, że to będzie oznaczało, że nie

22:23wiem, że ktoś będzie mnie rozpoznawał.

22:26Nie wiem, też m niektórzy mówią, że

22:28właśnie, że trzeba mieć taki faktor X,

22:31prawda, że okej, możesz być, nie wiem,

22:33aktorem, wokalistą, y

22:37mieć jakiś zawód kreatywny, no ale

22:39musisz mieć jeszcze to coś, żeby być

22:41gwiazdą, nie? Ja nie wiem do końca, co

22:43co to oznacza. A ja nie wiem właśnie,

22:45czy to nie jest przypadkiem ten, bo jak

22:47teraz w myślach sobie szybciutko

22:50poskakałam po ludziach, y, które którzy

22:52zrobili albo albo robią jakieś takie

22:54spektakularne albo długodystansowe

22:57kariery, to chyba tam się powtarza y to

23:01zdanie, które ty wypowiedziałeś, że tak

23:02naprawdę celem nigdy nie było

23:05>> bycie znanym,

23:07>> że tam jest jakiś rodzaj żaru, który po

23:09prostu jest rozpoznany na początku, a

23:12potem właściwie głównie chodzi o to,

23:13żeby to się hajsowało. tak

23:16ten rodzaj jakieś takiej no nazwijmy to

23:18no powołaniem

23:20>> to jest właśnie być może tym tym

23:22elementem X jest właśnie

23:25ta jakby niemal przymus

23:29>> tak

23:29>> wewnętrzny silny głęboki że ty musisz to

23:32robić że rozpoznajesz to jako swoje buty

23:34swoje miejsce

23:35>> a właśnie tak zwana rozpoznawalność i

23:37również pieniądze stają się jakby

23:39efektem ubocznym dodanym

23:42albo może ja też trochę źle Sformowałem

23:44to pytanie, bo jakby tak naprawdę to

23:46nigdy nie by nie nie, bo nie chodzi o

23:48to, chodzi o to, że to nie były nigdy

23:50słowa, które nawoływały do tego, że ty

23:52robisz coś, żeby osiągnąć sławę, tylko

23:55że bardziej, że w konsekwencji twoich

23:57działań to jest coś nieuniknionego. Tak,

23:59to bardziej to były tego typu

24:01komentarze, że to było raczej, że ona

24:02jest taką osobą, która po prostu

24:06osiągnie coś godnego podziwu w ten

24:07sposób, że to bardziej w ten tak były

24:10klasyfikowane wypowiedzi, a nie to jest

24:11ktoś, kto no macie na szkło i generalnie

24:14to fajnie jakby był na Instagramie, nie?

24:17>> No właśnie.

24:18>> Albo dobrze by siedział w TikToku. O,

24:19no. Ale bo wspomniałaś też, że przy tej

24:22rozpoznawalności często równolegle idą

24:24pieniądze. No ja decydując się na

24:25aktorstwo, szczerze mówiąc, raczej

24:26zgadzałam się na to, że ja tych

24:27pieniędzy nie będę mieć.

24:29>> No bo w teatrze malutko płacą, nie wiem

24:30czy nadal, ale kiedyś tak.

24:31>> No ja to powiedziałam w jakimś

24:33wywiadzie, ale przywołałam to raz

24:34jeszcze. Jak ja poszłam na etat do

24:36teatru po szkole teatralnej i to było

24:38moje największe zawodowe spełnienie

24:40marzeń. Tak samo ja wtedy dostałam się i

24:42do teatru i robiłam swój debiut

24:44pełnometrażowy z Jankiem Komasą, to

24:45miałam wrażenie, że Boże, złapałam Pana

24:48Boga za nogi, że moje dwa największe

24:49marzenia, bo współpraca z ukochanym

24:51reżyserem, którego oglądałam dorastając

24:53i podziwiałam tych aktorów młodych,

24:56którzy byli w jego filmach i myślałam

24:57sobie: "Boże, no to musi być takie

24:59wyróżnienie, takie takie taka radość być

25:02na takim planie. To Primo, a nie,

25:05chociaż Primo to był ten teatr, że ja

25:07marzyłam o pracy w teatrze, o etacie. No

25:09ale za spektakl dostawałam na rękę tam

25:11pewnie było ze 170 zł, a spektakli było

25:15cztery w miesiącu.

25:16>> Y, podstawa etatowa to też było około

25:192000. To gdybym nie miała wtedy już

25:22pracy zawodowej innej przed kamerą, to

25:24absolutnie w Warszawie nie byłabym w

25:25stanie się za to utrzymać. Więc ja

25:28decydując się na aktorstwo raczej

25:29godziłam się przede wszystkim na

25:31niestabilność.

25:33niestabilną przyszłość,

25:35średnie warunki utrzymania. Na pewno nie

25:38spodziewałam się dużego wynagrodzenia, a

25:40ta popularność, no przyznam szczerze, ja

25:42w ogóle o niej nie myślałam. To nie był

25:43nigdy czynnik, który m nie wiem, który

25:47jakoś rozpatrywałam. Może jak byłam

25:49jakimś takim maluteńkim dzieckiem, no

25:51właśnie tak jak wiecie śpiewałam w tym

25:53ogrodzie i mi się wydawało, że

25:55rozpoznawalność to jest wiecie

25:56jeżdżenie, nie wiem y busem i śpiewanie

26:00dla ludzi. To jakim busem? jakimiś

26:02takimi furami zajebistymi. Kto marzy?

26:05>> Ale takim takim autobusem wiecie szczyty

26:08turptur jakimś takim wiecie autobusem,

26:10że tam jest łóżko. No takie rzeczy mi

26:12się, ale nie wiedziałam co to jest

26:13rozpoznawalność. Teraz szczerze mówiąc,

26:16gdybym mogła wybrać czy mogę robić te

26:20same rzeczy, dokładnie te same rzeczy

26:21zawodowo, ale nie być rozpoznawalna, no

26:23na pewno bym się na to zdecydowała, bo

26:26oczywiście nie wiem, jeśli ktoś do mnie

26:28podchodzi i mówi, że że fajnie, że

26:30cenię, to jest to bardzo serdeczne, ale

26:33też ta presja i pogoń. Ja od kilku

26:35tygodni na terapii rozmawiam o tym, że

26:37kurde, gdzie ja tak pędzę, ja cały czas

26:38jestem w jakimś takim napięciu, że coś

26:40muszę zrobić. Nie wiem, rodzice do mnie

26:42dzwonią, mówię: "Nie mam czasu, nie mam

26:43czasu". na co ja nie mam czasu i po

26:45prostu od kilku tygodni docieram do do

26:48takiej konkluzji, że ja po prostu z tą

26:49presją taką sobie chyba średnio radzę z

26:52tymi oczekiwaniami, które ja mam wobec

26:55siebie, ale też właśnie, które mają

26:58ludzie wobec mnie, co jest naturalne, że

27:00mają, no bo zaczynają mnie kojarzyć z

27:01czymś, im się kojarzy, coś im się o mnie

27:04wydaje i i to się zadziewa naturalnie,

27:06ale gdybym mogła z tego zrezygnować,

27:07myślę, że że bym to wybrała, gdybym

27:10mogła uprawiać ten zawód bez tego. A nie

27:12masz wrażenia na przykład, że może y tak

27:14myślę, że może ulgę by ci przyniosło to,

27:16że jakbyś se pomyślała typu, że nie

27:18jesteś w tym sama i że tak naprawdę

27:20nawet osoby, które nie wykonują jakiś

27:22takich publicznych zawodów, że oni czują

27:26ten sam rodzaj presji, że może te czasy

27:28są teraz takie, wiesz, że nawet

27:30>> no nawiązując do tego FOMO słynnego, że

27:33wiesz, że jak nie wejdziesz i nie

27:35sprawdzisz, co tam słychać w social

27:36mediach, jeżeli nie masz,

27:38>> no to jest takie wrażenie, że po prostu

27:40tam się za chwilę albo bo już się dzieje

27:42coś tak szczególnego, a ty o tym nie

27:43wiesz i że pojawia się jakiś rodzaj

27:46>> nawet może i lęku czasami, że coś

27:48przegapisz, że doświadczają tego po

27:49prostu masowo ludzie, a nie tylko ci,

27:51którzy wykonują takie wiesz zawody,

27:53które niosą ze sobą rozpoznawal, że może

27:56to jest cecha tych czasów, że wszyscy

27:57jesteśmy w jakimś takim rodzaju

28:00>> napięcia, które nie wiadomo gdzie ma

28:01swoje takie pierwotne źródło, nie?

28:03Dosłownie ostatnio y przywołując znowu

28:05teatr po spektaklu czy między pierwszym

28:07a drugim spektaklem o tym rozmawiałam z

28:09kolegami z obsady i koleżankami i

28:11właśnie zwierzyła mi się z tego i

28:13dosłownie tam była było sześć innych

28:15aktorów i pięciu powiedziało: "No mam

28:17dokładnie tak samo". Więc wiem wiem, że

28:19inni też tego doświadczają.

28:21>> Y ale no teraz mam taki moment, że jest

28:24mi z tym trudno. Wiadomo, ludzie mają

28:27gorsze rzeczy, z którymi się mierzą. To

28:28nie jest tak, że ja teraz jakoś y

28:31narzekam też y jestem świadoma z czym

28:34się wiąże moja praca i że po prostu taką

28:37wybrałam, więc biorę to na klatę. Ale są

28:39momenty, kiedy kiedy bywa mi ciężko. No

28:42tak. A w ogóle to ja myślę, że w tych

28:44zawodach takich naszych, bo też na

28:46przykład rozmawiam, no mam jakieś

28:48koleżanki w różnych tego typu zawodach,

28:53refleksja jest taka, że teraz właśnie

28:55pomyślałam, że różnica pomiędzy takim

28:57trudem, który my rozpoznajemy w naszej

29:00pracy, który potrafi być naprawdę

29:03miażdżący czasami, że to jest trudne.

29:06Ludzie patrzący z zewnątrz nie mogą w to

29:08uwierzyć i uważają właśnie my się musimy

29:09tłumaczyć, że oczywiście wiem, że są

29:11ludzie, którzy mają znacznie gorzej, ale

29:13to jest taka różnica na szybko teraz to

29:15uszyłam jak pomiędzy przemocą fizyczną i

29:18i psychiczną,

29:20>> że nie widać śladów, rozumiesz? Bo

29:22wiesz, życie publiczne jest takie,

29:23wiesz, wygląda z zewnątrz na ładne, a

29:26tutaj wiesz, ładnie wyglądają ludzie są

29:27zrobieni. Tutaj chodzą wiesz

29:32jakby spijają, wiesz, śmietanę z ust

29:35ludzi, którzy wyrażają zachwyt i ludziom

29:38się to kojarzy też z wielkimi

29:39pieniędzmi. Nie zawsze tak jest, ale

29:40ludzie tak myślą. Ja myślę, że to jest

29:42bardzo często taki towarzyski test, jak

29:44masz na przykład swoich jakiś bliskich,

29:46na przykład nagle ci się to pojawia, to

29:48na przykład przetłumaczenie im czasem,

29:49dlaczego niektóre rzeczy cię dotykają,

29:51kiedy dla nich to jest takie olej. To

29:53mówię na przykład o hejcie, bo ja na

29:54przykład miałem pierwszy raz tym, ja już

29:56się nauczyłem tym nie przejmować, ale

29:57pierwsze sytuacje w moim życiu, kiedy

29:59ktoś na przykład, no już szczególności

30:01ja to zawsze podkreślam, jak ktoś na

30:02przykład obrażał moją mamę, to we mnie

30:04się wtedy gotowało, a wszyscy moi

30:06znajomi mieli teksty pod tytułem stary

30:08olej, to przecież nie masz co się tym

30:09przejmować. I też zajęło trochę czasu,

30:11zanim udało mi się im tak skutecznie

30:13przetłumaczyć, że takie stary to cię nie

30:15dotyka i ty możesz tak mówić, że tak

30:17olż, bo nie miałeś takiej sytuacji i to

30:19jest dużo łatwiej mówić o tym, że to nie

30:22boli i że to nie dotyka w momencie, w

30:23którym cię to nie dotyczy, a dużo ciężej

30:25jest pogodzić się z tym, gdy no żyjesz w

30:28tej bardzo często w poczuciu bez

30:31bezradności w stosunku do tak zwanego

30:33hejtu. Ale też mi chodzi na przykład o

30:34to, że tutaj głównie ten rodzaj wysiłku

30:37i też jakiegoś takiego,

30:39nie wiem, te takie wrażenia bardzo

30:41trudne związane z tymi zawodami, one

30:43raczej się rozgrywają właśnie na

30:44poziomie wiesz psychiki, to tam emocji,

30:47wiesz, tam tam jest tak naprawdę ciężar

30:50tych zawodów, bo no rzeczywiście jeżeli

30:53chodzi o wysiłek taki stricte fizyczny,

30:55no wiesz jak górnicy na przykład mają,

30:57bo ludzie z takich zawodu, no to tutaj

30:58nie da się tego porać. To też jest

31:00wysiłek fizyczny, ale innej kategorii,

31:02nie? Natomiast głowa, moim zdaniem w

31:04takich zawodach jest po prostu totalnie

31:06przyciążana.

31:07>> Tak. Ja czasem się zastanawiam, teraz

31:09miałam właśnie z z moją przyjaciółką

31:12taką rozmowę, czy czy to nie jest cena

31:15tego sukcesu, nazwijmy to. y i sobie

31:19czasem naprawdę przychodzi do mnie

31:21czasem taka myśl, gdy jestem zapędzona w

31:23tych moich lękowych myślach i one mnie

31:25zgniatają, ta presja właśnie, to

31:26poczucie napięcia, to myślę, czy to jest

31:30warte tego wszystkiego. Nie, w sensie ja

31:32kocham swój zawód, ale nigdy nie

31:34myślałam, że takie mogą być jego

31:36konsekwencje. I też mi głupio o tym

31:38mówić, bo od razu się boję, że ktoś

31:39pomyśli: "O znowu narzeka". Nie

31:42trzeba się tego bać, bo ale wiesz, no to

31:44jest tak samo jak mówi się, że czym jest

31:46trauma wiesz, w dzieciństwie są dzieci

31:49katowane

31:50>> i to jest bezprzecznie trauma. Ale są

31:52też dzieci na przykład, które są

31:54mieszkają w domach, gdzie rodzice milczą

31:56do nich i i jak no nie ma śladów. Cały

31:58czas mówię, że jest ta różnica. A a

32:00jeżeli dziecko po prostu potem wiesz,

32:02oba przypadki tak samo lądują na

32:03kozetkach, rozumiesz? Więc tak naprawdę

32:05nie można mierzyć wrażeń tego typu. Nie

32:09trzeba przepraszać za to, że człowiek

32:10się czuje na przykład czymś złamany. Ja

32:13też uważam, że takim bardzo pysznym i

32:15niesprawiedliwym zachowaniem jest

32:16mierzenie czyjegoś cierpienia miarą

32:18swojego. No właśnie, czy jak czujesz, że

32:20jak czujesz to to nie jest narzekanie i

32:22nie trzeba za to moim zdaniem ludzkości

32:23przepraszać, że może warto walczyć o to,

32:26żeby kurczę nie no kurde ja wiem co co

32:29jest wewnątrz i jeżeli mówię wiesz, że

32:32może w ten sposób jakby mówiąc o tym też

32:34albo jak ja o tym mówię to że walczymy o

32:35to żeby pozwolić wszystkim ludziom móc

32:37powiedzieć że czuję się dzisiaj kurde

32:39złamana i żeby nie przepraszać za to że

32:41to wyznałam nie

32:43>> bo no wiesz no to jest tak jakby stanąć

32:45w tym momencie przeciwko sobie jakby

32:47sobie odebrać praw Tak. Tak, tak, tak,

32:50tak,

32:50>> tak myślę. No ja też ciągle przepraszam,

32:52nie?

32:52>> Ja cały czas przepraszam.

32:54>> Jezu. I dosłownie a propos tego hejtów,

32:57y jakiś czas temu byłam na wywiadzie i

33:01nie wiedziałam o tym, że ten wywiad

33:02będzie montowany i że z niego będą

33:04wycinane fragmenty i opublikowane

33:07na na różnych platformach.

33:09I jedna z wypowiedzi, które, których tam

33:13udzieliłam w trakcie tego wywiadu,

33:15niepełna poszła na media społecznościowe

33:17i trochę ma inny kontekst niż ja miałam

33:19w ty w tym w trakcie tej rozmowy, który

33:22wypowiadałam i po prostu masa tam

33:25negatywnych komentarzy się pojawiła. Nie

33:27wiem czy uzasadnionych do końca, no bo

33:29ja nie miałam tego na myśli.

33:30>> No ja znam to. też to miałam taką wizję

33:32>> tak i i po prostu ja w tych komentarzach

33:35jak no przepraszam jakaś opętana wczoraj

33:37o 1:00 w nocy. Boże nie nie o to mi

33:40chodziło. Chodziło mi o to. Zapraszam do

33:42odsłuchania pełnej rozmowy. Przepraszam,

33:43nie chciałam nikomu umniejszyć.

33:46I tak sobie potem o tej 3:00 rano, kiedy

33:48nie mogłam zasnąć cały czas z tego

33:49samego powodu, bo się stresowałam, że

33:51komuś sprawiłam przykrość. Boże drogi,

33:53ja muszę sobie odpuścić, bo ja nie mogę

33:56spać, nie mogę potem jeść, stresuję się.

33:59No muszę sobie po prostu odpuścić,

34:01przestać właśnie przepraszać. Może to

34:03jest ta ciemna strona tej mojej

34:06grzeczności, bo ja naprawdę mi na tym

34:08zależy, żeby ludzie byli wobec siebie

34:10mili. Ja takimi ludźmi też staram się

34:12otaczać. Uważam, że to jest ważne, żeby

34:14być wobec siebie czułymi. I nie wiem,

34:16kiedy to trochę wyszło z mody, bo mam

34:19wrażenie, że o ktoś jest za grzeczny,

34:20ktoś jest za miły, rzygam tym, ktoś jest

34:24za jakiś tam. Kurde, z drugiej strony,

34:26jakbym była pewnie niemiła, no to też

34:28byłoby to krytykowane w takim samym

34:30natężeniu, ale wydaje mi się, że to jest

34:32ważne i miłe po prostu, żeby być do

34:34siebie wobec siebie kulturalnym i

34:37traktować innych z szacunkiem. Ja to

34:38bardzo cenię u osób, którymi się otaczam

34:41i i staram się takie decyzje podejmować,

34:43ale dokąd ja doążyłam z tą wypowiedzią?

34:45Aha. No że może to jest ta ciemna strona

34:47właśnie tej cechy mojej, że ja tak

34:49potrzebuję wszystkich yyy zaopiekować,

34:51przeprosić yyy żeby nikt nie poczuł się

34:54urażony i czasem też mi to ciąży.

34:56>> Ty, a ty mówisz, że to, bo to jest

34:58strasznie ciekawe co mówisz, bo na

34:59przykład u mnie taka postawa yyy wiesz,

35:03że jestem taka strasznie właśnie wiesz,

35:05że no że tak bym chciała i też i

35:08przepraszam i wnikam i pytam, a może

35:10zawsze wezmę winę na siebie, że to

35:11pewnie ja coś schrzaniłam i tak dalej. Y

35:14teraz na przykład wróciłam na terapię i

35:16siedzę z tym tematem, bo się okazuje, że

35:18u mnie to wynika z lęku przed

35:20odrzuceniem, który mam z domu. Wiesz, że

35:23ja musiałam jako dziecko cały czas być

35:25czujna, wyczulona na nastroje i bardzo

35:28zabiegać o to, żeby się zachować i

35:30ustawić tak odpowiednio, żeby może

35:32złapać, nie wiem, małe westchnienie,

35:36które będzie przypominało miłość.

35:37Rozumiesz?

35:38>> Tak, tak.

35:38>> Ale ty masz, miałaś dobry dom.

35:40>> No właśnie. Więc to jest takie,

35:42>> więc jak sobie to tak analizujesz na

35:43przykład i myślisz sobie, czyli to u

35:45ciebie po prostu wynika z dobrego

35:46wychowania, że ty jesteś tak

35:48>> czy No patrz jaka jest różnica, nie? Że

35:50>> no bo u mnie to też jest taki lęk przed

35:52odrzuceniem. Ja mam mega lęk przed

35:54odrzuceniem i myślę, że moja lękowość

35:57głównie na tym się opiera, że że zostanę

35:59odrzucona i i też moja praca trochę jest

36:03taka, że ja wiele decyzji podejmuję

36:05zawodowych.

36:07w takiej obawie też co inni pomyślą.

36:10Może nie, że podejmuję te decyzje, tylko

36:12jak już je podejmę, to jest taka ogromna

36:14obawa, co inni pomyślą. czy nie zostanę

36:16odrzucona, jakoś naznaczona, wyklęta ze

36:19środowiska, ze środowiska, które tak

36:21naprawdę moim zdaniem już trochę w

36:22dzisiejszych czasach nie ma czegoś

36:24takiego środowisku, środowisko, bo są

36:26środowisku środowisko, bo są po prostu

36:29też inne czasy i mam wrażenie, że te

36:31nasze zawody coraz bardziej dążą w w

36:35taki kult jednostki i że każdy jednak

36:37troszkę jest osamotniony w tej drodze, a

36:40ja tak za wszelką cenę chcę być

36:42uwzględniona i właśnie i w tym teatrze

36:44chciałam być częścią jakiejś grupy

36:46i w szkole chciałam być częścią grupy i

36:48do dzisiaj chcę być częścią grupy. Chcę

36:51być uwzględniona po prostu. Może nawet

36:53to jest nie jest o odrzuceniu, a o byciu

36:55uwzględnionym. I skąd to się bierze?

36:58>> Też nie do końca wiem, bo u mnie w domu

37:00było bardzo dużo rozmów o emocjach,

37:02bardzo dużo było miłości i do dzisiaj

37:05jest. Za każdym razem jak zadzwonię ze

37:07swoimi do swoich rodziców, ze swoimi

37:09jakimiś obawami to to zawsze słyszę, że

37:13że mnie akceptują, tolerują i że zawsze

37:15wszystko pod koniec dnia będzie okej,

37:17więc nie wiem do końca, gdzie to się

37:18zadziało.

37:19>> Strasznie ciekawe, nie? A może w szkole?

37:21>> Może w szkole? No.

37:22>> A może nawet w teatralnej?

37:24>> Być może, być może. Wydaje,

37:25>> chyba wtedy też się uczymy jakiś

37:26mechanizmów takich, nie?

37:28>> Ja nie wiem. Ja mam takie wspomnienia z

37:30podstawówki. Nie wiem, że tam troszkę

37:31dzieci się śmiały, bo m ale trochę każde

37:34dziecko ma takie doświadczenie, nie, że

37:36miałam jakiś brzydki plecak na kółkach i

37:40się ze mnie śmiali, czy pamiętam jak

37:41przyszłam, teraz mi mi jest mega

37:43przykro. Pamiętam jedną sytuację w ogóle

37:45jak o niej opowiadałam na terapii to się

37:46popłakałam mimo iż to jest taka sytuacja

37:48o niczym że u mnie na y osiedlu y miałam

37:52ctery lata czy 3zy i pó dzieci się

37:55bawiły wspólnie takimi kulkami szklanymi

37:58była taka moda, że się zbijało te kulki

38:00czy coś i nie chciały się ze mną bawić

38:02bo nie miałam tych kulek w ogóle mi jest

38:04mega przykro jak o tym mówię nawet teraz

38:06>> bo sobie myślę o mnie małej i i to jest

38:09takie przykre jez nie wiem dlaczego są

38:11takie emocje

38:12>> ale no to jest totalnie zrozumiałe

38:14Ale poszłam do domu i powiedziałam

38:15mojemu tacie, że dzieci nie chcą się ze

38:18mną bawić, bo nie mam tych kulek. I mój

38:21tata następnego dnia pewnie przyjechał

38:22połowę Warszawy, żeby mi kupić takie y

38:25myślał, że to chodzi o kałczukowe

38:27piłeczki.

38:28>> No ja się strasznie ucieszyłam, że mam

38:29te piłki i pobiegłam do tych dzieci, że

38:32kurde mogę już się z wami bawić. No i

38:34oczywiście one mnie wyśmiały. No i teraz

38:36przychodzę do mnie takie emocje, ale nie

38:38wiem dlaczego, bo to jest taka śmieszna

38:39historia. No ale to jest my to wszyscy

38:41po prostu

38:43biegnij po ten. Ale

38:45>> mi się od razu też chce płakać, bo każdy

38:47z nas po prostu

38:47>> tak każdy miał taką historię i to jest

38:49taka no ktoś może powiedzieć Boże no

38:53>> nie jest pierwszy raz

38:56>> nie yyy

38:58>> możesz możesz odkreślić na ścianie

39:00kolejna osobał

39:02y ale to jest chyba mój pierwszy wywiad

39:05podczas którego się wzruszyłam więc też

39:07>> ale patrz ale to znaczy że to musi być

39:08to no bo czyli zobacz na dobrą sprawę

39:11wychodzi na to że ja nie wiem może to

39:13jest część takiego

39:15takiego treningu, któremu podlegamy

39:17wszyscy jako ludzie, że nawet jak masz

39:19cudowny dom i wspaniałych rodziców i

39:21wszystko jest zaopiekowane, to

39:23wychodzisz na na wiatr, czyli na na

39:25zewnątrz jako dzieciak i tam cię spotka

39:27coś, co cię będzie musiało dogiąć. Ja

39:30nie wiem, może na tym chyba na tym

39:31polega po prostu natura tego tej

39:33rzeczywistości, że tak musi być, nie?

39:34>> Tak myślę. I też ja zdaję sobie sprawę

39:37na przykład i bardzo często o tym mówię,

39:39bo uważam, że to jest istotne, że ja

39:41zdaję sobie sprawę, że życie jakie

39:43miałam było bardzo luksusowe w

39:45kontekście emocjonalnym właśnie, że

39:47miałam rodziców, do których zawsze mogę

39:48się zwrócić, przyjaciół, z którymi

39:52czułam się bezpiecznie. Naprawdę na tym

39:54poziomie emocjonalnym i towarzyskim

39:56naprawdę czułam się bardzo bezpiecznie

39:58jako dziecko. Tak naprawdę o

39:59zagrożeniach dowiedziałam się jak

40:01poszłam do szkoły teatralnej, ale nie

40:03dlatego, że szkoła teatralna była jakaś

40:04strasznie demoniczna. Miewała takie

40:06elementy, ale może nie demoniczne, ale

40:08złe.

40:09>> Była trochę demoniczna. Słuchałam,

40:11słyszałam od wielu ludzi, którzy

40:13kończyli wasze szkoły. Crazy. Dziwne,

40:16dziwne, ale ja to przywołuję często do

40:18takiego bycia w cyrku, coś takiego, że

40:21trudno to zrozumieć dopóki się nie jest

40:23w tej trupie. Ale ja o zagrożeniach

40:26takich emocjonalnych dowiedziałam się

40:28jak wyszłam z domu. Więc dorastając

40:30miałam naprawdę

40:32nie mówię w ogóle o rzeczach

40:33materialnych. Oczywiście żyłam bardzo

40:35komfortowo, ale też moi rodzice to nie

40:37było tak, że my nie wiem mieliśmy jakieś

40:40nie wiadomo jakie egzotyczne wycieczki

40:42czy coś. Moi rodzice obaj pochodzą z

40:44zupełnie niezaożnych domów. Yyy i

40:48wszystko to, na co my mogliśmy sobie

40:50pozwolić jako rodzina, a właściwie co

40:52oni robili, żebyśmy my z moim bratem

40:53mogli sobie pozwolić na jakieś zajęcia

40:55dodatkowe, kursy, obozy i tak dalej, to

40:58była konsekwencja ich bardzo ciężkiej

41:00też pracy i wielu, wielu, wielu

41:02wyrzeczeń. Oni do dzisiaj nie byli nigdy

41:04na jakiejś egzotycznej wycieczce

41:08czy coś. Moim marzeniem jest zabranie

41:10ich po prostu na takie wakacje, bo mimo

41:13iż teraz już nas nie ma w domu rodziny i

41:15mogliby sobie na to pozwolić, to onią

41:17cały czas z takim dużym fokusem na nas,

41:19co też im czasem mówię, że nie jest

41:21dobre, żebym bardzo chciała, by mnie to

41:23uszczęśliwiło, żeby pomyśleli w końcu o

41:25tym, żeby oni gdzieś pojechali albo żeby

41:27oni sobie coś zrobili, jakąś

41:28przyjemność. Więc ja wiem, że miałam

41:29taki duży luksus i komfort, no ale tak

41:32jak powiedziałaś, wydaje mi się, że to

41:34jest taka naturalna droga życia, że są

41:37takie doświadczenia, które cię jakoś

41:40złamią, zmienią, ukształtują.

41:43No ale znowu widzisz, myślę sobie od

41:44razu o osobach, które miały dużo

41:46trudniej i sobie myślę, no ja patrzę, bo

41:48dzieci nie chciały ze mną grać w kulki.

41:50Ale chyba faktycznie wtedy zaczęło się

41:52to moje potrzeba bycia uwzględnioną, że

41:55ja chciałam zawsze być z innymi. Zresztą

41:58mam takie głębokie poczucie o sobie, że

42:00jestem fajną osobą, że że że jestem

42:03szczera, że jestem dobrą przyjaciółką i

42:06wiadomo, mam też masę złych cech, ale

42:08generalnie myślę sobie, że jestem fajną

42:10i dobrą osobą, więc zawsze mi się tak

42:12wydawało też jak byłam mała, bo rodzice

42:14mnie tym karmili w domu i i było mi

42:17przykro, jeżeli ktoś tego nie dostrzegał

42:19lub nie chciał nawet dać mi szansę,

42:21żebym mogła to pokazać. No myślę, jak

42:23często gadamy o tym, że tak naprawdę nie

42:25da się idealnie w trakcie dzieciństwa

42:28jakby wyposażyć osoby we wszystkie

42:31>> rzeczy, żeby potem sobie z każdą

42:32nieprzyjemnością w życiu radziła. I tak

42:34zauważam, że bardzo często to co tak

42:36najbardziej uderza, to jest właśnie ten

42:37jakiś taka rozbieżność, dysonans między

42:39tym, co dostajesz w domu ciepła, do

42:41którego jesteś przyzwyczajony, a potem

42:42chłodu, który jest na zewnątrz. Więc

42:44bardzo często nawet zapewniając idealne

42:45dzieciństwo w domu paradoksalnie nie

42:48ubezpieczasz wtedy przed tą tym zimnem

42:50na zewnątrz, bo nagle nawet to zimno

42:53jeśli jest dla takiej załóżmy osoby,

42:55która miała bardziej mieszane mieszaną

42:57sytuację w domu raz ciężej, raz gorzej w

42:59sensie w takim emocjonalnym właśnie, to

43:01potem na przykład dla tej osoby ona już

43:03ma tam jakąś taką wkładkę z

43:04doświadczenia, która sprawia, że potem

43:06takie mniejsza. Jeśli całe życie czujesz

43:08takie naprawdę ciepło, jesteś

43:09przyzwyczajony do tego, co widać też po

43:11tobie, bo no bo jednak emanujesz tą

43:12dobrocią, tym, że chcesz być dobra dla

43:14innych, chcesz być dobrą osobą, to potem

43:16nagle jeśli jesteś przyzwyczajony do

43:17takiego standardu, jakby to powiedzieć,

43:19relacji między ludźmi, a tu nagle

43:20spotykasz się z takim chłodem, to on

43:22kuje dużo bardziej. Tak myśl,

43:24>> ale też wiecie, no po prostu dzieci no

43:27to jest nieprawdopodobne.

43:29Na przykład ja byłam z takiego domu

43:32raczej właśnie jeżeli chodzi o emocje,

43:33no to tam by duże deficyty stamtąd.

43:36Natomiast jeżeli chodzi o tak zwaną, nie

43:39wiem, zasobność tego domu, to ona była

43:41bardzo wysoka w takim sensie, że no

43:42wiesz, ciężkie czasy komuny, a mój

43:44ojciec był marynarzem, pływał na u

43:46zagranicznego armatora. Więc w tych

43:48ciężkich czasach, gdzie na półkach był

43:50ocet, mój ojciec przywoził mi wiesz

43:53banana, nie? Albo napoje w kartonikach,

43:57które były taką abstrakcją w ogóle, że

43:59to nie jest tak, że kiedyś były w Polsce

44:01napoje w kartonikach, a potem zniknęły,

44:03bo były ciężkie czasy. Ich tam nigdy nie

44:05było. W sensie no po wojnie, od po

44:08wojnie i przed wojną nie było takich

44:10rzeczy, więc to było tak, tak odjazdowe.

44:13Plus te wiesz laleczka tutaj, te gumy,

44:16wiesz.

44:17>> Mhm. to wszystko, więc to przywoził, ale

44:21nie było nic innego. Więc dla mnie na

44:23przykład te te

44:25>> te zasoby, one powodowały, że ja się tak

44:28wstydziłam, że dla mnie to była trauma,

44:31że ja dostawałam do do

44:32>> do tornistrahm

44:34>> taki jeden napój i ja wiedziałam, że

44:38nigdy nie mogę się przyznać, że go mam,

44:40bo to jest za mało, żeby dać każdemu

44:42spróbować z klasy, a klasa 30 ileś osób

44:44to jest za małe, żeby się dzielić.

44:47A z kolei wstyd to wyjąć i się nie

44:50podzielić. Więc wiesz, nikt nie nie jest

44:52w stanie, wiesz, moje rodzice zawsze

44:54mówi: "Wszystko miałaś".

44:56I ja rozumiem, że oni tak to widzą, bo

44:58rzeczywiście

44:59tak miałam niecodzienne, zupełnie jak na

45:02tamte czasy rzeczy, ale mnie totalnie

45:04złamało to, że ja w klasie, gdzie

45:07wszyscy byli po prostu mało zamożni i

45:10mieli rodziców jakby, którzy inaczej

45:12pracują, to był wstyd, że ja jestem

45:15taka, no tak jak jakiś taki, nie wiem

45:16ptak, który po prostu pośród innych

45:18ptaków jest obcy gatunkowo, no wiesz. No

45:20w sensie,

45:22no i można mu z tego nie chcieć

45:24zrozumieć, ale naprawdę dla dzieciaka to

45:26było straszne. Ja po prostu czułam

45:27potworny wstyd, a wstyd jest nie

45:29niefajną emocją. To to wiemy wszyscy. No

45:31>> Wesa też tak zapytam, bo już teraz

45:34zabawię się trochę w mentalistę. Jeśli w

45:36na którymś etapie powiedzmy mojej

45:38rozkminki się zacznę grubo mylić, to mi

45:40powiedz. Ale już tak.

45:43Ale tak biorąc pod uwagę naszą

45:46dzisiejszą rozmowę i tam jeden wywiad,

45:47który z tobą widziałem, chciałem cię

45:49zapytać o parę rzą mówiłaś, że jesteś

45:51lękowa.

45:52>> Mhm.

45:53>> To tu dobrze. Następna rzecz. I mówiłaś,

45:55że siedzisz po nocach.

45:58>> Dobra, ale tego nie lubisz.

45:59>> Nie.

46:00>> Jakie lęki najgłośniej słyszysz, jak nie

46:02możesz zasnąć w nocy?

46:07No ja od niedawna

46:10zostałam zdiagnozowana z właśnie OCD.

46:14Myślałam, że po prostu moja lękowość

46:17skłupia się na tym, że ja mam właśnie

46:19obsesyjne myśli, z którymi bardzo trudno

46:22sobie radzić

46:24i myślałam, że jestem jedyna taka na

46:26świecie i że w takim razie musi być

46:28>> coś bardzo ze mną nie tak. I dosłownie

46:32narzędziem, które pomogło mi w diagnozie

46:34tego, to zabrzmiało absurdalnie, ale

46:36były media społecznościowe. wyświetlił

46:38mi się filmik, gdzie ktoś mówi, no że w

46:40większości y

46:42kojarzy się OCD z tym, że się sprząta

46:45obsesyjnie, albo że trzeba zamknąć na

46:47pewno drzwi ileś tam razy, albo że

46:49klamkę odstawić i że jasne, to są te

46:51kompulsywne zachowania, z którymi się

46:53mierzą osoby mierzące się z OCD, ale

46:56jest też ta obsesywna część, czyli

46:58obsesyjne myśli, które od takich

47:02zwykłych obsesyjnych myśli różnią się

47:04tym, że one potrafią być abstrakcyjne.

47:07absolutnie niezwiązane z twoim życiem, z

47:09twoim życiorysem, ale ich intensywność i

47:12emocje jakie wywołują sprawiają, że

47:14zaczynasz się zastanawiać czy nie mogą

47:16być prawdziwe. i dosłownie chyba

47:20październik jest miesiącem świadomości

47:22OCD, więc ten algorytm mi wiele

47:27w tym roku takich historii przywoływał,

47:30ale są u mnie to były na przykład przez

47:32prawie trzy lata lęk przed

47:35zwymiotowaniem, ale też lęk przed

47:37zatruciem się do tego stopnia, że ja

47:40potrafiłam mieć niemalże

47:44symptomy tego, że że zaraz wymiotuje,

47:47ale to były tylko myśli, które nakręcały

47:49ten lek. Ja po prostu mam jakąś taką

47:51historię z wymiotowaniem, że kiedyś

47:53przez to, że się zatrułam, to

47:55>> nie mogłam uczestniczyć w egzaminie w

47:58szkole teatralnej i właśnie grupa znowu

47:59o tym uwzględnieniu y z którą miałam

48:02grać ten egzamin mi nie uwierzyła, że że

48:05się zatrułam, mimo iż wylądowałam w

48:07szpitalu i jakby no jest na to

48:10potwierdzenie. Nawet osoby z tej grupy

48:11były u mnie w tym szpitalu, to pozostała

48:13część ta, która się tam nie zjawiła,

48:15miała taką teorię, że zrobiłam to

48:17specjalnie po to, żeby nie uczestniczyć

48:18w egzaminie. Co więcej, po latach kilka

48:21osób mnie za to przeprosiło, co bardzo

48:22doceniłam, bo też to było bardzo mi

48:24ciążyło, ale jakoś wydaje mi się, że to

48:28wszystko gdzieś tam na OCD trochę nie

48:31ma, wiesz, nie, czasem się jakaś myśl

48:33przypląta i zostaje z tobą na czasami

48:36lata, czasem na tydzień, czasem na jeden

48:38dzień, ale te myśli są takie, że nie da

48:40się ich ukoić w żaden sposób poza tym,

48:42że się ja zaakceptuję, ponieważ u m, no

48:46powiedzmy osoby, której mózg działa w

48:48inny sposób

48:50Łatwo jest te takie myśli abstrakcyjne

48:52uśmierzyć, bo wystarczy jakaś

48:53argumentacja, która powie: "No dobra,

48:55ale nie masz, nie wiem, nie czujesz się

48:57źle, więc nie możesz zwymiotować. Jakby

48:58nie zjadłeś nic, co by mogło ci

49:00zaszkodzić. To byłoby wystarczające."

49:02Ale Mus OC CD działa tak, że pokaże ci

49:05taki psikus, że powie: "No tak, ale

49:07zawsze jest, nie wiem, pamiętam ten

49:08jeden przypadek, że ktoś nie wiedział,

49:11więc ja mogę być też tym drugim

49:12przypadkiem." A jeżeli to

49:14uargumentujesz, to to jest taka pożywka

49:16dla tego OCD. Im bardziej wchodzisz w

49:17interakcję z taką myślą, tym bardziej te

49:20myśli się nasilają i tematy mogą być

49:23abstrakcyjne. Niektóre to są tematy

49:25dotyczące tożsamości, nie? Czy

49:26tożsamości seksualnej, niektórzy mają

49:29związkowe OCD, czy właśnie takie

49:31dotyczące jakiś bardzo konkretnych

49:33rzeczy, jak u mnie to było z jedzeniem

49:35przez kilka lat. I to było bardzo

49:38trudne, bo ja na przysięgam jedząc

49:40cokolwiek miałam potem trzy godziny

49:42wyjęte prawie z życia, bo się

49:44zastanawiałam czy się nie zwymiotuje, bo

49:45tyle mniej więcej trwa. Tak,

49:47>> wiecie, odpowiedź

49:50>> trawiennego tutaj całego systemu do

49:53głowy, czy czy coś ci zaszkodziło, czy

49:55nie. No i to mi się wydawało, że ja

49:58absolutnie oszalałam, jak nie wiedziałam

50:00co to jest, bo mi się wydawało, no

50:01kurde, nikt tak nie ma. Przecież jestem

50:03w stanie sobie realnie

50:05uargumentować, że no nic mi nie jest. No

50:08to dlaczego ja się tym stresuję? Wszyscy

50:10mówili: "No ale właśnie zobacz, no masz

50:12wszystkie tutaj masz kawa na ławę,

50:13wiesz, że nic ci się nie dzieje, czym

50:14się stresujesz?" A im bardziej ja

50:16wchodziłam y w a im bardziej się

50:19angażowałam z tą myślą, tym bardziej ona

50:21się nasilała i dawała mi jej siłę. Więc

50:23dla mnie to jest taka praca po prostu,

50:24że jeżeli pojawi się jakaś natrętna

50:26myśl, to żeby po prostu powiedzieć: "No

50:29albo to mówi moje OCD i toleruję, że

50:31taki głos, taka wątpliwość w mojej

50:33głowie jest, albo że może tak się być i

50:35może się stać tak, jak ona sugeruje." No

50:37ale trudno po prostu.

50:39>> A to jest jeden rodzaj głosu, czy to

50:41jest rodzaj dialogu? tak jakby dwa

50:42elementy w tobie jakby jeden właśnie

50:45jest ten taki, że pojawia się myśl i ona

50:47powiedzmy, że jest taka właśnie lękowa,

50:49że o Boże, o Boże, jeżeli za chwilę i

50:51pojawia się drugi głos, który mu

50:55nie czy to się odbywa na zasadzie

50:56jakiegoś jakiejś formy dialogu w głowie.

50:58No wydaje mi się, bo, bo to też nie jest

51:01na przykład wiele osób, które ma OCD ma

51:02też taki lęk, że jest yyy yyy yy ma

51:05zaburzenia schizofreniczne, ale to

51:07bardzo się różni, bo to nie jest taki

51:08głos, który ma

51:09>> nie ja wiem. To nie są takie słyszalne,

51:10bo ja mam nwisę lękową z kolei i i wiesz

51:13i mój moja głowa pracuje, więc tam są

51:16myśli i ja moje to nie jest tak, że ja

51:18tam mam jakieś takie,

51:19>> no wiesz, że mam tam całą obsadę

51:21dubbingową, rozumiesz? Tam a taki

51:23głosik, a taki to nie jest to, to jest,

51:25to jest wszystko mój głos.

51:28Moje myśli się formują w zdania. Ja nie

51:29wiem właśnie czy inni ludzie też mają

51:31zdania, ale ja mam zdania w głowie i to

51:32są moje zdania. Tylko właśnie typu no

51:34jakiś przykład. No ty moż myślisz sobie

51:37kurde a jeśli jestem chora?

51:38>> Mhm.

51:39>> Nie, ale może nie, może jednak nie, może

51:41nie dialog wewnętrzny,

51:42>> może jednak nie jestem. No ale z drugiej

51:44strony, no ale nie, no przecież to, ale

51:46z trzeciej strony z moim pechem to na

51:48bank jestem chora, wiesz. No i co?

51:50>> Myślę, że to jest bardzo podobne. Tak.

51:52>> Kiedy kiedyś mi terapeuta powiedział, że

51:53fajnie jest wtedy zacząć do siebie mówić

51:55jakby w drugiej osobie, tak jakbyś

51:56pocieszał kogoś, bo wtedy inaczej twój

51:58mózg zaczyna pracować, bo PR ma jakby

52:00likwiduje wyrzut adrenaliny, który

52:02często przy stanach lękowych jakby się,

52:04>> bo przez to możesz dostać ataku paniki,

52:06bo nagle jesteś już tak nabuzowany tą

52:07adrenalą, że aż tobą rzuca, serce ci

52:09szybciej wali, więc się bardziej

52:10nakręcasz, że serce ci wali. Ale a

52:13propos tego co powiedziałeś, a propos

52:14tych dwóch głosów, które gadałem ze

52:15sobą, ostatnio słyszałem takie bardzo

52:17fajne zdanie a propos tego, jak masz

52:19takie dwa wilki w sobie, jeden stoi w

52:21cieniu, a drugi w słońcu, to który

52:23przeżyje?

52:24>> W cieniu?

52:25>> Nie, ten, którego karmisz.

52:27>> A tak,

52:27>> ja bym powiedziała w słońcu.

52:30>> No i proszę. No i od razu kurde głupio,

52:34że powiedziałam, że w cieniu

52:37>> powinnam powiedzieć w słońcu. Jestem

52:38jakaś dziwna. Ten w ogóle jeszcze

52:40trzecią odpowiedź. To to są takie

52:42>> No tak, ale to właśnie tak samo jest z

52:44tymi myślami. Dlatego często y u osób w

52:47ogóle lękowych mówi się, żeby nadać tym

52:49myślą jakąś tożsamość, że to o znowu

52:51Marlena narzeka albo ten Tomek znowu coś

52:53tam się przypomina, że nie jestem

52:55wystarczający. No niech Tomek okej,

52:57niech ma swój monolog, ja mam swój i

52:59sobie wiesz, wiecie wybieram, żeby się

53:01na nim skupić. Ale tak jak mówisz

53:03właśnie z tym karmieniem, jeżeli ja będę

53:05się skupiać, żeby zaopiekować te te

53:08myśli lub żeby odpowiedzieć na te

53:10pytania, które pojawiają się w mojej

53:12głowie, no to będę cały czas wchodzić w

53:14tę interakcję i im bardziej będę to

53:16robić, tym silniejsze będą te myśli.

53:18Więc mla wyzwalające było to, że

53:22zobaczyłam, że są, Boże, inne osoby,

53:24które mają tak samo jak ja i że aha,

53:27czyli że to jest jakiś taki syndrom.

53:29dowiedziałam się, że nawet to nie jest

53:30choroba, tylko syndrom, że to jest

53:32odnoga tej mojej lękowości, że dużo osób

53:35tak ma i że są okresy, kiedy jest

53:38trudno, ale są okresy, kiedy jest łatwo,

53:39bo wiem, że były okresy, kiedy było mi

53:42bardzo trudno, a były okresy, kiedy w

53:44ogóle nie odczuwałam tej lękowości

53:46swojej w takim natężeniu jak kiedyś na

53:49przykład. Ale pamiętam, że troszkę się z

53:52tym odsłoniłam będąc teraz w Tańcu z

53:54gwiazdami i

53:57i oczywiście znaczy ja nie wiem, bo nie

53:58czytałam komentarzy, ale ktoś mi

53:59powiedział bliski, że już po całej mojej

54:02przygodzie, że były tam takie

54:03komentarze, że że wariatka, że chora

54:05psychicznie i tak dalej. Mimo iż akurat

54:08nie jest chorobą psychiczną i ja miałam

54:11taki fart, że nigdy nie musiałam się

54:13leczyć, mimo iż uważam, że jak sytuacja

54:16tego wymaga, to jak najbardziej trzeba i

54:17że w ogóle no tak jak masz, nie wiem,

54:19złamaną nogę, rękę czy boli cię coś i

54:22bierzesz leki, które mają ci pomóc w

54:24wyzdrowieniu, no to nie ma w tym

54:25zupełnie, zupełnie nic złego. Ale

54:27pamiętam, że że było mi przykro, że się

54:29tak odsłoniłam licząc, że to doda komuś

54:32otuchy, a że było tak dużo głosów, które

54:34mnie naznaczały jako właśnie, że tym

54:36bardziej nie można mi kibicować, bo ja

54:38jestem jakaś dziwna, zwichrowana, inna.

54:40A dla mnie na przykład, gdy ja właśnie

54:42zobaczyłam ten jeden filmik, gdzie ktoś

54:44mówi: "O kurde, że to są obsesyjne

54:46myśli, które mają taki charakter i tak

54:47dalej, i tak dalej".

54:49>> Y

54:50>> to sobie pomyślałam: "O matko, jest

54:51jeszcze ktoś taki podobny jak ja?" to

54:54dało mi to dużo otuchy, a potem w ogóle

54:56gdy już się wiadomo miałam terapię,

54:58rozpoczęłam ją i zaczęłam rozmawiać z

55:00osobami, które też mierzą się z

55:02podobnymi rzeczami, sobie pomyślałam,

55:03okej, czyli on tak ma, ona tak ma i

55:06żyją, spełniają marzenia, nie zatrzymuje

55:08ich to w budowaniu fajnych relacji, w

55:11funkcjonowaniu w życiu, więc mi to

55:14dodało dużo otuchy, dlatego też ja

55:15staram się dużo o tym mówić, ale

55:17oczywiście wewnętrzny mój głos gdzieś

55:18tam ten lękowy też ma taki, że kurde i

55:21co będą, ale nie można się poddać w tym,

55:23Bo wiesz, tak też z Agatą rozmawiałam,

55:26sama też. No ja jakby no

55:29ja dużo bardzo powiedziałam, tak bardzo

55:31szczerze na swój temat. To dla wielu

55:33osób to, co piszę w książkach to jest po

55:35prostu to jest czysty, żywy, po prostu

55:39przegięty maksymalnie ekshibicjonizm

55:42emocjonalny.

55:44A ja tak nie, ja tak nie czuję tego.

55:47Wiem, że znaczy akceptuję to, że dla

55:49wielu osób pewnie tak, że to jest

55:51niewyobrażalne dla nich przekroczyć taką

55:53granicę w dzieleniu się jakąś swoją

55:55historią. Ja z kolei właśnie jestem z

55:58tych, które mają bardzo wielką

56:00wdzięczność dla tych, którzy mi pomogli

56:02poczuć się mniej samotną.

56:03>> Czasami nawet muszę powiedzieć, że

56:05brakowało mi w swoim życiu kogoś, kto by

56:07mi powiedział: "Ja też tak mam".

56:10Wiem co to znaczy jak później się

56:12dowiedziałam, że ktoś właśnie tak jak

56:13mówisz powiedział, ja ja wiesz, ja byłam

56:15wdzięczna za to. Mi to pozwalało po

56:17prostu żyć, wiesz, nie czuć się tak

56:20samotną. Więc ja to robię dla takich

56:21osób, a właśnie wiadomo, że są tacy,

56:23którzy będą to, nie wiem, będą to

56:26plugawić swoim komentarzem, ale zawsze

56:30trzeba pamiętać o tym, że kurde, jeżeli

56:31jest jedna osoba, która poczuje jakiś

56:34rodzaj powinowadztwa i poczuje się jakoś

56:36wiesz, mniej dziwnie na świecie albo

56:38mniej samotnie, to to trzeba to robić.

56:40Ja tak uważam. Właśnie ja pamiętam taki

56:41moment, kiedy sobie uświadomiłam, jakie

56:43to jest duże i ważne, kiedy na pewnym

56:46pokazie hejtera, byśmy tam miała Janek i

56:49Maciek Msiałski i była tam dziewczyna

56:51taka pewnie w moim wieku albo może

56:53troszkę młodsza i bardzo czekała

56:55na koniec spotkania,

56:58bo tam było jakieś Q&A,

57:00żeby z którymś z nas porozmawiać.

57:01Okazało się, że właśnie ze mną i to co

57:03miała mi do przekazania to właśnie to,

57:05że to, że ja się otworzyłam na temat

57:06swoich yyy y myśli lękowych bardzo ją

57:10wsparło i że bardzo jej pomogło

57:12przetrwać najtrudniejszy okres. I sobie

57:13myślałam kurde to co ja powiedziałam

57:15komuś pomogło? No w sumie tak, bo to, że

57:17ktoś przyznał się do tego, że też miał

57:19taki okres właśnie dokładnie sprawiło,

57:21że nie czułam się samotna, nie czułam

57:22się wykluczona, wyklęta albo dziwna albo

57:24właśnie zwariowana jakaś. Ty, ale

57:26Vanessa, bo ten moment taki jak

57:29słyszałam gdzie w jakimś innym

57:30wywiadzie, że opowiedziałaś i teraz też

57:32trochę, ale bardziej mi chodziło, bo nie

57:34wspomniałaś dzisiaj chodzi mi o ten

57:36moment, kiedy się zatrułaś i nie byłaś

57:39>> obecna w szkole

57:40>> i że w tym jakiejś innej rozmowie

57:42powiedziałaś, że że ludzie się do ciebie

57:45nie odzywali.

57:46>> Tak, tak, tak. Nie odpowiedaliś.

57:47>> Właśnie ja wiem, że Mikołaj miał taką

57:49sytuację w gimnazjum i ja miałam też

57:51taką sytuację w podstawówce. Tylko u nas

57:53no nie było gimnazjum, więc to było

57:54mniej więcej ten sam wiek.

57:57To jest myślę, ja nie wiem, Agata też to

58:00miała. Ona w tej samej podstawówce,

58:02tylko w innej klasie doświadczyła

58:04takiego rodzaju, wiesz, jakiegoś

58:06ostracyzmu.

58:07I myślę, że to jest jedno z

58:09najtrudniejszych

58:10doświadczeń, tak mi się wydaje,

58:12szczególnie w szkole w wieku nastoletnim

58:15i również wczesno dorosłym.

58:18Kurde, moim zdaniem nawet jak jak ktoś

58:20pracuje w korpu albo w jakimś biurze

58:22albo nawet po prostu, że są dziewczyny

58:24wiesz

58:26w Biedronkach na kasie i potem mają

58:27przerwę śniadaniową jakąś tam na

58:29przykład i się okazuje, że jest jedna,

58:31którą do której milczą ludzie, że to

58:33jest straszne. Czułaś to wtedy tak jakoś

58:36bardzo

58:36>> O Jezu, to było dla mnie tak przykre i

58:38ja pamiętam, że przyszłam do szkoły,

58:43właśnie jak już wyzdrowiałam, poczułam

58:45się lepiej,

58:47chciałam wchodzić w interakcję normalną,

58:48już do mnie dochodziły głosy, że, że ta

58:50grupa nie uwierzyła w te w to

58:52wytłumaczenie. Mimo iż szkoła akademia

58:54bardzo w porządku się zachowała, bo i

58:56mój opiekun roku i pani profesorka

58:59prowadząca przedmiot byli jak

59:01najbardziej wyrozumiali i po prostu

59:03podjęliśmy decyzję, że ja będę miała po

59:04prostu ten przedmiot zaliczony na

59:05najniższą możliwą ocenę, no bo nie

59:08będzie mnie na egzaminie, ale

59:09uczestniczyłam w każdych zajęciach. No

59:11po prostu no trudno, tak się stało.

59:13Przypadek losowy. Zjadłam tuńczyka,

59:15sorry.

59:18I już dochodziły do mnie głosy, jak

59:19leżałam w domu. Rodzice do mnie

59:21przyjechali, w ogóle mi pomagali

59:22troszkę,

59:26że dochodziły mnie głosy, że ktoś tam

59:27nie uwierzył, że były jakieś dyskusje po

59:29tym egzaminie, że jest jakiś żal. Ja już

59:33wtedy wysyłałam do ludzi wiadomości

59:34takie upewniające się, czy wszystko jest

59:36okej, że hej, jak poszedł egzamin, nikt

59:38nie odpisywał, nie? I już mówię m nie no

59:41może mi się wydaje, może mi się wydaje.

59:42Mam jakąś taką też dużą potrzebę właśnie

59:45bycia uznan, znaczy uznanym,

59:47uwzględnionym, że może znowu to jest o

59:49tym, że mi się wydaje coś, no są trwają

59:52egzaminy, więc pewnie dlatego nie

59:53odpisują. Potem przyszłam do szkoły i ta

59:55część, która mi nie uwierzyła parę osób

59:57właśnie nie chciało mi nawet czeście

59:59odpowiedzieć. A nawet, a ci, którzy

1:00:00odpowiedzieli cześć, to to był koniec

1:00:02naszej rozmowy. Jedna osoba mnie nawet

1:00:04skonfrontowała, y, jakoś tak sugerując,

1:00:07że nie wiem, jestem jakaś tam, jakaś tam

1:00:09i że zostawiłam ich w potrzebie, że

1:00:12aktor to jest na scenie nawet jak umiera

1:00:14i że po prostu mamy takich przypadki

1:00:16tysiące, a ja byłam, zachowałam się jak

1:00:18egoistka, wybierając, nie wiem co,

1:00:21wybierając, nie miałam wyboru. No

1:00:23przepraszam, byłam w szpitalu. Egoistko

1:00:26ty

1:00:27>> lałaś się przez ręce, ale powinnaś w tym

1:00:29stanie po prostu. Ja nie wiem w ogóle.

1:00:31>> No to jest absur. Myślę, że dla nich

1:00:33nawet teraz by to było absurdalne.

1:00:35Pewnie część jakaś z nich nawet tego nie

1:00:37pamięta. Ale ja wracając do domu z tego

1:00:40dnia nie pomyślałam sobie przecież

1:00:42to jest jakiś absurd. Ja dobra chcą tak

1:00:46czują. Ja jestem wiem jak było i

1:00:48zostawiam to tak jak jest. No nie będę

1:00:50walczyć o uwagę, nie wiem czy czy czy

1:00:53kontakt z ludźmi, którzy mnie tak

1:00:55traktują. To ja jeszcze pisałam do

1:00:57każdego oddzielną wiadomość, tłumacząc

1:00:59po kolei jak to było,

1:01:01żeby nie wiem jakoś yyy o takie ochłapy

1:01:04otrzymać ich yyy wyrozumiałości, która

1:01:07się oczywiście nie pojawiła. Może tam po

1:01:09latach jedna osoba mnie właśnie

1:01:11przeprosiła, że że ona po latach dopiero

1:01:14sobie uświadomiła jakie to było

1:01:15środowisko i że po prostu też no ono

1:01:17faktycznie zachęcało środowisko. Mam na

1:01:20myśli ten system w szkole teatralnej, w

1:01:22jakim funkcjonowaliśmy. Nie mówię o

1:01:23profesorach i tak dalej, tylko no, że

1:01:25bycie w tej szkole nieustanne

1:01:28za wszelką cenę, że nawet jak masz

1:01:29zapalenie płuc, to jesteś na tych

1:01:31zajęciach nawet tak, no babcia ci

1:01:33umiera, to musisz być

1:01:35>> albo mąż, tak jak Krysty Jandzie, ona

1:01:37też komedię zagrała.

1:01:38>> Tak, tak, tak, tak, tak. Ona wyszła na

1:01:40scenę właściwie chwilę po, ale też

1:01:42rozmawiałam z panią Krystyną o tym. Nie,

1:01:44może nie powiem o czym rozmawiałyśmy, bo

1:01:47też nie wiem czy ona by sobie tego

1:01:48życzyła, ale to też nie jest takie

1:01:49czarno-białe, jak to się przedstawia, że

1:01:51no tak pani Krystyna zagrała spektakl,

1:01:54bo taką jest aktorką totalną i tak

1:01:57dalej. jest aktorką totalną, ale to to

1:01:59doświadczenie nie jest o tym, że należy

1:02:01tak robić, tylko widocznie dla niej to

1:02:03była jedyna droga, żeby sobie w ogóle

1:02:04poradzić. To naj zresztą chyba ona

1:02:07>> największą tak ona mówi o tym że to

1:02:08ogromna ogromna

1:02:11strata też ale ale też może u niej

1:02:13chodzi o kwestię odpowiedzialności bo

1:02:15przecież to jest to jest teraz którym

1:02:17ona się myślę że to mogą być wiesz że

1:02:19czasem na przykład osoby po jakiejś

1:02:21ciężkiej tragedii właśnie idą do pracy

1:02:23na przykład po to żeby nie zwariować

1:02:24żeby żeby życie przez chwilę choć aż

1:02:27zapachniało normą wiesz wies bardziej w

1:02:29ten sposób nie dlatego, że chcesz być

1:02:31właśnie jakiś honorowy czy coś w tym

1:02:33stylu tylko przez chwilę Chcesz

1:02:35najzwyczajniej po prostu prostolinijnie

1:02:37mówiąc zająć czymś głowę, żeby po prostu

1:02:39nie oszaleć. Tak, ale o tej szkole

1:02:40teatralnej to się to się i o tym właśnie

1:02:43takim oczywiście to jest pewnie jakiś

1:02:44tam

1:02:46rodzaj metafory, która celowo jakoś tak

1:02:48jest przegięta, ale że no to to się o

1:02:51tym mówi, że właśnie, że aktor kurde też

1:02:55no mówię no znowu przewołam Agatę, bo z

1:02:57nią po prostu prawie codziennie

1:02:58rozmawiałam. Ona ostatnio była chora,

1:03:00>> tak

1:03:00>> po prostu chora i mówi: "Tak się źle

1:03:03czuję, kurczę, jestem chora". No wiesz,

1:03:05byłam u lekarza, powiedział, że no no

1:03:07rzeczywiście, no jest pani chora, ale to

1:03:10spokojnie, no rozumiem, że pracy nie

1:03:11może pani odwołać. Lekarz rozumie, że

1:03:14nie może. Ona mówi: "Nie, ale spoko, dam

1:03:17radę". Znaczy wiesz, mam gorączkę, ale

1:03:19dam radę, idę do teatru, muszę, bo mam

1:03:21tam spektakl. Ja mówię: "Jesus,

1:03:23naprawdę? Czy nie możesz się po prostu

1:03:24położyć, nie wiem, wyleżeć tego?" No po

1:03:27bożemu normalnie jesteś chora i to nie

1:03:29było takie, że tam, że ach,

1:03:30>> delikatnie, tylko regularnie po prostu

1:03:32chora i ona mówi: "Nie, nie, spoko, dam,

1:03:34dam radę, dam radę, dam radę". Więc to

1:03:37masz takie jest jakieś,

1:03:38>> tak ta ta misyjność wpisana w ten w ten

1:03:41zawód. Mam wrażenie, że troszkę to się

1:03:43zmienia. Właśnie nasze pokolenie tak

1:03:45troszkę bardziej higienicznie podchodzi

1:03:48do do wyborów zawodowych i coraz

1:03:52częściej się mówi o tym, że ważne jest z

1:03:53kim się pracuje, w jakiej atmosferze, że

1:03:55już się tego nie nie ignoruje za wszelką

1:03:58cenę, ale no tak dwa powied powiedzenia

1:04:02ulubione właśnie, że aktor jest od

1:04:04grania jak dupa od srania. To oczywiście

1:04:07najważniejsze. I drugie, no aktor nie

1:04:10jest w pracy tylko wtedy, jeśli nie

1:04:13żyje. Więc tak, no to było wtedy dla

1:04:16studentów pewnie niezrozumiałe. Jak

1:04:18>> chyba, że rola pozwala na to, żeby nie

1:04:20żyjąc jednak grał, tak?

1:04:22>> Czyli że ma taką rolę.

1:04:25>> Ale ktoś ktoś mi kilka dni temu

1:04:27opowiadał o tym właśnie o absurdzie też

1:04:29tego jakbyśmy zagrali pewne rzeczy. To

1:04:31będzie trochę of topic, a może troszkę w

1:04:32temacie, że któryś z aktorów, tylko nie

1:04:34chce teraz przekręcić nazwiska, więc

1:04:36przepraszam go nie podam, ale chyba na

1:04:37próbie z Dejmkiem faktycznie umierał na

1:04:39scenie właśnie grając jakąś taką scenę

1:04:43konania i że reżyser krzyczał, że

1:04:46przecież to nie jest prawdopodobne. Co

1:04:47ty robisz? No lepiej to musisz zagrać,

1:04:49nie? To

1:04:50>> Tomek kot mi mówił czemu. Ja drugą

1:04:52stronę ostatnio widziałem jak są były

1:04:53jakieś takie

1:04:55za kulis to też tak trochę nie w topik

1:04:57troszeczkę tak, ale wiesz tak, ale

1:04:59widziałem genialny fragmenty dokumentu

1:05:01jak robili władce pierścieni i jezu

1:05:04przypomnijcie mi jak się nazywał aktor

1:05:05który grał Sarumana. O mój Boże.

1:05:07>> Jezu, przepraszam ja przyznam się, że

1:05:08nie widziałam Władcy pierś. ostatnio

1:05:10muszę muszę to powiedzieć, bo on

1:05:11stosunkowo w 2016 odszedł

1:05:16więc też chciałbym tak szacunkiem niego

1:05:18szybko.

1:05:19>> Ja nie pamiętam.

1:05:21>> Christopher Lee. O ser Christ

1:05:24>> jest genialna była genialna sytuacja, bo

1:05:25tam oczywiście jest ta scena w Władcy

1:05:27Pierścieni, że on w pewnym momencie no

1:05:29wyskakuje na niego inna osoba od tyłu i

1:05:31go dźga sztyletem, nie? On umiera, spada

1:05:33z tej wieży. I najlepsze jest to, że w

1:05:35trakcie kręcenia tego Peter Jackson

1:05:37musiał podejść do Christophera i go

1:05:39zapytać, znaczy mu przedstawić więcej

1:05:41jak on chce, żeby wyglądała ta scena

1:05:43bycia dźganym w plecy.

1:05:45>> I on to mówi, że o możesz tak wczeć się.

1:05:47On mówi: "Ale nie, nie kochany, a

1:05:49powiedz mi czy ty kiedyś widziałeś jak

1:05:51ktoś był dźgany w plecy?" A mnie. A m

1:05:55takie: "No nie, bo to wygląda zupełnie

1:05:56inaczej". Wiesz? i on mu zaczął

1:05:57tłumaczyć jak to faktycznie wygląda. Co

1:05:59się okazało, że Christopher Lee był

1:06:00normalnie w wojsku, był częścią

1:06:02jednostki specjalnej tam w stylu

1:06:04jakiegoś takiego czegoś ala MI6 czy coś

1:06:06w tym stylu i on no bardzo dobrze wie

1:06:08jak brzmi osoba jak się dgała w plecy.

1:06:10>> Ale fakt, że od razu to pomyślałam

1:06:12sobie, że szczerze mówiąc w żadnym

1:06:13filmie nie widziałam, żeby ktoś został

1:06:15ugodzony nożem i robił a strasznie się

1:06:17da raczej to jest zyka tłumaczy, że

1:06:20wysysa z ciebie powiedz,

1:06:22>> no że zatyka, no a nie, że że się

1:06:24nadzierasz. Ale też ostatnio gadaliśmy o

1:06:27tym też w grupie aktorów chyba z

1:06:28Michałem Sikorskim o tym rozmawialiśmy.

1:06:30A właśnie jak my czasem sobie wyobrażamy

1:06:32pewne emocje, ale dopóki ich nie

1:06:35doświadczymy to nie jesteśmy w stanie

1:06:36sobie tego zwizualizować i przywołaliśmy

1:06:38fragment. Akurat to jest chyba Afryka

1:06:40Express, jak nie wiem czy widzieliście

1:06:42ten urywek jak Tomek Iwan zostaje

1:06:44potrącony przez nie widziałam tej serii.

1:06:47>> Jego partnerka ja nie widziałam tego

1:06:49programu, ale widziałam akurat ten

1:06:51urywek mi się pojawił. On fortunnie tam

1:06:54nic poważnego się nie stało na

1:06:55szczęście, bo miał jakiś plecak jakoś

1:06:57fortunnie upadł, ale jego partnerka nie

1:06:59mogła jeszcze wtedy tego wiedzieć.

1:07:00widziała tylko ten wypadek i dostała

1:07:02takiego ataku y paniki, jej przerażenia

1:07:06i to było tak intensywne, że myślę, że

1:07:08żaden aktor by się nie zdecydował na

1:07:10takie środki, bo pomyślał nie, to jest

1:07:11za za dużo, za mocno absolutnie to, co

1:07:15przegrane, a w rzeczywistości przychodzi

1:07:18przychodzą takie emocje czasem, że no

1:07:20oczywiście człowiek nie analizuje tego,

1:07:23co się dzieje, co robi, po prostu to z

1:07:25niego wychodzi.

1:07:27Czy na przykład właśnie o tym

1:07:28rozmawialiśmy, to jest świetny przykład

1:07:30i jeszcze miałam jeden, ale już nie

1:07:32pamiętam.

1:07:34>> A to też jest częścią taką stał napiszę

1:07:36w komentarzach.

1:07:37>> A posłuchaj, a jeszcze chciałam zapytać

1:07:38o to a propos tego fuksowania, tych

1:07:42fuksówek słynnych, bo o tym sporo

1:07:44opowiadałaś. Y, natomiast ja bym chciała

1:07:47inaczej zapytać,

1:07:48>> czy na przykład

1:07:50>> kiedy starszy rocznik, starsi studenci

1:07:53fuksują tych młodszych,

1:07:55>> czy miałaś kiedyś coś takiego, że

1:07:57>> wiesz co to jest fuksówka?

1:07:58>> Nie, właśnie jakbyś mi wytłumaczyła.

1:08:00>> A

1:08:01>> kurde, ja już o tym tyle mówiłam, że

1:08:03myślałam, że wszyscy o tym wiedzą.

1:08:04>> Kuksówka to jest taki już zakazany

1:08:07rytuał inicjacyjny. Gdy

1:08:10studenci dostają się na pierwszy rok

1:08:12aktorstwa, to starsze roczniki robią im

1:08:14takie kocenie i jak jak ruky haing w NBA

1:08:19na przykład. W NBA też jest taka zasada,

1:08:20że na przykład zawsze pierwszoroczniy

1:08:21muszą torby nosić, przynosić pączki na

1:08:23trening, jakieś takie zadanie. Bo to

1:08:25brzmi delikatnie niż tamą

1:08:27potrafią im na przykład wiesz tam jeden

1:08:29koleś miał auto to mu przez trzyberdach

1:08:30na przykład nasypali popcornu tak po

1:08:32brzegi. Nie potrafią jakieś, wiesz,

1:08:33stylu potrafią gościowi zabrać y jak

1:08:35jest szatnia po treningu, to jeśli na

1:08:37przykład nie spełnia tych zachcianek, to

1:08:38są kary, wiesz, w stylu zabierają mu

1:08:40rzeczy wszystkie i musi na golasa biec

1:08:42do auta później. No tam wszystkie rzeczy

1:08:44robią po kolei. Tylko jeśli wypełnienie

1:08:46popcorn to już mi wręcz czule, nie? w

1:08:48zasadzie tyle popcorn tam, ale z tego co

1:08:51opowiadają aktorzy, no to że to w szkole

1:08:54to jest po prostu to jest normalnie

1:08:55jakaś totalna przemoc po prostu. No to

1:08:57jest to jest zaczyna się od tego, że

1:09:00zabierają nam indeksy po rozpoczęciu

1:09:02roku, depczą je wszyscy po kolei,

1:09:05rozrywają, depzą i niszczą, bo oni mają

1:09:07takie przekonanie, że dopóki tej

1:09:09fuksówki się nie przejdzie, która jest

1:09:11zakazana już wszędzie, no to nie jesteś

1:09:14studentem, tylko jesteś fuksem, bo

1:09:16fuksem dostałeś się do szkoły i jesteś

1:09:18studentem roku tak zwanego zerowego, a

1:09:20jeżeli nie decydujesz się na fuksówkę,

1:09:22to jesteś tak zwanym siurem. I wszyscy i

1:09:25do dzisiaj się tak mówi. Ostatnio

1:09:26jechaliśmy gdzieś transportem na plan,

1:09:29coś gadaliśmy o fuksówce i ktoś mówi:

1:09:31"Nie, ja to jestem siurem". I wszyscy,

1:09:32wszyscy w nomenklaturze aktorskiej

1:09:34wiedzą, co to znaczy siur, czyli że

1:09:35osoba, która

1:09:36>> nie przeszła fuksówki.

1:09:39No i fuksówka trwa różnie, no zazwyczaj

1:09:41około miesiąca. I na przykład jednym z

1:09:44takich elementów, które może nie wydają

1:09:46się jakieś szokujące, ale pamiętam co

1:09:47mnie najbardziej bolało, to to, że my

1:09:49staliśmy codziennie na bosaka z

1:09:52reflektorami wykierowanymi na nasz

1:09:55przekierowanymi na naszą twarz.

1:09:57Oczywiście wszyscy starsi studenci

1:09:59siedzą, piją alkohol, alkohol palą,

1:10:02patrzą na to i wydają różne komendy,

1:10:04rozkazy. No i ty stoisz ubrany

1:10:07absurdalnie, bo najczęściej,

1:10:09przynajmniej warszawskiej akademii było

1:10:10tak, że trzeba było wyglądać absolutnie

1:10:12komicznie i tak chodzić też po ulicy w

1:10:14takim kartonie zasłaniającym całe ciało

1:10:17i są wszystkie twoje dane mieć umalowane

1:10:20na nosy, na czerwono z jakimiś

1:10:23absurdalnymi fryzurami. No chodziło po

1:10:25prostu, żeby ośmieszyć te ten ten

1:10:27rocznik pierwszy i żeby on nie poczuł

1:10:30się zbyt pewnie. Trzeba było formułkami

1:10:33różnymi mówić. No i właśnie stanie na

1:10:35bosaka przez te kilka godzin, że trzeba

1:10:38się prosić o to, czy można się napić

1:10:39wody, bo każdy przy tej tak zwanej

1:10:41blasze, bo to były takie kart, no po

1:10:43prostu takie bristole papierowe, które

1:10:46się zakładało i to to była ta, y, ja nie

1:10:49pamiętam jak to się nazywało, taka

1:10:50tarcza, no to chyba blacha się mówiło.

1:10:53Y, do niej był przypięty na sznureczku

1:10:55kubeczek i dopiero jak student pozwolił,

1:10:57to można się napić y wody, tak? Czy

1:11:00pójść do łazienki? Ja pamiętam, że mi

1:11:01właśnie wtedy, tak jak wspomniałam

1:11:03wcześniej, moja babcia umierała chwilę

1:11:05tuż po tym, jak się dostałam do do

1:11:06szkoły teatralnej. Ja musiałam się

1:11:08prosić, żeby mnie mi pozwolili pójść do

1:11:10szpitala do umierającej babci, nie? I

1:11:12właśnie znowu padała historia o tym, że

1:11:14no a Krystyna Janda to mąż jej umarł i

1:11:17zagrała. No to ty będziesz taką aktorką,

1:11:19tak się nadajesz, nie?

1:11:20>> Mhm. To jest jakieś chore. Ale też muszę

1:11:23muszę muszę się zapytać Maćka, naszego

1:11:25wspólnego znajomego, czy on też to

1:11:26przychodził, bo strasznie ciężko jest mi

1:11:27sobie wyobrazić, żeby na przykład Maciek

1:11:29na to pozwolił, wiesz? No ale właśnie

1:11:30czekaj, Maciek jest chyba był dwa

1:11:32roczniki niżej,

1:11:32>> rok niżej, on jest 97

1:11:34>> m to myślę, że jeszcze przechodził. Y,

1:11:37ale u mnie chłopak, jeden z moich

1:11:39najbliższych kolegów z roku też taki

1:11:41hardy chłopaczek, y, taki

1:11:45z Otwocka taki łepek, super, uwielbiam

1:11:47go właśnie. Wczoraj byliśmy na jego

1:11:49spektaklu. Świetny aktor, Kondziu

1:11:50Szymański, pozdrawiam cię. yyy świetny,

1:11:53świetny aktor, no ale właśnie taki

1:11:55bardzo jasno zaznaczający granicę, nie

1:11:58dający sobie w kaszę dmuchać, naprawdę

1:12:01yyy no to po prostu wchodzi się w te

1:12:03struktury, bo myślę o nim, że on też w

1:12:05tym uczestniczył i nawet czasem coś

1:12:07odpyskował, ale za to były takie

1:12:09konsekwencje, takie kary, że czasem było

1:12:11po prostu lepiej przysłowo się zamknąć i

1:12:14po prostu to przeczekać, przemilczeć. On

1:12:16nawet, pamiętam, on czy ktoś inny miał

1:12:19taką sytuację, że chyba omdlał albo miał

1:12:21taką jakby zapaść, że po prostu no tam

1:12:23stanie w tym yyy tam było zazwyczaj

1:12:25bardzo zimno, bo tam były okna

1:12:27pootwierane, wszyscy palili na bosaka

1:12:30bez wody.

1:12:32To były bardzo trudne warunki, bardzo

1:12:33mało snu i pamiętam, że ktoś z nas

1:12:36omdlał i i tak pomoc została wezwana po

1:12:40bardzo dłuższym czasie, bo wszyscy mieli

1:12:43takie no fuks roku zerowego, no wiadomo,

1:12:45no niech w kącie sobie posiedzi, nie?

1:12:47>> Wiecie, wiecie jak to brzmi? To trochę

1:12:48brzmi jak sceny z tego Das Experyment, o

1:12:50tym eksperymencie zar Tak, dokładnie. To

1:12:53brzmi dosłownie jak scena. J z moich

1:12:54najlepszych przyjaciół jak była. Ja w

1:12:56ogóle studiowała na Stanfordzie Betty i

1:13:00była jego asystentką przez kilka lat.

1:13:03>> No tak. Betty, pozdrawiam cię. Jest

1:13:05wspaniałą osobą. Ej, ale słuchajcie, bo

1:13:06chcę dopytać właśnie Wanesę o takie coś,

1:13:08bo czy na przykład, nie wiem jak to

1:13:11sformułować, ale powiedzmy, że jest

1:13:12starszy ci starsi studenci i oni fuksują

1:13:16was i czy na przykład dało, czy masz

1:13:21takie jakieś

1:13:23kurde nie wiem jak jak o to zapytać. No

1:13:25krótko mówiąc, że wiesz powiedzmy, że ja

1:13:26jestem ze starszego rocznika, ja wiem,

1:13:28że jest zasada, taka jest tradycja. No

1:13:30więc gdybym ja miała fuksować i ja

1:13:32jestem delikatnym człowiekiem i ja po

1:13:34prostu nie umiałabym być w tym potworem

1:13:37>> typu no dobra no tradycja no to ej

1:13:40fuksie weź tam raczej tak wiesz bo

1:13:43trzeba, ale na mięciutko z szacunkiem i

1:13:46tak dalej ale czy dało radę wyczuć po

1:13:50ludziach że robią to w taki sposób jakby

1:13:55jakby czerpali z tego przyjemność a

1:13:57potem po latach się okazało że to są

1:14:00wredni po prostu na przykład ludzie,

1:14:02>> że były sytuacje, czyli że w tym

1:14:04fuksowaniu już można było zobaczyć, kto

1:14:07jest na przykład przemocowem takim,

1:14:09gdzie potem tak

1:14:10>> robił krzywdę realną.

1:14:12>> Ale ale mnie też kilka osób na przykład

1:14:14przeprosiło za fuksówkę.

1:14:16>> Miałam taką koleżankę rok wyżej, która

1:14:19mam wrażenie, że za każdym razem jak

1:14:20mnie widzi ma taką potrzebę. Mimo iż

1:14:22szczerze mówiąc aż tak dobrze nie

1:14:23pamiętam jej jako jakąś najgorszą figurę

1:14:27w trakcie tej fuksówki mojej. Były

1:14:29osoby, które był zachowywały się dużo

1:14:31gorzej wobec nas. To za każdym razem,

1:14:33kiedy mam z nią jakąś interakcję gdzieś

1:14:34się na castingu, spotkamy czy coś, to

1:14:36mówi: "Słuchaj, no przepraszam cię za tę

1:14:38fuksówkę, jest mi mega głupio". M

1:14:40>> ja też nikogo nie obarczam, bo wiem, że

1:14:42to był jakiś taki system, w którym

1:14:43szkoły funkcjonowały latami, latami,

1:14:46latami. Wspaniale, że to się w końcu

1:14:48skończyło i też ta fuksówka z tego co

1:14:50wiem początkowo zupełnie inaczej

1:14:52wyglądała.

1:14:53Chyba pani Hania Śleszyńska opowiadała,

1:14:55bo Kuba Gącowski był, jej syn był ze mną

1:14:58na roku i opowiadała. Nie chcę

1:14:59przekręcić, ale takie mam wspomnienie.

1:15:01Coś też znasz Gąsa?

1:15:03>> Ja schodziłem z nim do gimnazjum na

1:15:05Roszyńsko, ale

1:15:06>> A takie pominorzow zaraz opowiem wam

1:15:08zajebistą anegdotę z nim. I Kuba czy

1:15:11pani Hania mówiła, że oni, że ona ma

1:15:13takie wspomnienie z Fuksówki, że oni

1:15:15jako studenci tam przynosili roku

1:15:17pierwszego przynosili owoce dla innych

1:15:19studentów, mieli jakiś taki wieczorek,

1:15:21że pokazywali jakieś ettiudy i to było

1:15:24tyle. To była taka wspólna zabawa.

1:15:26Widzę, że że że masz głowie tylko tę

1:15:28anegdotę, więc już kończę. Ale, ale że

1:15:31to pewnie tak niezauważalnie co roku się

1:15:34zmieniało i transformowało, zmieniało

1:15:36swój kształt i pewnie y trudno było się

1:15:39w tym obudzić i zauważyć, że ej, no to

1:15:42już przekroczyło granicę zabawy, którą

1:15:45miało pewnie początkowo być, a jest

1:15:47teraz już jakimś totalnie

1:15:49przekraczającym

1:15:51systemem. Na szczęście wszędzie to jest

1:15:54już zakazane i yyy ja już tak naprawdę

1:15:58mało pamiętam z tej fuksówki. Ja nawet

1:16:00pamiętam też chwilę, kiedy było też

1:16:02miejscami, no bo dla mnie to było tam

1:16:05jakieś może mikro momenciki, żeby było

1:16:07fajnie. No ale są osoby na przykład,

1:16:09które potrafią wspominać fuksówkę, że

1:16:10fajnie, że to była przygoda, że to było

1:16:12coś takiego ekstremalnego i czerpią z

1:16:15tego też, no nie wiem, jakieś pozytywy.

1:16:17Ja nie do końca potrafię, ale na

1:16:20szczęście to już jest zakazane. Jest to

1:16:22temat, który nie funkcjonuje.

1:16:23>> Ciekawa jest tym, czy zeszło do

1:16:24podziemia, nie? Że zakazane, zakazane, a

1:16:26oni jednak wiesz bardzo dyskretni, ale

1:16:29nadal gnoją tych młodych. Znaczy to się

1:16:30jakby to trochę złączyło się jakby z tym

1:16:33momentem, w którym zaczął trochę

1:16:35głośniej mówić o mobingu ogólnie w

1:16:37branży aktorskiej. Y, to było troszkę

1:16:40później, bo to chyba był, to musiało być

1:16:42jakoś pandemii, czyli 2019-2020

1:16:46rok, kiedy pojawiło się pierwsze

1:16:49wyznanie takie ze łódzkiej filmówki z

1:16:51nazwiskami, które w sumie

1:16:53>> zapoczątkowało y całą tę falę zmian, ale

1:16:58myślę, że właśnie wtedy ta fuksówka już

1:17:00chyba na dobre została zawieszona,

1:17:03>> że też te wyznania fuksówkowe były

1:17:06niemałą częścią tych trudnych

1:17:09M czy czy szkołach teatralnych?

1:17:10>> Jezu, ja nie przetrwałabym w czymś takim

1:17:12po prostu.

1:17:13>> No właśnie uciekła. Ja mi się też tak

1:17:15wydawało, ale jednak ten mechanizm

1:17:17właśnie to, co profesor Zimbardo

1:17:20badał, mechanizm bycia w grupie,

1:17:22wytrwania potrzeby do dotarcia do końca,

1:17:25nie bycia tym siurem. To jest straszne.

1:17:28U nas na roku była jedna osoba, która

1:17:29nie ukończyła fuksówki i tak samo

1:17:31funkcjonowało oczywiście przez resztę

1:17:34roku i lat w szkole jak każdy inny, kto

1:17:36przyszedł przez tę fuksówkę. Czy nas

1:17:38straszono, nie było prawdziwe, że a

1:17:40będziesz wyklęty, nikt nie będzie chciał

1:17:41z tobą gadać. No ale to były takie

1:17:43mechanizmy,

1:17:45>> które miały zasiać kolejne ziarno

1:17:47niepewności w tej szkole, która i tak

1:17:49zasiewa tyle tych ziarn, że naprawdę nie

1:17:51potrzebujemy kolejnego.

1:17:53>> Dobra, to ta anegdotka szybka, bo Kuba

1:17:55zawsze był u nas w szkole taką osobą,

1:17:56która był wulkanem energii. O takie, tak

1:17:59więc Kuba na przykład,

1:18:00>> ale był też aktywistą takim szkolny,

1:18:02>> tak? Kuba na przykład zawsze jak składał

1:18:04życzenia wszystkim na korytarzu na

1:18:05przykład nie wiem bożonarodzeniowe czy

1:18:07coś w tym stylu to składał je w pięciu

1:18:08językach czy w sześciu nie jakby po

1:18:10kolei. Jest super anegdota mojego

1:18:12nauczyciela od biologii K

1:18:13Mikoszewskiego. Pozdrawiam który

1:18:15opowiada że raz mieli taką sytuację z

1:18:16takim

1:18:18nauczycielem od geografii Rafałem

1:18:19Fantam, który był mega cięty. Super

1:18:21koleś, ale mega cięty. No ale była taka

1:18:23sytuacja, że siedzą w pokoju

1:18:24nauczycielskim, no jest pukanie do

1:18:26drzwi.

1:18:28Otwiera jakaś dziewczyna tam pyta czy

1:18:29mogę do pani Jakubowskiej. O tak. Proszę

1:18:31wchodź. Ona wchodzi z kolekaniem. No ja

1:18:34do pana Kuby proszę wchodź. I nagle jest

1:18:37jest takie i w tym momencie Rafał Fanti,

1:18:39który siedzi tam czyta jakiś dziennik,

1:18:40odkłada go i przepraszam za wyrażenie

1:18:43Kuba Gąsowski i w tym momencie się

1:18:45wychodzi on sie takie przepraszam, czy

1:18:47mogę coś do pana Rafała? Nie

1:18:49>> jezu, ale wiesz, jak zapukałeś to sobie

1:18:51przypomniałam. Tak, tak. Kuba pcha.

1:18:52Najlepsze jest to, że jeszcze on w tym

1:18:54ty wszyscy tak na jego okno już Kuba

1:18:56wychodzi on tak oni takie skąd

1:18:57wiedziałeś? Tak nie słyszycie tego? No

1:18:59słuchajcie tego tak słyszycie tak

1:19:02uwielbiam. Uważam, że to jest taka m

1:19:05wspaniała osoba, taka czysta w swoich

1:19:08interc.

1:19:08>> On zarabia to on zaraża dobrą energią

1:19:10naprawdę. On był takim gościem, że

1:19:12ciężko było. Znaczy wiadomo, że jak

1:19:14każdy człowiek, każdy człowiek ma

1:19:15gorszy, lepszy dzień, ale on był taką

1:19:16osobą, która konsekwentnie była

1:19:18uśmiechem na korytarzu. O

1:19:20>> tak. I on też w trakcie, my się z Kubą

1:19:23poznaliśmy jeszcze przed tym, jak on się

1:19:25dostał do szkoły teatralnej, bo on m dwa

1:19:27razy zdawał i on się dostał za drugim

1:19:29razem byliśmy na jednym roczniku, jak go

1:19:31znałam właśnie z tych różnych podobnych

1:19:33towarzystw i on był taką moją dobrą

1:19:36duszą przez całą szkołę i ale to nie

1:19:39było tylko taka dobroć wycelowana we

1:19:41mnie. On zawsze był bardzo uważny na

1:19:43innych, więc bardzo, bardzo go lubię i

1:19:45cieszy mnie zawsze, jak słyszę, że ma

1:19:46jakiś sukces.

1:19:47>> Tak.

1:19:49gdzieś.

1:19:51>> A ja bym chciała jeszcze zapytać o coś

1:19:55takiego, bo w jakimś wzie powiedziałeś,

1:19:57że są sytuacje, w których twoje

1:20:00aktorskie ego y cierpi.

1:20:03>> Mhm.

1:20:04>> E i to mnie zaciekawiło, że czy

1:20:07rozróżniasz w sobie dwa rodzaje ego.

1:20:10>> Mhm.

1:20:12Jak

1:20:16znaczy pewnie one

1:20:18>> jest to inne w sensie takie

1:20:21>> wiesz co, bo my

1:20:22>> czyli prywatne jest bardziej stabilne

1:20:24jest mniej skłonne do tego, że na

1:20:25przykład poczuć się dotkniętym ten

1:20:28element w tobie

1:20:29>> chyba chodziło mi pewnie o to, że

1:20:32dotyczące aktorskich

1:20:35wyzwań i trudności pewnie i że m

1:20:39>> chyba jestem podwójnie wrażliwa, jeżeli

1:20:41chodzi o o rzeczy zawodowe. No chyba

1:20:44przez to, że ta praca jest nikomu nie

1:20:47jest zdalna na stałe i że decyzja o

1:20:50uprawianiu tego zawodu jest także

1:20:52decyzją o tym, że będzie nieustannie

1:20:56trzeba coś udowadniać i

1:20:59być w tym trybie ciągłej oceny i też się

1:21:02na to zgadzać. I myślę, że dlatego

1:21:05jestem podwójnie wrażliwa, bo wiem, że

1:21:06te oceny niestety mają znaczenie. Tak

1:21:09jak w życiu prywatnym, to, że ktoś

1:21:10powie, że jestem taka lub nie taka czy

1:21:12coś. No to okej, ja wiem, umiem ustalić

1:21:16sama ze sobą uczciwie swoją wartość,

1:21:17tak? Popełniłam jakiś błąd, wyciągnęłam

1:21:19wniosek, idę naprzód, albo

1:21:22albo nie popełniłam błędu, albo że coś

1:21:24tam, no jestem w stanie sama się ze sobą

1:21:27skonfrontować i też ze swoimi bliskimi

1:21:28na temat tego, jaka jestem. I jestem o

1:21:31pewnych rzeczach przekonana na temat

1:21:32siebie. Jeśli chodzi o zawód, no to te

1:21:35opinie innych ludzi budują nas i tu nie

1:21:38ma co się na to obrażać, ale jeżeli ja

1:21:41dostanę masę złych recenzji i

1:21:43publiczność nie będzie mnie chciała

1:21:44oglądać, no to ja raczej nie będę miała

1:21:46tego zatrudnienia lub będę musiała

1:21:48walczyć o nie podwójnie

1:21:52bardzo. Więc tak to się mówi, nie coś

1:21:55jakoś źle powiedziałam nie po polsku,

1:21:56ale wiecie o o czym mówię. A, a powiedz,

1:21:58a publiczność na przykład twoim zdaniem

1:22:03czy na przykład może być tak, że że

1:22:05publiczność źle ocenia i na przykład nie

1:22:08wiem, aktor otrzymuje jakieś krytyczne

1:22:09po prostu komentarze,

1:22:12czy to jest tak, że publiczność

1:22:14rozpoznaje

1:22:16warsztat, czy na przykład te komentarze

1:22:18mogą być jakieś słabe dlatego, że nie

1:22:20lubią bohatera.

1:22:22No wiem teraz przy okazji wtedy nie

1:22:24można się na przykład po prostu nikt kto

1:22:26obsadza, wiesz tworzy obsadę w filmie

1:22:30nie powinien się w ogóle sugerować tym

1:22:31co mówią ludzie. No bo

1:22:33>> tak,

1:22:33>> tak jak Tomek Szuch teraz,

1:22:34>> tak właśnie właśnie to chciałam

1:22:35powiedzieć o o o Domu Dobrym. Zresztą

1:22:39ten film bardzo mocno y ze mną został i

1:22:42też mam taką obawę, bo właśnie jakiś tam

1:22:45fragment mojej wypowiedzi został

1:22:46opuszczony w internet i nie do końca ja

1:22:48tam chyba precyzyjnie powiedziałam,

1:22:50chciałam powiedzieć, że po prostu wizja

1:22:53filmowa Wojtka jest taka, że on pokazuje

1:22:57y

1:22:59rzeczywistości, gdzie które składają się

1:23:00tylko z cierpienia. tam nie ma miejsca

1:23:02na nadzieję, bo no taka jest jego wizja

1:23:04też i taki to ma efekt wywołać na widzu.

1:23:07Więc o to mi chodziło tam gdzieś tam

1:23:09powiedziałam, że ja ja po prostu wierzę

1:23:11w życiu prywatnym, że więcej mimo

1:23:13wszystko jest słońca niż ciemności, ale

1:23:15uważam, że takie zabiegi są niezbędne i

1:23:17jego filmy są niezbędne i ja od lat je

1:23:19podziwiam i i zazdroszczę aktorom,

1:23:21którzy mają takie też doświadczenie

1:23:23pracy z nim.

1:23:25Ale właśnie wiem o Tomku. Widziałam film

1:23:27jak tylko wyszedł do kin. Uważam, że

1:23:30jest niezbędny, porażający i bardzo mi

1:23:32jest przykro słyszeć, że wciąż są

1:23:36zjawiska, w których ludzie nie

1:23:37oddzielają aktora od roli. Wiadomo, z

1:23:40jednej strony to jest ogromny

1:23:41komplement, bo to znaczy, że ktoś

1:23:43wcielił się świetnie w swojego bohatera,

1:23:46ale z drugiej strony pracowałam z

1:23:48Tomkiem nieraz, jest świetnym kolesiem i

1:23:51jest mi przykro, że musi się z tym

1:23:53mierzyć. No jest to po prostu nie nie

1:23:55niesprawiedliwe, ale myślę, że ludzie

1:23:57tak jest czasem tak, że że oceniają y

1:24:01bohatera, ponieważ jest nie wiem mało y

1:24:05no, że trudno jest go trudniej jest go

1:24:07polubić, to wtedy ta ocena roli jest

1:24:09gorsza. Ale mi chyba chodzi o to, że m

1:24:13a już się zgubiłam, o co mi chodzi.

1:24:15>> To też dobrym przykładem jest przecież

1:24:16ten akr, który grał Joffreya w grze o

1:24:18Tron. On chyba miał na zasadzie po

1:24:19zakończeniu swojej roli w grę o Tron

1:24:21chyba jakieś 10 lat przerwą. On dopiero

1:24:23teraz w jakimś filmie się na nowo

1:24:24pojawił, dlatego że przez tyle lat po

1:24:26prostu za każdym razem jak wyszedł w

1:24:27jakieś miejsce publiczne, to praktycznie

1:24:29ludzie go chcieli zamordować. Durne.

1:24:31Przecież ja oglądałam grę o Tron. Ja też

1:24:32byłam tak wściekła, że myślałam, że

1:24:34najchętniej to bym rozsadziła telewizor

1:24:36po prostu z powodu tego konkretnego

1:24:38bohatera. Do głowy by mi W ogóle nie

1:24:40rozumiem tej sklejki takiej w głowie.

1:24:42Nie wiem jak to jest możliwe, że

1:24:44oglądasz film i potem nie, ja w ogóle

1:24:47tego po prostu jestem za głupia na to,

1:24:49żeby w ogóle zrozumieć mechanizm. Ja też

1:24:51nie jestem w stanie. Wiem, że to jest

1:24:52aktor, a tam wokół są kable i są

1:24:55kamerzyści. Jest strasznie duża ekipa.

1:24:58To mnie wręcz na to, jak oglądam

1:24:59horrory. Na przykład wiesz, że ja ja po

1:25:01prostu jak oglądam i to mnie za bardzo

1:25:02zabiera i zaczynam się trochę bać, to od

1:25:04razu my sięe tam o tu zaraz dosłownie za

1:25:07tutaj wychodzimy z kadru i od razu tam

1:25:09są te kable i ci ludzie, więc to w ogóle

1:25:12nie jest prawda.

1:25:12>> Tak. Ale teraz pomyślałam sobie o jednym

1:25:14takim przypadku. Ostatnio oglądałam taki

1:25:16serial na to jest chyba serial hulu. yyy

1:25:21h i tam jeden z bohaterów yyy to jest

1:25:24serial o relacji z Narcyzem po prostu i

1:25:27mam pokazywać w jaki sposób y to jest

1:25:29akurat historia młodej dziewczyny która

1:25:31wchodzi w taką relację i pokazany jest

1:25:34przebieg yyy takiego związku jak ona

1:25:36jest uwikłana jest zaczyna być osobą

1:25:38współuzależnioną od niego i tak dalej i

1:25:40tak dalej

1:25:40>> no i mimo iż ja będąc w tym zawodzie

1:25:43wiem że ten aktor no takie miał zadanie

1:25:46aktorskie to za każdym razem gdy on się

1:25:48pojawia na ekranie budzi we mnie taką

1:25:50irytację, że mam coś takiego, że nie

1:25:52wiem czy jakbym go zobaczyła na plakacie

1:25:53jakiegoś innego filmu, bym se myślała,

1:25:55chyba dla niego zobaczę ten film, tylko

1:25:57że on jakoś budzi moją irytację, ale ja

1:26:01tak nie mam, że ja wiem, że to jest z

1:26:02tego.

1:26:03>> Tak, tak, ja wiem, ja też to wiem i

1:26:05pewnie nawet z ciekawości jak zagrał coś

1:26:07innego bym to zobaczyła, ale może jak

1:26:09ktoś nie ma takiej świadomości to

1:26:11>> No ale też się zastanawiam, no przecież

1:26:13wiadomo, że to są aktorzy. No nie wiem.

1:26:14Ja uwielbiam jak na przykład są też

1:26:15sceny takie za kulis, jakby takie

1:26:18nagrania z Harrrego Pottera

1:26:20>> i jest na przykład ta rozbieżność jak

1:26:22jest Lucjusz Malfoyj, wiesz, syn

1:26:24Malfoya, taki wredny jest na przykład

1:26:26genialna scena, jak t Harrego właśnie tą

1:26:28swoją laską tak odsuwał, ona była ostra

1:26:30zakończona i go tam jakoś nabił go i

1:26:32było takie, że get the way po to, nie?

1:26:35Po czym jakby przerywa się takie

1:26:37everything darling? wiesz, taki taki

1:26:39słodziutki, po prostu taki o come here,

1:26:40wiesz, przytula go, przytula go, jest

1:26:42taki kochany, po czym znów zaczyna się

1:26:44stanąć

1:26:45>> Mhm. Mhm.

1:26:47>> wiesz, twarz mordercy dosłownie.

1:26:49>> No, ale to jest tak jak wspomniałam,

1:26:50myślę, że dla aktora najfajniejsze

1:26:53wyznanie wyznanie wyzwanie, gdy można

1:26:55wcielić się w kogoś, kto jest tak daleko

1:26:57od ciebie prywatnie, nie? A czy ty

1:26:59czułaś na przykład, bo to jest też takie

1:27:00w sumie drugie można powiedzieć, że

1:27:03tutaj gadaliśmy o aktorze, który miał

1:27:05także w jakimś sensie niepochlebną rolę,

1:27:07że aż ma tego konsekwencje, ale są też

1:27:10aktorzy, no tutaj z przykładu już filmu,

1:27:12który podałem, na przykład Daniel

1:27:14Radcliff, który no już nigdy nie

1:27:16przestanie być Harrym Potterem i czy na

1:27:18przykład czułaś przy któreś ze swoich

1:27:19ról taką troszkę strach przed

1:27:21uwięzieniem w niej?

1:27:22>> Chyba w mojej pierwszej, czyli Ewce z

1:27:24wojennych dziewczyn. No bo to była taka

1:27:26y to była pierwsza moja rola w serialu,

1:27:30który swoją drogą uważam był bardzo

1:27:32fajną produkcją, ale był szeroko

1:27:34dostępny, więc ludzie y mnie z tym

1:27:39tam najwięcej osób mnie poznało,

1:27:42a przynajmniej na początku mojej

1:27:43kariery. No to to był to był taki

1:27:45projekt, w którym można było mnie

1:27:48najczęściej zobaczyć, bo to było pięć

1:27:49sezonów kręcony przez 5 lat. Ja

1:27:51spędziłam właściwie całą swoją swój

1:27:53początek dorosłości właśnie tam na

1:27:55planie. Yyy i do dzisiaj jest tak, że

1:27:58ludzie czasem wołają na mnie imieniem

1:28:00mojej bohaterki, czyli Ewka.

1:28:02>> M jest to coś takiego, że sobie myślę

1:28:05kurde Ewka, Ewko, ja uwielbiałam tam

1:28:08pracować. Naprawdę był wspaniały plan i

1:28:10najwspanialszy początek pracy w

1:28:12zawodzie, jaki mogłam sobie wyobrazić,

1:28:13bo wspaniała ekipa, bardzo bezpieczna i

1:28:15bardzo komfortowa. Ale sobie myślałam,

1:28:17kurde, no nie jestem jednak Ewą, jestem

1:28:20Vanessą i fajnie by było, żeby ludzie

1:28:22dawali też mi jakoce kredyt zaufania, że

1:28:25mogę być kimś innym, że nie nie muszę

1:28:28być tylko ewą lub Ewko podobną

1:28:32>> postacią.

1:28:32>> To w sumie zabrzmia jak w tej piosence,

1:28:34że no tam było, że nie byłam Ewą czy coś

1:28:36stylu.

1:28:38Jak mogłeś nie zacytować perfekcyjnie?

1:28:40Cała Polska to zna. To nie ja byłam Ewą.

1:28:43>> To nie ja.

1:28:44>> Weź się kurde spociłem przez

1:28:47>> Nie, no bo to jest taki klasyk, że cała

1:28:49Polska przepraszam. Cała Polska

1:28:51przepraszam.

1:28:51>> Wybaczamy.

1:28:53>> Ale Wonasa, wiesz co ci powiem a propos

1:28:54jeszcze tego twojego śpiewania, bo na

1:28:56przykład ja bym jednak ja bym jednak na

1:28:59twoim miejscu zrobiła takie coś. No

1:29:01kurde, jeżeli wiesz,

1:29:05jakby na początku było śpiewanie, czyli

1:29:07ten cały musical, tak? Jeżeli

1:29:08rozpoznałaś w sobie, że że ci się to

1:29:11podoba, że lubisz to robić, moim zdaniem

1:29:13nie mogłaś się pomylić, kiedy pomyślała

1:29:15sobie: "Kurde, ale ekstra śpiewam". To

1:29:17na pewno była prawda.

1:29:18>> No nie wiem,

1:29:19>> ale wiesz, a potem jak, że szkoła to

1:29:21zweryfikowała, ja na przykład mam takie

1:29:24bardzo prywatne zdanie na temat

1:29:26śpiewających aktorów. Są tacy, którzy

1:29:28śpiewają tak, że ja wiem, że to jest po

1:29:30prostu śpiewanie. Natychmiast wychodzę.

1:29:32Na przykład Musiałowski to ma.

1:29:34>> On śpiewa, on śpiewa, on ma barwę, on po

1:29:38prostu śpiewa. I dla mnie to nie jest

1:29:40aktor śpiewający, ale niestety większość

1:29:43aktorów takich różnych, którzy podejmują

1:29:46próby śpiewacze, ja nie mogę znieść, bo

1:29:50uważam, że że to szkoła im to zrobiła,

1:29:53że ich skalczyła, że są jest

1:29:55hiperdykcja, że to jest wszystko jakieś

1:29:57takie za bardzo z arkusza, tak,

1:30:00>> że tam nie ma tak zwanego takiego po

1:30:02prostu to jest jakieś za bardzo zamiast

1:30:05po prostu być.

1:30:05>> Ja myślę, że Maciek jest mi bardzo

1:30:07bardzo bliski. jest jednym z to jest

1:30:10jedna z takich najcenniejszych dla mnie

1:30:11relacji y ze świata filmowego, mojego

1:30:14karierowego. Yyy to właśnie z nim i

1:30:18Maćka znam i ja wiem, że w jego muzyce

1:30:20lub po prostu w jego wokalu on to to

1:30:23jest jego esencja, że że to wychodzi z

1:30:25niego, to jest jego natura, to jest jego

1:30:28m dusza, wszystko to, co całego arsenal

1:30:30i to jest totalne. Ale wydaje mi się, że

1:30:33czasem może ludzie nawet nie mają m

1:30:35takiej potrzeby, że ta muzyka wcale w

1:30:37nich nie jest lub nie mają do niej

1:30:38pasji, ale mają taki pomysł po prostu,

1:30:41żeby zaśpiewać lub coś stworzyć i wtedy

1:30:43wydaje mi się, że tworzy się takie coś,

1:30:45jakiś taki zgrzyt, bo jest to coś

1:30:47takiego wykalkulowanego, ale że dla mnie

1:30:49tam właśnie, że że tam zawsze, znaczy

1:30:52zawsze, no mówię na przestrzeni życia

1:30:54słyszałam śpiewających różnych różnych

1:30:56różnych różnistych aktorów i właśnie mi

1:30:58najbardziej przekadzało to, że oni są

1:30:59tacy

1:31:01>> szczególnie chodzi mi też o o tą dykcję

1:31:03jakąś taką za bardzo, że to jest to w

1:31:05szkole po prostu jest trenowane. Nie

1:31:06wiem, chyba kijem was tego uczą, żeby to

1:31:08było wyraźnie.

1:31:09>> Y uważam, że w śpiewaniu nie do końca to

1:31:12nie chodzi o to, tak mi się wydaje.

1:31:13Znaczy warto by było rozumieć co co

1:31:15artysta, co piosenkarka tam

1:31:17>> śpiewa, ale bez przesady, żeby to nie

1:31:19było takie i żeby to nie było tak

1:31:21>> takie za duże. I wydaje mi się, że to to

1:31:23jest dokładnie to jest to, co szkoła

1:31:25robi.

1:31:26>> Jeżeli macie tam zajęcia ze śpiewania,

1:31:27to że tam tego się uczy. E, a, a jeżeli

1:31:31ty czujesz i jeszcze ci bliscy ludzie

1:31:33mówią, że powinnaś, ja uważam, że

1:31:34powinnaś, bo jak na barwę mówioną masz

1:31:37taką barwę. Ja nie słyszałam jak jak

1:31:40śpiewasz, więc, ale myślę, że to jest

1:31:42barwa, która mówiona wskazuje na to, że

1:31:44że powinnaś

1:31:46>> żałuję, że nie mam pilocika do świat

1:31:47zgasił wszystkie poza tym na to i takie

1:31:49no to zapraszamy.

1:31:50>> Tak, tak, tak.

1:31:52>> Może byś nam zaśpiewała coś w

1:31:53>> Tak. I nagle tutaj gitary zza za kanapy.

1:31:57Tak nie się okazało, że to wszystko to

1:31:59jest tak naprawdę takie podium i nagle

1:32:00byśmy odjechali na

1:32:02>> i tylko taka lampka punktowa na ciebie i

1:32:05o Jezu, ja lubię, żeby ja mam ogromną

1:32:08pasję do muzyki i dlatego też no wyjadę

1:32:11z prywatą. Mam nadzieję, że to nie

1:32:12będzie dla ciebie krępujące, ale troszkę

1:32:14się stresowałam dzisiejszym spotkaniem,

1:32:16bo y twoje płyty mam też, bo ja

1:32:19kolekcjonuję płyty, kocham je mieć i

1:32:21kocham słuchać w samochodzie muzykę z

1:32:23płyt i mam ich naprawdę, no myślę, że

1:32:26kilkaset.

1:32:28I ja od zawsze, od kiedy pamiętam,

1:32:31jestem otoczona muzyką i kocham ją i mam

1:32:34ogromny szacunek do osób, które tworzą

1:32:36muzykę, którą potrafią swoją

1:32:37emocjonalność, ekspresję, wszystko to,

1:32:40co mają w głowie zmieścić w melodii, w

1:32:43brzmieniu.

1:32:45Naprawdę mam do tego ogromny szacunek.

1:32:47To jest moja ogromna pasja. Zresztą ja

1:32:48też miałam taką historię, że miałam

1:32:50podcast y do którego zapraszałam osoby,

1:32:53które jednocześnie są związane ze

1:32:54światem, ze światem muzycznym i filmowym

1:32:58bądź teatralnym, bo ja czuję, że zawsze

1:33:00byłam na rozdrożu dróg, że stąd były te

1:33:02musicale, że mogłam dotknąć tej muzyki i

1:33:04mogłam dotknąć aktorstwa, ale kurde

1:33:06właśnie ten ten wstyd i ten lęk też

1:33:09przed oceną, że że się spalę, że ktoś

1:33:12powie, no wiadomo, tato wszystkie sroki

1:33:15za okon chwyta, mimo iż to było moje

1:33:17marzenie. takie od od dawna.

1:33:19>> Nie, no to musisz to zrobić. No po

1:33:20prostu

1:33:21>> nie. Ja ja wiem, że ja sobie nie

1:33:22odpuszczę, jeżeli tego nie zrobię.

1:33:23>> Jest jedno po prostu naprawdę wiesz. A

1:33:25poza tym to nie jest tak. Ja uważam, że

1:33:29no bo u nas w naszym środowisku takim

1:33:31stricte jakby muzycznym też jest coś

1:33:33takiego, że czasami się zdarza komuś

1:33:35przemazać w jakimś filmie. Sama się

1:33:37przemazałam

1:33:38>> i i ja na przykład też mam coś takiego,

1:33:41kurde, nie wypada, aktorzy się

1:33:42kształcili, oni po prostu wiesz, ciężko

1:33:45pracują na te umiejętności. Ja też

1:33:46uważam, że to jest po prostu to jest to

1:33:48jest to jest szczególna

1:33:51profesja tak naprawdę i bardzo szanuję

1:33:54właśnie i to, że wykształceni i tak

1:33:55dalej to jest to jest konkret i dlatego

1:33:58na przykład nie nie mam śmiałości

1:34:00powiedzieć, że zagrałam w filmie. Ja

1:34:02zawsze mówię wystąpiłam albo przemazałam

1:34:05się, ale nie potrafię powiedzieć

1:34:07zagrałam, bo co ja wiem o graniu

1:34:08rozumiesz? Ale uważam, że na przykład

1:34:10parę osób z waszego środowiska jakąś tam

1:34:13jakąś tam nie wiem jak teraz wiedźmę

1:34:15zagrałam w panokleksie to powiedzieli

1:34:17mi, że spoko,

1:34:19>> wiesz? Więc ja nie uważam, żeby oba

1:34:21środowiska były zamknięte na siebie

1:34:23nawzajem. Że to chyba chodzi po prostu o

1:34:25to, że jak czujesz i jesteś w tym tak

1:34:27jak mówisz, że to jest pragnienie takie

1:34:29to strzewi, to trzeba to zrobić. No

1:34:32>> tak, tak. No ale propos właśnie, że ja

1:34:34na przykład jak widzę moich znajomych,

1:34:37których znam głównie z ich repertuaru

1:34:39muzycznego gdzieś filmie albo nie wiem