Monika Pikuła - aktorstwo w wielu wymiarach

0:05I to się też za każdym razem inaczej

0:07gra. No co co język wiesz to to się

0:09inaczej gra. Po rosyjsku na przykład

0:11trzeba uważać z mojej perspektywy,

0:14że ja nie wiem kiedy to się dzieje, że

0:16ja zaczynam już wiesz, że przestaję

0:18słyszeć, że ja zaczynam już w ogóle inną

0:21melodię wchodzić. wiesz, że w ogóle

0:23inaczej mi się ten język układa i no

0:25powie, wiesz, to jest niesamowite.

0:28M. No a z tych innych języków to jest

0:31tak, że to y kiedyś pamiętam grałam do

0:34szwedzkiego i to było no to było

0:35upiorne, bo ja miałam takie, ja nie

0:38miałam pojęcia w którym ja momencie

0:39zdania jestem. Ja słuchajcie, ona już

0:41skończyła to zdanie, już jesteśmy w

0:43następnym, czy kurde, gdzie my jesteśmy

0:45w ogóle? Wiesz, w ogóle nie potrafiłam

0:47tego umiejscowić, bo po angielsku to

0:49wiesz, no słyszę, że jestem spóźniona

0:51albo wiesz, jestem coś tam, a tu ja

0:53miałam takie kurde, ona już to

0:54powiedziała, czy jeszcze nie? wiesz,

0:57więc tu by tam bywały takie te no z z

1:01japońskim mam takie doświadczenie czy z

1:03koreańskim czy coś, że je po prostu ta

1:06ich ekspresja wiesz mnie rozsadza, bo

1:09oni tam mówią, mówią, mówią niby

1:12normalnie, niby nic, a potem jest raptem

1:13takie ujęcie jak ta postać robi, nie

1:16wiem czy kojarzysz, nie tych anime

1:17takich

1:19i na przykład w ogóle nie kłapie, ale ma

1:21tylko takie wiesz wykrzykniki dookoła.

1:23A wiesz, a ja myślę sobie, Boże, co za

1:26reakcja. No dobra, no ale wiesz, no

1:28musisz to jakoś tam usprawiedliwić nawet

1:31w języku polskim. Trochę ściągasz jednak

1:33mimo wszystko emocje, bo myślę, że dla

1:34widza polskiego to by było aż takie,

1:38że nienormalne.

1:40Ale no wesoła, wesoła zabawa w każdym

1:42razie.

1:48>> Wiesz, mnie też to najbardziej kręci.

1:50Powiem ci więcej, ja mam wrażenie, że

1:52postaci, które na przykład dostaję w

1:54teatrze, które są dalej ode mnie w

1:56ogóle, tak wiesz, że to ja mam poczucie

1:59dużo większej wolności w kreowaniu ich.

2:02Ja mam wtedy poczucie, że mam dużo

2:04więcej pomysłów, dużo więcej, wiesz, a

2:07jak mam takie poczucie, że coś jest

2:09blisko mnie, to jakaś tak sobie myślę, a

2:12to tutaj w sumie to to niewiele muszę,

2:13bo to tak wiesz, a to oczywiście to

2:16często jest tylko poczucie, to nie jest

2:18ten, ale wiesz, a jak mam tak, że że mam

2:21poczucie, że to jest coś tak odległego,

2:23>> że ja tam jeszcze nigdy nie byłam,

2:26to wtedy mam wiesz, o Jezu, a gdyby

2:28jeszcze tak, a jeszcze tak, a może to, a

2:30wiesz, to ja jestem dużo bardziej kre

2:31kreatywna. Wtedy jakoś mnie to

2:34paradoksalnie bardziej otwiera niż

2:36blokuje.

2:43Taka ogromna przyjemność patrzeć widzom

2:46w gały.

2:50Taka to jest ogromna przyjemność patrzeć

2:52jak jak im się twarze zmieniają, jak

2:55reagują,

2:57jak wiesz, najfajniejsi są ci widzowie,

3:00którzy tak siedzą, siedzą, oglądają i

3:02raptem z jakiegoś powodu akurat trafiasz

3:03na tego widza i chcesz jemu coś

3:05powiedzieć i tak widzisz, że on tak z

3:07takiego oglądania, oglądania tak

3:10aktywizuje się i to jest takie wesołe,

3:14więc

3:16wyobrażam sobie, że w monodramie jest

3:17podobnie. To znaczy masz tam ileś

3:19tamtych osób i sobie z nimi w zasadzie

3:22okej monologujesz, ale w jakimś sensie

3:24jest to jednak mimo wszystko dialog.

3:35Hera. Wywiad rzeka z tymi, którzy płyną

3:37pod prąd, czyli rozmowy o życiu na

3:41własnych zasadach. A dziś no właśnie

3:46z osobą, której głos, szczególnie jak

3:51jesteście małym człowiekiem,

3:55znacie na pamięć. Waszą gościnią jest

3:58>> Monika Pikuła.

4:00>> Czy jest możliwa produkcja audio bez

4:02twojego głosu?

4:03>> Jest, jest ich mnóstwo. Spokojnie.

4:07Nie, nie mam monopolu. Nie, nie, nie, to

4:09nie tak. To nie tak.

4:11Jest ich bardzo dużo. Spokojnie. Tak.

4:14>> Kim ty jesteś?

4:15>> E, o,

4:18Polak mały i tak dalej. Nie,

4:22zawodowo jestem aktorką, życiowo jestem

4:25człowiekiem, mamą,

4:29sportowczynią. Przynajmniej staram się

4:31raz na jakiś czas.

4:34Człowiekiem. Żyję, chodzę, oddycham, mam

4:38zainteresowania, czytam książki, jeżdżę

4:40na rowerze. A zawodowo tak się jakoś

4:44stało w któryś momencie życia swego, że

4:47stałam się aktorką.

4:48>> Mhm.

4:50>> To była taka droga, niektórzy może

4:53twierdzą, że oczywista. Dla mnie to

4:54niekoniecznie było oczywiste, bo ja się

4:55tym aktorstwem zajmowałam od wczesnych

4:57lat w sumie, ale bo byłam w jakiś tam

5:01teatrzykach dla dzieci, potem dla

5:03młodzieży, coś, więc ja tak po prostu

5:04cały czas się gdzieś tam przewijałam w

5:06tym takim.

5:06>> Ale byłaś tam, bo cię tam ciągnęło, czy

5:08byłaś tam, bo byłaś tam wpychana?

5:11>> Nie, mnie tam ciągnęło, tylko że do tej

5:13pory nie wiem, co mnie bardziej

5:14ciągnęło, czy to, że miałam tak fajną

5:16grupę rówieśniczą.

5:17>> Mhm.

5:18Czy teatr sam w sobie, czy to jak to też

5:21było prowadzone, bo to by wiesz, tak

5:22sobie myślę wtedy

5:25wiesz, głębokie lata 80, kiedy to Anna

5:27Michalak Powgłowska wpadła na pomysł, że

5:29stworzy teatr muzyczny Pantera kiedy

5:32wszystko tutaj było szare i jakieś wiesz

5:34no no wiesz jakie było, to ona raptem

5:37wpadła na taki pomysł i stworzyła coś

5:39kompletnie kolorowego. My śpiewaliśmy,

5:42tańczyliśmy. Mało tego, ona traktowała

5:45nas jak takich, wiesz, no teraz to by

5:48może było oczywiste, bo myślę, że

5:50młodzież w ten sposób jest traktowana

5:51jako wiesz tak posiadająca swoje własne

5:53zdanie, wiesz, taka, że że

5:56widoczna, tak, ważna, widoczna. A myślę,

6:00że jeżeli chodzi o tak tego rodzaju

6:03wychowawstwo i traktowanie, to Anka była

6:05jakimś wiesz prekursorem totalnym.

6:07zebrała ileś tam ludzi, zapaleńców,

6:09uczyliśmy się stepowania, uczyliśmy się

6:11śpiewu, wiesz, robiliśmy jakieś

6:12musicale, coś i to było fascynujące,

6:16owszem, ale jeszcze dodatkowo

6:20tam byli naprawdę zajebiści ludzie,

6:22tamta młodzież, który się, która się

6:23spotykała, wiesz, jakoś do tej pory mamy

6:27kontakty ze sobą, a nawet jak nie mamy i

6:29się widujemy raz na jakiś czas, to

6:30jesteśmy dla siebie jakoś tak super

6:32życzliwi i to jest zawsze jakoś tak

6:33fajne i miłe i mamy tak super duż dużo

6:37wspomnień, więc ja mam przekonanie też,

6:40że spotkało mnie coś w wieku nastolatim,

6:42coś absolutnie wyjątkowego,

6:45wiesz, że że to

6:46>> Ale to jest tak, że no właśnie połączyła

6:49was bardziej

6:50>> pasja do siebie czy do teatru i

6:53wyrażania się?

6:54>> Tak jak mówię, nie wiem, nie jestem

6:56pewna. Tak,

6:57>> ale dla ciebie co co było twoim większym

6:59magnesem?

7:02>> Gdyby ktoś ci powiedział: "Zabieramy ci

7:03grupę, dajemy ci teatr?

7:07Ojej, no nie potrafiłabym podjąć takiej

7:09decyzji. No

7:12dlatego mówię jedno i drugie. To dla

7:14mnie to jedno i drugie naprawdę. Tam

7:15byli raz, że super ludzie, a dwa, że no

7:19wiesz, wszystko to dookoła było dla mnie

7:22super frapujące, interesujące i i to, że

7:26mogłam się wyrażać i to, że tam jakoś

7:28byłam zauważona i to, że że ci ludzie i

7:30to wszystko

7:32>> to z tobą zostało w sensie, że ty się

7:34przywiązujesz do ludzi. E tak, niestety

7:36tak.

7:38>> A czy niestety?

7:40>> No wiesz, to jest jakieś takie

7:42naturalne, że te przyjaźnie, jakieś tam

7:45znajomości się zmieniają, bo my się

7:47zmieniamy i w ogóle. Tak. No ale ja się

7:49przywiązuję. Tak. Mhm.

7:50>> I jak tracisz znajomość, to cierpisz?

7:52>> Cierpię. No brakuje mi, wiesz, lubię te

7:56telefony, lubię te spotkania i tak

7:57dalej. Tak, tak, tak, ale spokojnie

8:00radzę sobie, wiesz, jakby za każdym

8:03razem udaje mi się spotykać jakąś tam

8:05inną grupę i jakaś tam wydaje mi się, że

8:07w ogóle jakieś takie wiesz poczucie

8:08jakiejś takiej przynależności dla

8:10człowieka jest dosyć ważne, nie? Że że

8:12jakoś tak zawsze szukamy. Czy to jest po

8:14prostu jakaś grupa, kurde, na fitness

8:16klubie, czy nie wiem, panie w kole

8:20gospodyń wiejskich, wiesz, no cokolwiek.

8:22Tak. No to to jednak zawsze to jest

8:24jakieś takie sympatyczne i ważne.

8:26>> A ty jak się w takich grupach

8:27odnajdujesz? Też ty jesteś tą, która

8:29dołącza, czy tą, która tworzy?

8:33>> Znaczy pytam dokładnie co powiedziałaś.

8:35Znaczy, że jak idziesz do fitness klubu,

8:39to przychodzisz na zajęcia,

8:42przebierasz się, trenujesz i znikasz,

8:45czy w szatni mówisz: "Ej, a może byśmy

8:48to pociągnęły dalej? Może byśmy się

8:50spotkały raz jeszcze?

8:52Jak mówisz o mikrospołecznościach,

8:53>> ja chyba dołączam, wiesz? Ja chyba

8:55dołączam. Raczej nie jestem inicjatorką.

8:58No raczej dołączam.

9:02>> Co? Nie wierzysz mi? Spojrz,

9:04>> nie? Bardziej co wnosisz dołączając?

9:08>> O,

9:10>> bo ja wierzę, że wszystkie grupy są

9:11składkowe w pewnym sensie i

9:13niekoniecznie, że każdy ma przynieść

9:14ciasto, tylko każdy musi coś coś

9:16dorzucić.

9:16>> Tak, masz rację. Ale to wiesz co, nie

9:18wiem. To trzeba by było chyba spytać

9:20tych,

9:22którzy tam są w tych grupach. Nie mam

9:23pojęcia. Nie wiem. Teraz wzbudziłeś we

9:27mnie wyrzuty sumienia. Czy ja

9:28przypadkiem za za dużo nie czerpię z

9:31tego rodzaju grup, a za mało z siebie

9:33daję, wiesz? Teraz po prostu O nie,

9:35>> zaczy się zastanawiać teraz nad tym. O

9:37nie, ale zrobiłeś. Ale mi zrobiłeś

9:39teraz.

9:40>> Przyszła, wyjadła wszystkich rzeczy

9:42swojego. Nie przyniosła.

9:44>> Tak. Kurczę, nie wiem. Nie, nie wiem.

9:46Ciężko mi jest powiedzieć. No pytałam

9:48cię, czy będą trudne pytania,

9:50powiedziałeś, że nie wiesz, a teraz no

9:51zadajesz takie, że ja się wiję. No tak.

9:54>> Ale bo jeszcze skąd mogę wiedzieć, że to

9:56będzie trudne pytanie? Wydawało mi się,

9:58że powiedz po prostu od tak. No wnoszę

10:00humor, dobrą energię, zaangażowanie,

10:02dbam o wszystkich i zawsze są

10:04chusteczki. Jak komuś jest przykro to

10:05podaję.

10:06>> Kurde, widzisz. Ja niestety jestem

10:07strasznie szczery i nawet jakbym chciała

10:08tako sobie powiedzieć, to widzisz, no to

10:10to i tak powiem coś, co mnie pogrąży, bo

10:12wydaje mi się to prawdą, niż to co, że

10:15lepiej wypadnę w państwa oczach. No

10:17niestety

10:19to jest, widzisz, to jest takie myślenie

10:21o aktorach, że my się tam uczymy kłamać.

10:23Tak naprawdę wydaje mi wydaje mi się, że

10:26tam jest dokładnie odwrotnie. My się

10:28bardzo uczymy mówić prawdę, nawet jeśli

10:32ona jest dla nas ciężka.

10:35Ale jak byłaś długo zaangażowana w

10:39działalność młodzieżową teatralną, to w

10:42pewnym momencie stanęłaś przed wyborem,

10:46>> czy zostawić teatr jako coś, co mnie

10:48wychowało i pójść zupełnie inną drogą.

10:51Mogłaś sobie podjąć decyzję, że idziesz

10:53na, nie wiem, politologię albo na

10:56historię albo na cokolwiek innego. Albo

10:59pomyśleć sobie:

11:00>> "Wizj,

11:00>> a spróbuję tym niewdzięcznym". bardzo

11:05ambitnym, pięknie wyglądającym z

11:07zewnątrz, ale od środka zupełnie inaczej

11:09zawodzie i pomyślę o tym, żeby być

11:11aktorką.

11:13>> Kompletnie nie wiedziałam, w co się

11:14ładuje. To raz.

11:16Po drugie rzeczywiście tak jak jak wiesz

11:19y doszłam do liceum to zaczęłam się

11:22zastanawiać co ja bym chciała w ogóle w

11:23życiu robić.

11:24>> Mhm.

11:25>> I no lista była,

11:29spektrum było ogromne, że tak powiem.

11:32Zrobiłam sobie nawet listę

11:34>> naprawdę

11:35>> i zrobiłam sobie nawet taką listę, że

11:37zaczęłam sobie robić plusy i minusy a

11:39propos wiesz zdawania, nie nawet pracy

11:41jako takiej, no bo tak jak ci mówię nie

11:43wiedziałam z czym to się

11:45>> wszystko tak naprawdę wiąże, ale

11:46zaczęłam wiesz zrobiłam sobie taką

11:48listę, co by mnie gdzieś tam

11:51interesowało.

11:53No i zaczęłam sobie robić takie, wiesz,

11:55na zasadzie, okej, żeby pójść tam, to

11:57muszę zdać to, to i to. z tego jestem

11:59przygotowana, z tego trochę mniej, z

12:01tego coś tam, z tego coś tam. No i

12:02między innymi pojawiło się aktorstwo

12:05i pojawiło się też wiesz tak, tak. No i

12:07też to na liście jak wiedziałam co tam

12:10trzeba zdać to to było tam nie wiem, no

12:12że trzeba te teksty wypowiedzieć, trzeba

12:13tam znać jakąś tam historię literatury,

12:16sztuki, wiesz i tam takie rzeczy.

12:19Dodatkowo no warto jeszcze mieć, nie

12:20wiem poczucie rytmu, coś tam, coś tam

12:23śpiewać, tańczyć i tak i tak potem

12:27raptem się okazało, że przez to, znaczy,

12:30że bardzo wiele zaznaczyłam sobie w tych

12:32rubrykach plusów, że no dobra, no to

12:35zaśpiewam, zaśpiewa, mam poczucie rytmu,

12:38to ten i tak jakoś tak sporo tych plusów

12:40było. A Traf chciał, że egzaminy do

12:43szkół teatralnych wtedy, nie wiem jak

12:46jest teraz, ale chyba podobnie, były

12:47wcześniej niż egzaminy wszędzie indziej.

12:50>> No i ja poszłam na ten egzamin go i go

12:52zdałam. W związku z tym nie próbowałam

12:54nigdzie dalej, bo stwierdziłam, dobra,

12:55no to tak, zobaczymy, postudiuję sobie i

12:58ten kończąc studia aktorskie nawet też

13:01myślałam, że pójdę sobie gdzieś dalej,

13:03że coś sobie jeszcze tam postudiuję, ale

13:06bardzo szybko dostałam pracę

13:08i jak już dostałam pracę, to już nie

13:10mogłam za bardzo, wiesz, studiować. No i

13:14tak się to tak i tak poszło. Nie żałuję,

13:17nie o to chodzi, ale ale

13:20tak to wyglądało, wiesz. No z mojej

13:22strony to nie nie ja nie byłam wtedy tak

13:25w tej czwartej klasie liceum taka

13:28totalnie sfokusowana i miałam takie

13:30poczucie, że to jest wiesz dla mnie i ja

13:32nigdzie siebie poza tym nie widzę. To to

13:35nie była taka historia. To była raczej

13:37historia taka h no bardziej racjonalna

13:41niż niż z jakiegoś takiego nie wiem

13:43uczucia jakiegoś wielkiego powołania.

13:46Tak teraz jak o tym powiedziałaś to

13:47sobie mam takie przekonanie, że to w

13:49sumie jest podłe trochę to ta tak jak

13:53powiedziałaś, ja też nie wiem czy jak

13:54jest w tej chwili, ale ta historia w

13:56której władze uczelni od samego początku

13:59mówią ci

14:01egzaminy są wcześniej po to, żebyś już

14:05dać ci czytelny sygnał.

14:07Przygotuj sobie lepiej plan B, bo jest

14:10duża szansa, że że sobie nie poradzisz,

14:12więc nie nastawiaj się za bardzo.

14:14>> Wiesz co? A z drugiej strony sobie

14:16myślę, jak to super i czemu nie? Znaczy

14:18niech będzie wiesz, znaczy wiesz no

14:19niech będą kurde trzy terminy różne,

14:23wiesz, nie? Ale wiesz, ja też poza tym

14:25trafiłam jeszcze wtedy, nie, że pierwszy

14:29rok Akademii Teatralnej był jeszcze

14:31rokiem decydującym, czyli to, że tam się

14:33dostałeś, to jeszcze nie definiowało

14:35tego, że możesz tę uczelnię skończyć, bo

14:37nam wszyscy mówili, na pierwszy rok jest

14:39rokiem selekcyjnym, czyli oni po prostu

14:41jeszcze nam się przez pierwszy rok cały

14:43przyglądali i się zastanawiali kogo

14:45odrzucić, wiesz? No to to to już uważam,

14:47że jest dużo bardziej podłe, rozumiesz?

14:49Jesteś pod cały czas jesteś pod takim

14:51ostracyzmem, nie? Więc

14:53a a jeżeli chodzi o to, wiesz, gdzie się

14:56dostaniesz, gdzie nie i ten wiesz,

14:58wszyscy wiemy, możesz po roku zmienić

15:00swój kierunek, możesz pokombinować

15:02inaczej i coś, ale jeżeli na przykład by

15:06te te to prawo może wiesz zdawania

15:08byłoby może bardziej liberalne i

15:09mielibyśmy wiesz pięć możliwości

15:11zdawania gdzieś tam, to zawsze uważam,

15:13że dostanie się gdzieś i studiowanie

15:15gdzieś przez rok to nie jest czas

15:16stracony. Kurczę, to zawsze gdzieś tam

15:18cokolwiek tam się nauczysz, to w tobie

15:20zostaje i nigdy nie wiesz do czego ci

15:22się przyda. No nie wiem, takie mam

15:24zdanie.

15:26>> Dobrze mówię?

15:28>> Ale ile ty masz energii?

15:30>> Ja?

15:30>> No

15:32>> nie, to to suplementy.

15:37Nie, no dziękuję. No

15:40>> ale to takiej totalnie pozytywnej. To

15:42strasznie to, to bardzo, bardzo, bardzo

15:44ładne.

15:47Dlaczego dostałaś dość szybko pracę?

15:50>> M, bo ktoś mnie polecił. To było tak, że

15:53po prostu

15:56był wc, szukano kogoś może w mojej tam

15:59podobie, że tak powiem.

16:01>> Mhm.

16:01>> No i wtedy jedna z m profesorek

16:06powiedziała, no że na przykład, że ja

16:08bym mogłam

16:09>> Mhm. No i poszłam i dostałam, wiesz, no

16:11to na takiej zasadzie.

16:12>> I co to było?

16:14>> To był

16:15to wtedy zaangażowałam się teatrzym w

16:18Teatrze Polskim Warsza w Warszawie,

16:22Państwowym Teatrze Polskim

16:24i to był sen nocy letniej i tam weszłam

16:28w rolę Hermii.

16:31>> Jak długo grałaś

16:34>> e w Teatrze Polskim?

16:37>> Nie tę rolę. O,

16:44kilka lat, nawet więcej niż kilka.

16:48Czekaj,

16:49no

16:54to myślę, że jakieś 5 s lat

16:57>> i jak to jest. I to jest moje bardzo

17:01takie, bym powiedział, głębokie pytanie,

17:03bo

17:06>> ja nigdy sobie tego nie z tego nie

17:07zdawałem trochę sprawy,

17:10bo jako widz przychodzę i widzę was

17:14najczęściej raz. No

17:16>> i mi się wydaje, że to jest ten jeden

17:17raz, kiedy wyście to zagrali.

17:19>> A jak to jest, jak się gra rolę

17:22absolutnie regularnie, wiesz, przez 5

17:25lat i musisz w nią wejść i z niej wyjść.

17:27w nią wejść i z niej wyjść i to nie jest

17:30moim zdaniem porównanie pod tytułem

17:33wiesz Wojtek to jest tak samo jak

17:34przykręcanie śrubek nie to nie jest jak

17:35przykręcanie śrubek

17:36>> m

17:38po pierwsze to super że masz takie

17:40wrażenie m dlatego że

17:44ja też mam za każdym razem wrażenie że

17:46to jest po raz pierwszy

17:48>> e bo albo przynajmniej staram się mieć

17:50takie wrażenie to jest jednak

17:54to są takie drobiazgowe

17:58różnice,

18:00ale jednak bardzo zawsze istotne.

18:04To myślę, że można do tego porównać.

18:06Wiesz, jak robisz coś bardzo rutynowo,

18:11najbardziej mi to przypomina, nie wiem,

18:13trening

18:15>> kiedy robisz, nie wiem, załóżmy, że masz

18:16taką swoją rutynę i robisz najczęściej

18:18to samo, a za każdym razem jednak

18:20wychodzi to troszeczkę inaczej. Inaczej

18:22się w tym czujesz, yyy, inaczej się

18:25spocisz, inaczej wiesz coś. Yyy,

18:27dodatkowo u nas jeszcze dochodzi ten

18:28czynnik ludzki. Twój partner czy

18:31partnerka czy partnerzy, z którymi

18:33współpracujesz przychodzą też ze swoją

18:35własną energią i ze swoją własnymi

18:37jakimiś przemyśleniami, z jakimiś

18:39nowościami.

18:41Dodatkowo jest jeszcze ten widw,

18:43który

18:45też ma jakąś energię, którą wysyła.

18:48Czasem

18:50jest dużo bardziej reaktywny, a czasem

18:52masz wrażenie, że tam nikt nie siedzi,

18:54bo jest tak cisi, co teraz nie oznacza

18:57czat też, że im się nie podoba albo nic

18:58takiego. Tak, ale chcą słuchać, tak są

19:00na to nastawieni i to jest niesamowite,

19:02że to i to jest ileś tam po prostu

19:04składowych energii, które się tam

19:07wymieszowują

19:09i za każdym razem powstaje no coś

19:13innego. Oczywiście mamy tą partyturę,

19:15najczęściej też język, którym się

19:18posługujemy, tekst ma też swój własny

19:20rytm. Aha, dobrze, dobrze, uciekam. ma

19:22swój własny rytm, swój swoją jakąś taką

19:26wiesz tkankę, energię i wszystko i

19:27jasne, że to jest zawsze tak, że

19:29trzymasz się sensu, ale jednak no są te

19:33przesunięcia i

19:35wiesz, ja też jestem tak jak ci

19:37powiedziałam, że ja wyrosłam z tego

19:39wiesz tam teatru

19:40>> i ja niejednokrotnie też oglądałam

19:43spektakle, w których grali moi koledzy i

19:46oglądałam je po kilka razy i też za

19:49każdym razem miałam poczucie, że co

19:51innego

19:52doświadczam,

19:54co innego widzę, co innego mnie

19:56interesuje, co innego mnie fropuje. No

19:59zachęcam cię, żebyś kiedyś sobie zrobił

20:00taką, wiesz, przygodę i poszedł na jakiś

20:02spektakl po raz drugi albo po jakimś tam

20:04czasie, bo jestem przekonana, że taki

20:07spektakl w czasie premiery jest

20:10kompletnie, znaczy może być kompletnie,

20:12może nie kompletnie, tak, ale może być

20:15inny tam po pięciu czy sześciu latach.

20:18co innego możesz tam dostrzec albo też

20:21aktorzy czego innego się tam wiesz

20:24dopracowali, podnajdowali.

20:26>> To ja już kiedyś też o tym mówiłem. Ja w

20:28ogóle odkryłem i to jest dla mnie

20:30największe możliwe odkrycie w kategorii

20:32teatru,

20:34że jak pójdziesz nawet nie z takim dużym

20:38odstępem czasowym, ale pójdziesz na tę

20:40samą sztukę w tym samym teatrze, ale z

20:43inną obsadą.

20:44>> Mhm. to co innego zauważasz,

20:46>> to zobaczysz zupełnie coś innego. I to

20:48jest coś,

20:50>> co jak wchodzę sobie regularnie, ja tak

20:54my dość dużo nawet chyba myślę, że na

20:56tle Polski pewnie bardzo dużo chodzimy

20:57do teatru,

21:00to kupując bilety ja sprawdzam obsadę.

21:03>> Tak.

21:03>> Tak. I jestem jednym z tych, który na

21:06przykład właśnie wyszukuje, mówi: "O,

21:08dobra, teraz będzie z tą, a teraz jest z

21:10tą, to kupmy dwa bilety w ogóle od razu

21:12i se pójdźmy na dwie obsady po kolei,

21:14żeby to zobaczyć,

21:16>> bo to jest coś, co jest robiące

21:19gigantyczną robotę".

21:22>> Ale i to mogę powiedzieć

21:25jedną rzecz i to jest trochę moje

21:27pytanie do ciebie o widza.

21:36Czy widz musi rozumieć teatr w takim

21:39sensie z twojej perspektywy, z

21:41perspektywy aktora? A ja później

21:43wytłumaczę do czego to pytam.

21:44>> Dobra, a ja może inaczej. Ty mówisz o

21:47perspektywie aktora, ja bym chciała

21:48porozmawiać o perspektywie widza, którym

21:51też jestem.

21:53>> I ja tak, ja lubię rozumieć teatr.

21:56Tak, moim zdaniem tak.

22:01A powiem

22:03dlaczego o tym mówię, bo w minionym roku

22:06poprzednim

22:08poszliśmy do teatru w połowie grudnia

22:12i to był chyba pierwszy raz, kiedy

22:15wyszedłem w przerwie z teatru i

22:17wyszliśmy.

22:18>> Nie byliśmy w stanie tego znieść.

22:20>> Nie dlatego, że sztuka była zła, tylko

22:22dlatego, że uświadomiliśmy sobie, że

22:25trafiliśmy na sztukę, na której na

22:27widowni były, krótko mówiąc, firmówki.

22:30Czyli ludzie z firm dostali w ramach

22:33imprezy świątecznej wyjście do teatru

22:36>> i miałem takie przekonanie, że to jest

22:39taki klasyczny model, że nie wiem,

22:41prezes lubi teatr, to teraz pokażę swoim

22:43pracownikom. Albo pani z HR pomyślała

22:45sobie, że nie pójdziemy tylko do knajpy

22:47i nie wypijemy alkohol, tylko

22:48wprowadzimy wątek intelektualny.

22:51I było pierwszy raz z mojego

22:55doświadczenia w jednym miejscu tak dużo

22:57ludzi, których było widać, że oni

22:58przyjechali autokarem w cudzysłowie i

23:01ich przywieźli tutaj

23:02>> i oni tam nie chcą być,

23:06ale im szef kazał,

23:09więc oni tak inaczej reagowali. W sensie

23:13miałem takie przekonanie, że oni po

23:14prostu i to nie chodzi o nich, że byli

23:15tam część była taka, że tam gadali

23:17między sobą i tak dalej, to było

23:18wkurzające,

23:19>> ale im wystarczyło zwrócić uwagę i był

23:21święty spokój. Ale miałem takie

23:23przekonanie, że oni nawet po prostu mają

23:24opór, żeby sobie wiesz pozwolić na to,

23:27żeby wejść w energię. Tak? Znaczy

23:28kumasz, to jest taki moment jak ktoś

23:30siedzi i widać całym nim, że

23:32>> on nie chce dać się poruszyć.

23:34>> Rozumiem. Wiesz, to ja o czymś innym

23:35mówiłam, myśląc o tym, żeby zrozumieć to

23:39to wiesz co, to ja mam po prostu z

23:40perspektywy będąc widzem czasem uczucie,

23:43że oglądam coś i po prostu nie wiem

23:46>> o co chodzi.

23:46>> Tak to to ja bardziej o to o tym,

23:49>> to mi chodziło, że a mi chodziło, że

23:50kumasz to miejsce, bo ja uważam, że żeby

23:52być widzem w teatrze, musisz sobie

23:54pozwolić na to, żeby być widzem w

23:55teatrze. Ja wiem, że to banalnie proste,

23:57ale

23:57>> tak

23:58>> ponieważ przychodzisz tam po emocje, to

23:59musisz powiedzieć sobie: "dobra, jestem

24:01gotów na emocje". No myślę, że to wiesz,

24:02znaczy to tak jakś taki trochę chyba

24:04chybiony pomysł, tak, z tego co

24:05powiedziałeś, tak? No jeżeli no

24:08ewidentnie po prostu ludzie woleli

24:09pojechać na jakiś obóz integracyjny i

24:13pogadać sobie przy grillu, tak? No więc

24:15jakby jasne.

24:17>> A no to no tak, masz rację. Tak jakby,

24:21no jak już tam idziesz, to już

24:22niezależnie choćby za przeproszeniem,

24:24skały srały. No to wiesz, daj sobie ten,

24:27nie wiem, czas dwie godziny, trzy,

24:29obejrzyj do końca, wyjdź i powiedz czy y

24:33jest or not. Tak krótko mówiąc, podobało

24:35mi się, nie podobało mi się. Co wniosło?

24:41>> Jak to jest być aktorem tabingowym?

24:48No widzisz, to jest właśnie

24:50śmieszna sytuacja, ponieważ ja nigdy o

24:52sobie nie myślałam, że jestem aktorką

24:54dubbingową. Znaczy wiesz, u nas też w

24:56ogóle w Polsce nie ma takiego

24:57rozróżnienia. U nas po prostu jest

24:59aktor, nie? Jakby

25:02>> z tego co wiem to na zachodzie

25:03rzeczywiście jest tak, że są albo

25:05filmowi, albo serialowi, wiesz, że są,

25:07no są jakieś tam przydziały, tak, albo

25:09musicalowi, albo coś, a u nas po prostu

25:11jest telefon dzwoni, idziesz i grasz. No

25:13jak albo się uda, albo się nie uda.

25:15Nadajesz się, albo nie nadajesz. No

25:17bardzo różnie.

25:19I więc ja o sobie nie myślałam jako

25:21aktorce nigdy dubbingowej, bo jakby to

25:24się przydarzało. No telefon dzwonił, to

25:26ja szłam i grałam, a w międzyczasie

25:27grałam w serialu, a w międzyczasie

25:28jeszcze wiesz, miałam spektakle w

25:31teatrze, więc to zawsze było tak, to się

25:33tak wszystko przeplatało, nie?

25:36I

25:37jeżeli chodzi o dubbing, to też była,

25:39wiesz, kwestia przypadku. szukali tak

25:41zwanego młodego głosu i młodego na rybku

25:43i też mnie ktoś polecił, ja przyszłam,

25:45zagrałam y i okazało się, że się do tego

25:49nadaje i że jakoś tam fajnie to wyszło i

25:51potem wiesz, no potem to już tak idzie,

25:53nie? Ktoś tam cię poleca coś.

25:58No i rzeczywiście miałam taki okres w

25:59którymś momencie życia, że w zasadzie

26:01nie wychodziłam ze studiów nagraniowych.

26:03Miałam wrażenie, że przejeżdżam z

26:04jednego do drugiego,

26:06ale ja bardzo lubię te prace, wiesz, to

26:08jest także tak po pierwsze tam

26:10fantastyczni ludzie pracują po jednej i

26:12po drugiej stronie, w sensie

26:14realizatorzy tam, e, reżyserzy, no to

26:18wiesz, tam jest super zabawa. To po

26:21pierwsze. Po drugie, najczęściej jest

26:23tak, że te to co my mamy przed sobą, to

26:25co już zostało tam stworzone, narysowane

26:27i już tam zagrane, to kilka było takich

26:29produkcji, że wiesz, no my mieliśmy

26:31radochę z tego, że w ogóle to robimy,

26:33wiesz, musieliśmy zdejmować słuchawki,

26:35żeby się wyśmiać na przykład, nie? E,

26:38więc

26:40to po prostu lubię

26:42i tyle.

26:44Ale porównujesz się na przykład do

26:45oryginału, bo to jest, ja se zacząłem

26:48zadawać pytanie, kurczę, to jest jedyny

26:50obszar aktorski,

26:52w którym na koniec dnia wiesz, że ta

26:58rola jeden do jednego

27:01została już gdzieś na świecie

27:03>> tak

27:04>> zagrana przez kogoś innego.

27:05>> Ona to powiem ci więcej. Od nas jest

27:07takie oczekiwanie, żeby tak było, bo

27:10często jak bierzesz udział w castingu,

27:12to musisz się zbliżyć jak najbardziej do

27:14oryginału. Tak

27:15>> więc w zasadzie tak, więc jakby

27:18troszeczkę przypomina to m śpiewane

27:21mówienie, no wiesz, na zasadzie, że

27:23słyszysz, że to jest dostajesz kawałek

27:25scenki, urywki i jakby takie wiesz, no

27:28takie sample wiesz postaci.

27:31>> No i musisz się do tego dopasować. Jak

27:32widzisz, że ta aktorka zagrała złość

27:35robiąc, no to robisz na, a nie złość

27:38złością na przykład. wiesz, no to jest

27:40bardzo, bardzo różnie, więc od nas się

27:42tego oczekuje.

27:44E, potem y

27:48wiesz, y,

27:51oczywiście są produkcje i produkcje.

27:54>> Czasem jest tak, że masz tekst napisany

27:57i niejednokrotnie mówi się o polskiej

28:00wersji językowej, a nie o dubbingu,

28:02prawda? Bo

28:03>> i wtedy myśl wydaje, że jest jest to

28:05troszeczkę inaczej. te ta możliwość

28:07jednak rozbudowania jest trochę większa.

28:09No nie wiem, dla mnie takim największą

28:11taką takim przykładem tego jest yyy jest

28:15Shrek y na przykład, nie, że tam jest

28:17też bardzo dużo takich wstawek czysto

28:19polskich i takich odniesień do yyy wiesz

28:22do na przykład do szczura sztura, nie?

28:24Że ale niestety ja mam talent, wiesz i

28:27tak dalej.

28:29Więc tam była ta możliwość, nie, że że

28:32to zostało, ale tak czy siak, no

28:35przypuszczam, że pan Jerzy Sztur i tak

28:37musiał przyjść na casting. Możliwe

28:40nawet, że miał jakiegoś konkurenta pana

28:42X, o którym nie wiemy i też musiał, a

28:45potem jak się okazało, że już gra ten

28:47ktoś, no to pod pod tę osobę można było

28:50zrobić taką, a nie inną adaptację

28:52językową, która przeszła.

28:54Jak w a jak wy wchodzicie do studia, to

28:56wy wchodzicie razem i gracie ze sobą,

28:58czy każdy gra tylko i wyłącznie swoją

29:00ścieżkę?

29:00>> Kiedyś kiedyś tak było. Słuchaj, wyobraź

29:02sobie. To to wiesz, to tacy starzy

29:03aktorzy mi opowiadają, że wiesz, jak

29:05grali ten Smerfy,

29:08>> no

29:08>> to mówią, że to była przygoda, bo to

29:10wchodziła ich tam nie wiem piątka,

29:12dostawali scenę i grali całą scenę

29:14Avista, wyobraź sobie. No to wiesz, nie

29:16mogli ani przeciąć, ani nic. Ktoś się

29:18pomylił, to grali od początku, bo tam

29:19nie było cięć, nie można było tego

29:20zmontować, tak trzeba było całą scenę po

29:23prostu polecieć. No

29:25>> to musiało to musiała być przygoda, co

29:27nie? To to teraz jest inaczej. E

29:30wchodzimy oddzielnie, dlatego też jest

29:33reżyser, żeby dbać przede wszystkim,

29:34wiesz, no akcenty w zdaniach mają

29:35ogromne znaczenie i to w dubbingu bardzo

29:37widać, bardzo czuć.

29:41Czasem słyszysz partnera? Nie zawsze. To

29:45zależy kto jak lubi też grać, nie? Bo

29:48niektórzy wolą słyszeć język polski,

29:49niektórzy nie wiesz co tam.

29:53Ja wolę do Anglika grać jednak do

29:55oryginału.

29:57>> Czyli ty grasz na przykład swój dialog z

30:00oryginałem?

30:01>> Znaczy tak, tak. Słyszę oryginał, widzę

30:04oryginał,

30:05a napisany mam polski tekst. Tak.

30:09Chyba, że trzeba coś zaśpiewać albo coś

30:11musi być synchronicznie, wtedy dostajesz

30:14w słuchawkę kogoś, kto już to zagrał po

30:15polsku, żeby się dopasować do rytm

30:18>> tego kogoś, jeżeli to ma. No a tak to to

30:22jednak

30:24tak to no głównie po angielsku, wiesz,

30:26no czasem jest to rosyjski, czasem jest

30:28to chiński, czasem jest i to się też za

30:31każdym razem inaczej gra. No co co

30:33język, wiesz, to to się inaczej gra. Po

30:35rosyjsku na przykład trzeba uważać z

30:38mojej perspektywy,

30:40że ja nie wiem kiedy to się dzieje, że

30:41ja zaczynam już wiesz, że przestaję

30:43słyszeć, że ja zaczynam już w ogóle inną

30:46melodię wchodzić, wiesz, że w ogóle

30:48inaczej mi się ten język układa, inną

30:51powie, wiesz, to jest niesamowite.

30:54No a z tych innych języków to jest tak,

30:56że to kiedyś pamiętam grałam do

30:59szwedzkiego i to było no to było

31:01upiorne, bo ja miałam takie, ja nie

31:03miałam pojęcia w którym ja momencie

31:04zdania jestem. Ja mł skończyła to

31:07zdanie, już jesteśmy w następnym, czy

31:09kurde, gdzie my jesteśmy w ogóle? Wiesz,

31:11w ogóle nie potrafiłam tego umiejscowić,

31:13bo po angielsku to wiesz, no słyszę, że

31:15jestem spóźniona albo wiesz, jestem coś

31:17tam, a tu ja miałam takie kurde ona już

31:19to powiedziała, czy jeszcze nie, wiesz?

31:23Więc tu by tam bywały takie te no z z

31:26japońskim mam takie doświadczenie czy z

31:29koreańskim czy coś, że je po prostu ta

31:31ich ekspresja wiesz mnie rozsadza, bo

31:34oni tam mówią mówią mówią niby normalnie

31:37niby nic, a potem jest raptem takie

31:39ujęcie jak ta postać robi, nie wiem czy

31:41kojarzysz nie tych anime takich

31:44i na przykład w ogóle nie kłapie, ale ma

31:46tylko takie wiesz wykrzykniki dookoła.

31:49A wiesz, a ja myślę sobie, Boże, co za

31:51reakcja. No dobra, no ale wiesz, no

31:53musisz to jakoś tam usprawiedliwić nawet

31:56w języku polskim. Trochę ściągasz jednak

31:58mimo wszystko emocje, bo myślę, że dla

32:00widza polskiego to by było aż takiezy,

32:03że nienormalne.

32:05Ale no wesoła, wesoła zabawa w każdym

32:08razie.

32:10>> Piękne.

32:11>> No fajnie jest naprawdę. Dubing to jest

32:14bardzo fajna zabawa. No ja to po prostu

32:16lubię. Chociaż zdarzały się takie wiesz

32:18sytuacje, że po takich trzech godzinach

32:20nagrania to jestem tak zmęczona, że mi

32:22się nie chce telefonu odbierać, bo

32:24jednak wiesz, skupienie jest tak duże,

32:26to jest tak, że wiesz, no tu lata ci

32:28obrazek, patrzysz na Timecod, kiedy masz

32:30wejść, tu masz tekst, tu masz jeszcze

32:33słuch. Yyy, no 3 godziny gadania to jest

32:36strasznie dużo i ja po prostu czasem

32:38jest tak, że jak ja wychodzę, to jestem

32:40tak przebodźcowana, tak serdecznie dość,

32:44że nie chce mi się, wiesz puszczać yyy

32:46wiesz muzyki w samochodzie ani wiesz

32:49niczego. A jak dzwoni telefon, to myślę,

32:51nie jestem w stanie z nikim już gadać.

32:54więce spokój i muszę tak się wyciszyć

32:56chwilę, bo bywa męcząco, ale bywa, a

33:00nie, że jest zawsze.

33:04>> Straszą was sztuczną inteligencją,

33:06>> tak

33:07>> w sensie takim, że masz takie poczucie,

33:09że w dubbingu

33:12ktoś wprowadzi jednak, że po prostu

33:14tłumac tłumaczony oryginał, a nie,

33:17>> no wiesz co, to się już dzieje. Tak, to

33:18już już była jakaś taka skandaliczna

33:20jakaś tam sytuacja. Nie znam szczegółów,

33:22bo ale że już była jakaś sytuacja, że

33:25ktoś tam wyciągnął sample głosów z

33:27internetu i zrobił całą grę na tej

33:29podstawie i

33:30>> mhm

33:31>> sprawa się ryfła, kiedy się okazało, że

33:33wiesz, że część już aktorów tam już nie

33:35żyła, tak więc to wiesz, to był to był

33:38szok, kiedy rodzina usłyszała jego głos.

33:40Tak

33:41>> więc tak, jasne straszą nas.

33:44O teatr się nie boję, wiesz. Ja mam

33:47wrażenie, że e no szczególnie pandemia

33:50jakoś tak pokazała, wiesz, że teatr jest

33:52tak unikatowy, że mam wrażenie, że teatr

33:55nawet zyskał przez pandemię niż stracił.

33:58I cieszy mnie to bardzo,

34:00>> bo rzeczywiście tak jest. y tym

34:04bardziej, że uważam, że mamy bardzo dużo

34:06fajnego wartościowego teatru w Polsce.

34:08Naprawdę mamy naprawdę na bardzo fajnym

34:10poziomie teatr i

34:11>> i fajnie, żeby ludzie chodzili i to

34:13oglądali.

34:15Zapraszam do Teatru Współczesnego,

34:18bo mamy mnóstwo fajnych spektakli, ale

34:21tak, a jeżeli chodzi o dubbing, tak, no

34:25martwimy sięhm,

34:27bo wiesz, no myślę, że zmierzasz się z

34:29tym, jak widzisz internet i i widzisz,

34:33że no czasem mam wrażenie, że znaczy, no

34:35nie widzisz różnicy, nie? często nie

34:37odczuwasz jej.

34:38>> Mhm.

34:40>> No to to jest niebezpieczne i

34:42szczególnie wiesz, myślę, że szczególnie

34:44to martwią się lektorzy.

34:46>> Mhm.

34:47>> Kiedy ten tekst nie wymaga aż tak

34:51wyraźnej interpretacji, to znaczy wymaga

34:53przede wszystkim

34:55wyraźnego przeczytania z sensem i tu

34:58wiesz z postawieniem kropki przecinka.

35:01Mylę się. Wiesz co, kurde, to to ja mogę

35:04i to jest rzecz

35:05>> polemizuj,

35:05>> którą

35:08>> będę regularnie wyciągał.

35:11Yyy nawet dzisiaj w innym podcaście o

35:14tym mówiłem,

35:16>> że

35:19>> postanowiłem

35:20w ramach jazdy samochodem zaprzestać i

35:23teraz będę se strzelał w kolano,

35:25słuchania podcastów, wrócić do

35:26audiobooków. No

35:30>> pomyślałem sobie, dobra,

35:32sięgnę do książek autora, którego zawsze

35:35lubiłem, czyli Grishama, ponieważ

35:37audioteka podpowiedziała mi bardzo dużo

35:39tytułów. Soie pomyślałem od której

35:41zacząć. Szczególnie, że nie pamiętałem,

35:43które już przeczytałem. Znaczy oprócz

35:45tam nie wiem raportu pelikana firmy i

35:46takich kultowych to wiedziałem znam na

35:48pamięć nie ma sensu więc pomyślałem

35:51sobie sięgnę według rekomendacji

35:53słuchaczy czyli wziąłem sobie te które

35:55miały 49 albo 48 w gwiazdkach kliknąłem

36:00i zupełnie przypadkowo trafiłem na

36:04powieść czytaną przez pana Wiktora

36:07Zborowskieguh

36:10>> przyjemność

36:12>> orgazmhm

36:14>> wszedł

36:16pochłonęła mnie. Skończyłem jedną

36:19książkę i kliknąłem kolejną z automatu,

36:24której na nieszczęście nie czytał

36:26>> pan Wiktor.

36:29Przesłuchałem 7 minut.

36:31>> I wyłączyłeś.

36:31>> I wyłączyłem, bo nie, bo jakby dobrze

36:34albo źle to się wypada na czymś tle.

36:37>> Pan Wiktor tak zawiesił poprzeczkę.

36:40To nie była książka, to był teatr

36:43opowiadany

36:45przez niego.

36:46>> Widzisz?

36:47>> I teraz dlaczego ty mówię, bo tych po

36:49tych siedmiu minutach teraz

36:51>> z już teraz sobie wpisałem w

36:53wyszukiwarkę pan Wiktor Zborowski i

36:55szukam w ogóle książek

36:57>> według tego że on to czyta

37:00>> i mam takie głębokie przekonanie, że na

37:04poziomie zrobienia tego dobrze pewnie

37:07sztuczna inteligencja da radę. m

37:09>> na poziomie zrobienia tego wybitnie.

37:14Ja mam przekonanie, że nie udźwignie z

37:16jednego prostego powodu, bo to co on

37:17robi, to on robi, on wypełnia miejsca

37:20między wierszami.

37:22>> Widzisz? I to jest właśnie klu. To

37:24znaczy wydaje mi się,

37:27że dużo też zależy od słuchacza, bo ja

37:30na przykład, ja nie wiem, nie, nie wiem

37:33o jakim ty przykładzie mówisz. Ja powiem

37:35ci tylko tak, mi na przykład w

37:36audiobookach bardzo często interpretacja

37:39przeszkadza.

37:41Ja wolę usłyszeć czysty tekst z

37:44przecinkami. Ja sobie sama tam dopowiem,

37:48nie musielibyśmy, wiesz, pewnie spotkać

37:51się i porozmawiać o tym na konkretnych

37:52przykładach, nie? Bo to jest

37:53interpretacja interpretacji nierówna. I

37:56ja mówię o takim przeinterpretowaniu.

37:57Nie lubię jak ktoś mnie wciska, wiesz co

37:59ja mam tutaj myśleć i jeszcze jak to

38:02odczuwać i tak dalej. I wiesz,

38:05ja wolę jednak usłyszeć tekst.

38:10>> Okej. Więc

38:12>> a ja uważam, ja mam dalej takie takie

38:14przekonanie, że ta zdolność do tego,

38:17żeby zrozumieć kiedy kropka trwa

38:21>> a

38:22>> dwie sekundy, a kiedy kropka trwa trzy

38:25sekundy,

38:26>> kiedy ma wybrzmieć, a kiedy ma tylko

38:28zakończyć.

38:28>> Okej. I to uważam, że będzie bardzo

38:32trudno powiedzieć dowolnej sztucznej

38:34inteligencji, żeby powiedzieć, słuchaj z

38:36kontekstu, bo to jest dokładnie po

38:38kontekście, musisz wyczytać na ile ta te

38:42emocje mają trochę zabuzować w

38:44słuchaczu,

38:45>> a na ile możesz je wiesz wyciąć i pójść

38:47dalej, żeby żeby go za bardzo nie

38:49wybijać. Masz rację, ale ja też wiesz

38:51co, ja też miałam coś takiego podobne

38:52chyba doświadczenie jak ty, że ja miałam

38:54natomiast tak, że słuchałam jednego

38:56audiobooka, który przeczytała Agnieszka

38:57Grochowska i bardzo mi się podobało, a

39:00potem bez nazwisk nie będę, bo jak się

39:02nie podoba to nie wolno mówić

39:05i miałam coś takiego Jezus, nie no to

39:07przeinterpretowane dla mnie było, nie?

39:09Na przykład, więc no

39:10>> więc to zależy. Pewnie masz rację. No,

39:13no, no. Może, może m tak jak mówię, no

39:15może, może powinniśmy to wiesz wziąć na

39:17konkretnych przykładach, wiesz,

39:19poopowiadać. Rzeczywiście, no z drugiej

39:21strony jakby to było tylko czyste takie

39:23dzień dob,

39:26ale no teraz ta sztuczna inteligencja

39:28już poszła tak do przodu, że

39:30>> że już będzie lepsza niż to. A więc

39:33>> myślałem, że ja ją będę bronił, a nie

39:35ty. Nie, nie, nie, nie. Mam w ogóle

39:37zamiaru bronić sztucznej inteligencji.

39:39Znaczy chciałabym oczywiście, żeby

39:40zawsze czytali aktorzy i żeby ten to to

39:42w ogóle nie o to chodzi. Tylko y

39:46No tak, ja też mam preferencje, jeśli

39:49chodzi o właśnie głosy, znaczy nawet nie

39:51głos, bardziej o kwestie

39:53interpretacyjne, nie? Że że co bardziej

39:56wolisz. Ja po prostu nie lubię

39:57przeinterpretowania.

39:59Tak. Tak. Wiesz, jeżeli jak czuję zbyt

40:01dużą interpretację, to przestaje mnie to

40:03interesować. Ja chcę jednak usłyszeć

40:05bardziej tekst i bardziej autora

40:08>> niż twoją interpretację na ten temat.

40:11Kimkolwiek tam panie X czy pani Y

40:14jesteś. Jakby ma to sens co

40:16powiedziałam, nie? Że to wiesz jakby

40:18>> jak no już nie rozwinę się dalej. Ty

40:22jesteś dobra w

40:26casting i self tapy w takim sensie, że

40:30czy umiesz

40:33walczyć tam, gdzie pierwotnie cię nie

40:35chcą?

40:39>> M

40:41>> wiesz, takie

40:41>> Chryste Panie, nie wiem,

40:42>> takie wiesz, takie aktywne poszukiwanie

40:44pod tytułem: "Hej, a to ja wam jeszcze

40:46nagram self te. Zobaczcie jeszcze mnie.

40:49Zobaczcie jeszcze mnie. Zobaczcie jes to

40:51nie jestem. Chociaż kilka rzeczy udało

40:53mi się wygrać na podstawie selfu

40:55pa albo tam, nie wiem, przynajmniej

40:57spotkać się z reżyserem albo coś

40:59takiego. Ale

41:02wiesz, te zdania na temat selftea są

41:04strasznie tam self tejpów są bardzo tak

41:06podzielone, tak? Niektórzy lubią,

41:07niektórzy nie lubią albo coś tam. Ja

41:09powiem ci szczerze, że lubię,

41:12>> bo mam jakieś takie poczucie, że mogę

41:14sobie stworzyć od początku do końca po

41:16swojej.

41:18Uważam, że po prostu wiesz, często jest

41:19tak, że jak ja wchodziłam na castingi

41:20takie sensu stricte, to była wiesz,

41:22lampa,

41:23partner po drugiej stronie, kamera,

41:26pusta ściana, a tu raptem masz scenę,

41:29która się rozgrywa w sypialni, leżysz

41:32rano, budzisz się, on wchodzi do po

41:34prostu wiesz o co chodzi. Jakby jest

41:36mnóstwo okoliczności, które ty

41:38stoisz przed tą kamerą już czujesz

41:40nieprawdę, bo to jest w ogóle wiesz, no

41:41więc robisz o tak kochanie, c wiesz,

41:44jakieś w ogóle no chore, tak? Co innego

41:46jest, jeżeli jesteś, nie wiem, możesz

41:48się położyć chociażby u siebie w łóżku i

41:50no wiesz, możesz sobie stworzyć to

41:51naprawdę. Więc, więc ja tak nawet lubię,

41:56bo tak troszeczkę jesteś tam na swoich

41:57własnych zasadach,

42:00ale czy jestem w to dobra, nie sądzę.

42:03Myślę, że wiesz, że y oglądałam kilka

42:05self tejpów y różnych ludzi i no kurde

42:09robią dzieła sztuki. Często to są kurde

42:11zrobione sceny, kurde wiesz no trochę

42:13mnie to wkurza, bo stawiajączkę może za

42:16wysoko, bo tak sobie myślę kurczę to to

42:17chyba też nie o to chodzi, bo oni chcą

42:19zobaczyć tak mniej więcej, tak rozumiem,

42:22przynajmniej ja to tak rozumiem, tak

42:23mniej więcej, czy bym do tego pasowała.

42:26E

42:28nie jestem wielką przeciwniczką selfu,

42:31ale więc czemu nie? No nie wiem, dają mi

42:33jakiś komfort, a z drugiej strony

42:36m

42:38jest jedna rzecz, której nie lubię

42:39najbardziej chyba. To ja nie lubię

42:42spotkań z reżyserem.

42:45>> Nienawidzę.

42:46To znaczy to jest coś takiego, że jak

42:49słyszę wiesz, że

42:52nawet nie wiesz do czego pretendujesz,

42:54>> do czego startujesz i słyszysz reżyser

42:56chce się z tobą spotkać,

42:58>> to mi rośnie tylko taka gula.

43:00Myślę sobie po jakiego grzyba,

43:03żeby co? Znaczy

43:06dowiedział się o mnie czego. To znaczy

43:08no dowie się na pewno tak, że szybko

43:10mówię, że się zachowuję w taki a nie

43:12inny sposób, ale mam poczucie, że to

43:14depresjonuje mój zawód. To znaczy cały

43:17pic polega na tym, że my przynajmniej

43:21staramy się

43:23zbliżyć do wyobrażenia czyjegoś na temat

43:25postaci, którą on chce zobaczyć. Tak.

43:29Tak. Ja to rozumiem. To znaczy chcesz,

43:32żebym była seryjną morderczynią i

43:34patrzyła zimnym wzrokiem i nie miała

43:35żadnej ekspresji na przykład. No to ja

43:37muszę znaleźć możliwości w sobie, żeby

43:40to wykonać.

43:41>> Mhm.

43:42>> A jak ja idę na takie spotkanie, kurczę,

43:44no to myślę sobie, ja

43:48to jest

43:49>> wiesz, to jest jeszcze gorzej niż przed

43:50pierwszą randką, bo po prostu nikt nie

43:52wie, kto jakie są oczekiwania i to jest

43:55wiesz głupie.

43:57Ale to jest ciekawe w ogóle co

43:59powiedziałaś,

44:01bo

44:06to uderza w twój profesjonalizm. Znaczy,

44:08bo, bo, bo to trochę tak brzmi,

44:11>> tak? Znaczy, że ktoś zakłada, że jak on

44:14ci opowie o postaci, to ty powiesz:

44:18>> "Ola, Boga, nie dam rady". Nie, ale

44:22wiesz co, nie wiesz co, takie spotkania

44:24często nie polegają na tym, że ktoś ci

44:26opowiada o postaci. Często jest tak, że

44:28po prostu ktoś cię pyta różne rzeczy i

44:30tak dalej, a ty siedzisz i opowiadasz

44:31albo coś, wiesz, tak jak teraz jesteśmy

44:33na takim właśnie spotkaniu, tak jak ja

44:34jestem z tobą i myślę sobie, no i

44:38no i wiesz, ja wyjdę sobie i ty tak jak

44:40nie wiem, powiedziałeś po już tam kilku

44:42pierwszych zdaniach, o Jezu, jaką ona ma

44:43energię. No i załóżmy, że to to jest

44:45wiesz, a szukał apatycznej i ten No ale

44:48cały pic polega na tym, że jak ja mam

44:51wytyczne, to umiesz być apatyczna.

44:53>> To ja to ja chcę się z tym zmierzyć. Ja

44:55nie wiem, czy umiem tak, nie chcę teraz

44:57tak wiesz tylko, że ja się chcę z tym

44:59zmierzyć. Na tym polega mój zawód. Na

45:01tym to polega. Na tym polega cały fan

45:03kurde bycia w tym zawodzie, rozumiesz?

45:06Bo inaczej to co? Ja bym po prostu grała

45:07wszystkie postaci, tak wiesz, tak samo.

45:10A cały pic polega na tym, żeby żeby się

45:14różnicować, no zmieniać, kombinować.

45:21Mało tego, i teraz właśnie mi

45:23odpowiadasz na jedno

45:27bardzo ważne pytanie, a mianowicie

45:34często jak prowadzę te rozmowy to

45:37aktorzy mówią najbardziej boją się roli

45:41postaci, która do nich przylgnie

45:45>> i że od tego dnia już nie wiem

45:49zagrałaś policjantkę,

45:51>> to znaczy, że trafiłaś do szufladki

45:52policjantka. Tak. I teraz już generalnie

45:56za każdym razem wszyscy będą mówili. I

45:58teraz z perspektywy,

45:59mówię to z perspektywy widza to później

46:03prowadzi, że jak widzę cię w 16 filmie i

46:06w 12 serialu jako policjantkę

46:09>> to ja w ogóle po pierwsze mi się wydaje,

46:11że ty jesteś na co dzień policjantką i

46:12to jest w ogóle ja przestaję myśleć o

46:14tobie jako aktorce, a zaczynam myśleć,

46:16że ty na pewno jesteś policjantką, ale

46:18po drugie ja przestaję rozróżniać

46:20produkcję

46:21>> i ja rozumiem, że z jednej strony my

46:25trochę na tym jedziemy, tak? No bo

46:27wiesz,

46:28>> takie jest wymaganie często widzów i

46:29producentów, nie, że po prostu ktoś się

46:32sprawdził już w takiej roli, to potem

46:33bardzo często jest, tak, wiesz,

46:35ciągnięty dalej i gra podobnie, ale

46:39takie też takie są też w stosunku do

46:42niego stawiane wymagania, nie? Więc

46:43jakby to nie jest wiesz też jakby często

46:47>> No tak, ale z drugiej strony to co

46:49najbardziej mnie zaskakuje, to

46:50najbardziej mnie zaskakuje ta przemiana.

46:52Znaczy, że widziałem cię w jednej roli

46:54>> i byłaś tą dynamiczną. Tak.

46:57>> Po czym nagle wchodzę i jesteś wow

47:00kompletnie w drugą stronę. Ja wtedy

47:02sobie myślę: "O ja nie mogę".

47:03>> No wiesz, mnie też to najbardziej kręci.

47:06Powiem ci więcej. Ja mam wrażenie, że y

47:08postaci, które na przykład dostaję w

47:10teatrze, które są y dalej ode mnie w

47:12ogóle, tak wiesz, że to ja mam poczucie

47:15dużo większej wolności w kreowaniu ich.

47:18Ja mam wtedy poczucie, że mam dużo

47:20więcej pomysłów, dużo więcej, wiesz, a

47:23jak mam takie poczucie, że coś jest

47:25blisko mnie, to jakaś tak sobie myślę, a

47:28to tutaj w sumie to to niewiele muszę,

47:29bo to tak wiesz, to oczywiście to często

47:32jest tylko poczucie, to nie jest ten,

47:34ale wiesz, a jak mam tak, że że mam

47:36poczucie, że to jest coś tak odległego,

47:39>> że ja tam jeszcze nigdy nie byłam,

47:42to wtedy mam wiesz, o Jezu, a gdyby

47:44jeszcze tak, a jeszcze tak, a może to, a

47:46wiesz, to ja jestem dużo bardziej kreaty

47:48wtedy jakoś mnie to paradoksalnie

47:51bardziej otwiera niż blokuje.

47:56Ty jesteś gotowa na granie solo, w

47:59sensie monodram? Czy to jest taki

48:01kierunek, w którym byś nie chcę

48:02powiedzieć, żebyś udźwignęła, tylko czy

48:04byś poczuła, że to jest dla ciebie

48:06wystarczające,

48:08żeby wypełnić scenę i wiesz i i czuć

48:11takie taką głęboką satysfakcję. No ja

48:13grałam monetorem jeszcze przed szkołą,

48:15więc tak wiesz, teatralną, więc yyy nie

48:19wiem czy jestem gotowa, ale tak chyba

48:21tak. No tak, myślę, że tak.

48:27Co?

48:30>> A nie wypaliłabyś się?

48:32>> A

48:34po monodramie? Nie wiem. Nie wiesz co?

48:39Wiesz,

48:41ja nie mam przynajmniej do tej pory i

48:44nigdy jeszcze nie miałam wypalenia

48:45zawodowego.

48:47>> Może też dlatego, że ja też nie mam, nie

48:49czuję się jakoś przeładowana tą pracą

48:51ani nic takiego. Ja raczej mam tak, że

48:52mi te prace jakoś tak skapują, wiesz? To

48:56nie jest tak, że ja mam odkręcony kurek

48:58i wiesz i ja tak

49:01z projektu do projektu. Nie, to raczej

49:04jest tak projekt i czekam na telefon. No

49:06i tak sobie czekam i czekam i czekam i

49:08potem tak spadnie tak kolejna kropla. Da

49:11się tak jej uchwycę i tak zrobię coś

49:13dalej, nie? Tak więc ja się nie czuję w

49:16ogóle

49:17wypalona zawodowo. Wręcz przeciwnie. Mam

49:20głód, wiesz, na

49:21>> nie bardh

49:23>> bardziej trochę nawiąże do tego, co

49:26już rozmawialiśmy, czyli co ty wnosisz

49:28do grupy. Ja nie wiem jeszcze co, ale

49:30mam mam głębokie przekonanie, że dużo.

49:33>> A

49:34>> i teraz i że i że ty przychodzisz i

49:36dajesz po prostu, wiesz, jakby w relacji

49:39jesteś jedną z tych, która daje po

49:41prostu dużo energii w różnych. I myślę

49:43sobie, że żeby funkcjonować na scenie,

49:46jak dajesz dużo na scenie, to

49:47potrzebujesz innych ludzi, którzy też ci

49:48trochę oddadzą i się z tobą podzielą,

49:50żeby ci trochę tak wiesz, naładować. A

49:52jakbyś tak wiesz, codziennie wychodziła

49:53na spektakle solo,

49:55>> to zastanawiam się, wiesz,

49:57>> ale przecież masz wtedy widowniać.

49:59Tak, tak, tak. Tak, nie wiesz,

50:03monodram ma trochę inną strukturę, to

50:06znaczy i też fajną taką chyba ciekawą,

50:10bo my najczęściej jak po prostu gramy

50:11spektakle, to jesteśmy jednak za tą tak

50:13zwaną czwartą ścianą. To znaczy trochę

50:15wam przedstawiamy coś i udajemy, że was

50:19tam nie ma, chociaż wiemy, że jesteście.

50:22I wy też wiecie, że my wiemy, że wy tam

50:24jesteście. Natomiast wiesz co, ja gram

50:26też w klubie komediowym

50:28>> i to jest taka ogromna przyjemność, bo

50:31my każdą scenę rozgrywamy przez widza.

50:33To znaczy z jednej strony masz partnera,

50:35który jest z tobą na scenie, ale też

50:37jakby korespondujesz trochę, rozmawiasz

50:40z widzem, który siedzi po drugiej

50:41stronie i mało tego, tego widza widzisz,

50:45bo ten w tym klubie jest cały czas

50:46światło włączone tak, że że widzisz tych

50:48ludzi.

50:49I i ja tam też trafiłam kompletnie

50:51przypadkowo znowu, wiesz, sytuacja taka,

50:53że coś ktoś polecił, coś tam ja

50:55przyszłam i jakoś tak się ta współpraca

50:58zawiązała,

50:59ale tam jest, słuchajcie, jest taka

51:01ogromna przyjemność patrzeć widzom w

51:04gały.

51:08Taka to jest ogromna przyjemność patrzeć

51:10jak jak im się twarze zmieniają, jak

51:13reagują,

51:16jak wiesz, najfajniejsi są ci widzowie,

51:18którzy tak siedzą, siedzą, oglądają i

51:20raptem z jakiegoś powodu akurat trafiasz

51:21na tego widza i chcesz jemu coś

51:23powiedzieć i tak widzisz, że on tak z

51:25takiego oglądania, oglądania tak

51:28aktywizuje się i to jest takie wesołe,

51:32więc

51:34wyobrażam sobie, że w monodramie jest

51:36podobnie. To znaczy masz tam ileś tam

51:37tych osób i supie z nimi w zasadzie okej

51:40monologujesz, ale w jakimś sensie jest

51:42to jednak mimo wszystko dialog.

51:46Umiesz w improwizację? Nie pytam

51:48technicznie, pytam samą sobą.

51:54>> To jest ciężka sprawa.

52:02>> Muszę odpowiedzieć. Nie wiem.

52:05Wydaje mi się, że parę razy mi się udało

52:06w improwizację, ale też były mnóstwo

52:09razy, kiedy mi się nie udało w

52:10improwizację, więc nie wiem kied czy to

52:12można powiedzieć, czy umiem.

52:14>> Okej. A co znaczy kto oceniał, że się

52:17nie udało?

52:18>> Ja.

52:21>> Ja po prostu wiesz, no jestem zacinałam

52:23się i nie w ogóle wiesz,

52:27>> e, co ja tu robię? Ja w ogóle nic nie

52:29jestem w stanie wymyśleć ani nic

52:30takiego. A wiesz, no chodzę też sobie,

52:33patrzę na tych kolegów właśnie też w

52:35klubie komediowym, którzy są, którzy,

52:37którzy robią w improwizację

52:40>> i ja jestem, znaczy jestem pełna

52:42podziwu, wiesz, za każdym razem jak tam

52:44jestem i no mam kilka tam ulubionych

52:46osób i po prostu jak jak słucham ich i

52:50patrzę, co oni tam wymyślają, jaką mają

52:52galopującą wyobraźnię, jak w ogóle

52:57wykręcają scenę o 180 stopni, jako mają

53:00odwagę. Mogę też wiesz w kombinowaniu

53:01tego wszystkiego

53:04po prostu zżera mnie uczucie zazdrości

53:05wiesz takie zawodowej ale takie dobre

53:08poczucie zazdrości że no nie no naprawdę

53:10jestem wiesz pod wielkim wrażeniem tego

53:14co robią nie wpadło czasu mam takie

53:16jezu, nie wpadłabym na to że tak można

53:18wiesz tak wiesz że no naprawdę no że

53:21ktoś wiesz grają jakąś scenę a potem

53:23raptem wchodzi jedna osoba i tą samą

53:25scenę opowiada ale z punktu widzenia nie

53:26wiem komputerka który był na stole ja

53:28jezu jak on na to wpadł żeby to w ten

53:29sposób opowiedzieć wiedzieć, nie? I tak

53:31super. Na pewno jest to też

53:34doświadczenie i działanie i robienie w

53:36tym, no ale mimo wszystko jakby Wow.

53:43>> Jesteś mamą?

53:44>> Tak.

53:46>> Ciągniesz ze sobą dziecko do pracy?

53:48>> Nie.

53:49>> Dlaczego?

53:51>> Nie chcą. No to po co? E,

53:55krótka piłka. Zostałam kilka razy

53:57spytana, szczególnie w dubbingu, wiesz,

53:59bo tam bardzo często takie głosy,

54:02szczególnie chłopców. Ja mam, jestem

54:03mamą dwóch chłopców,

54:06są na wagę złota przed

54:09mutacją i w ogóle. Tak, tak, tak. przed

54:11wszystkimi zmianami. E, raz czy może dwa

54:15spróbowali, coś tam się udało, coś tam

54:17się nie udało i dziękuję bardzo. Znaczy

54:18nie, nie, a jak ich pytam, czy by nie

54:21zechcieli, czy coś, to raczej nie nie

54:25myślę, że bardziej się boją albo mają

54:26jakieś tam inne wyobrażenia na ten

54:28temat, ale no wiesz, no nic na siłę.

54:31Przyjdzie czas albo nie przyjdzie.

54:33Też nie mam jakiejś takiej potrzeby,

54:35żeby wiesz, żeby oni to robili.

54:38Znajdą swoją tam drogę, tak myślę.

54:42To są dzieci wiesz, które się do tego

54:43nadają i bardzo chcą i to wtedy wiesz

54:46super. No sama wiesz, patrzę na te

54:48dzieci, podglądam je w pracy i wiesz, no

54:50po prostu niektóre są niesamowite

54:52naprawdę. Znaczy są tak profesjonalne,

54:54że po prostu kopara opadają.

54:56A a

54:59wszyscy muszą chć.

55:01>> Okej. A widzisz siebie w innej roli niż

55:03aktorska?

55:05Im dalej wlast, tym nie.

55:07>> Ale miałaś ambicje na przykład, żeby

55:09wystawić swoją sztukę?

55:11>> Tak

55:14mam cały czas.

55:16>> No i to czekaj, czekaj, czekaj. To co

55:17znaczy, że im dalej wlast, tym nie?

55:20>> Nie wiesz? Znaczy nie to ja myślałam, że

55:21w ogóle myślisz o zmianie zawodu takie

55:23całkowicie, wiesz, że ja ruędę

55:25weterynarzem, a to już wiesz, to tak

55:26myślę sobie, kurde, nie, to już za późno

55:28już

55:28>> możesz, możesz zagrać weterynar,

55:31>> tak?

55:32Nie, ale wiesz, tak, tak, tak. Ja

55:34niejednokrotnie mam takie uczucie, że

55:36chciałabym stanąć po drugiej stronie.

55:38>> Mhm.

55:39>> Y,

55:42no i tyle.

55:45I tyle w temacie. Ale to też mam takie

55:48poczucie, że to trzeba chyba trochę

55:49poczekać, żeby znaczy mieć coś, o czym

55:53chce się opowiedzieć.

55:54Nie chciałabym robić czegoś na

55:56zleceniem, bo bym pewnie nie umiała. To

55:58już to już trzeba mieć już bardzo duży

56:02fach w ręku,

56:04żeby po prostu posługiwać się, wiesz,

56:06już układać pewne, wiesz, domino sobie

56:08już wtedy ułożyć.

56:10A no chciałam spotkać się po drugiej

56:14stronie, bo

56:17wiesz, ja miałam takie doświadczenie już

56:19w szkole teatralnej, że stanęłam po

56:21drugiej stronie na końcu

56:25roku, jak zdawali, jak mieliśmy

56:27egzaminy, dyplomy i ja wtedy byłam

56:30asystentką reżysera

56:33i

56:35miałam tak, że

56:37yyy

56:40że wiele rzeczy udało mi się dostrzec

56:46mówić na przykład moim kolegom: "Ej, a

56:48może a jakby ona miała tu jeszcze to i

56:50to?" albo jakby miała coś tam, coś tam i

56:53rom się okazało, że te bardzo wiele

56:54rzeczy pod tym kątem wiesz się

56:56sprawdzało.

56:57>> Mhm.

56:59I potem on mnie nawet zostawił i ja

57:02miałam próby w ogóle z moimi kolegami. W

57:06sumie powinnam powiedzieć, że w ogóle

57:08szacun dla wszystkich tych moich

57:10kolegów, którzy

57:12no w jakiś sposób mnie w ogóle znaczy

57:14zaufali mi, posłuchali w wielu

57:17kwestiach,

57:18ale wydaje mi się, że udało mi się parę

57:21rzeczy tam jakoś tak fajnie

57:25fajnie zrobić

57:27albo fajnie podpowiedzieć.

57:29Oczywiście to nie oznacza wcale, że

57:31byłabym gotowa, żeby stworzyć całość

57:33sama, bo

57:34>> to jest co innego, wiesz, wejść w jakąś

57:35strukturę, w jakąś jakiś świat, który

57:37już ktoś tam pozaznaczał

57:40e i jakby

57:42go, no nie chcę powiedzieć, dopracować,

57:44tak, ale coś znaleźć, wiesz, jakieś

57:46dołożyć coś, jakieś znaleźć kolejne

57:47pomysły, nie, tak przyinkrustować.

57:50A co innego byłoby, gdybym to ja musiała

57:52całkowicie stworzyć ten świat, wiesz, od

57:54początku do końca wymyśleć, wiesz, że

57:57kolory wszystkiego i i ten tego nie

58:00wiem, tego nie wiem o sobie, czy bym

58:02dała radę, ale coraz bardziej mam ochotę

58:04spróbować.

58:07Ma to sens

58:09>> ma

58:10to co cię powstrzymuje?

58:14No chyba to właśnie, że nie znalazłam

58:15jeszcze takiej wiesz rzeczy, żeby to tak

58:17sobie powiedzieć. A dobra, biorę, robię.

58:22No wiesz, nawet miałam pomysły, że pójdę

58:23sobie na reżyserię,

58:26>> ale potem rozmawiałam z wieloma osobami,

58:28które te reżyseri skończyły i też z

58:30paroma osobami, które tej reżyserii nie

58:32skończyły.

58:34I tak sobie myślę, że no to można teraz

58:37dywagować, co jest wiesz ważniejsze, czy

58:39samo doświadczenie pracy w teatrze, czy

58:41studiowanie tutaj właśnie nie wiem.

58:45Więc tak na razie odłożyłam ten temat i

58:49zobaczymy. Ja widzisz, mam jakieś takie

58:52luźne podejście. Jak się przydarzy, to

58:53się przydarzy. No.

58:55>> A co ciebie porusza?

58:57>> O,

59:02w teatrze, czy w życiu, czy w ogóle,

59:04>> w ogóle.

59:05>> M mnóstwo rzeczy.

59:08taką rzeczą, która mnie najbardziej

59:09porusza chyba, która we mnie wzbudza

59:13mnóstwo złości i

59:16rozpaczy i nie wiem czego jeszcze, to

59:18jest taka ogólna niesprawiedliwość,

59:21jakaś niesprawiedliwość,

59:23nie wiem, dziejowa

59:26jakaś, wiesz, czy posądzenia

59:27niesprawiedliwe, takie jakieś takie

59:29rzeczy.

59:33Tak, jestem z tych osób, które płaczą na

59:35filmach.

59:39Wiesz co mnie też porusza? Bardzo

59:42się właśnie kiedyś nad tym

59:43zastanawiałam, ale dobre momenty,

59:46takie dobre, czysto dobre, wiesz. No po

59:48prostu dla mnie no największe wzruszenie

59:50to jest, kiedy Lessi wraca do domu,

59:51wiesz, to jest ten i biegnie przez pole.

59:55No i wtedy masz takie udało się,

59:58wszystko się udało. Jakie to

59:59fantastyczne.

1:00:01Ale

1:00:04tak, ja tak chyba się lubię tak

1:00:06rozbabrać, wiesz? Nie wiem, znasz taki

1:00:08film Stevena Spielberga Kolor purpury?

1:00:10>> Mhm.

1:00:11>> No to ja jako nastolatka go po prostu

1:00:13wymiętoliłam

1:00:15500 miliardów razy. No tak.

1:00:18>> Tak myśląc w ogóle z boku, to to nie ma

1:00:20nic wspólnego ze światem moim, tak? z z

1:00:24tym jak żyję, co jak. Słuchaj, no po

1:00:25prostu to ten film mnie ileś razy, ile

1:00:29ja tam na tym filmie płakałam to i to

1:00:31wiesz i to nie pierwszy, nie drugi, nie

1:00:3318 raz, wiesz, za każdym razem i mogłam

1:00:36przewijać te sceny i pławić się w tym.

1:00:41No tak.

1:00:45>> Lubisz być na widowni?

1:00:47>> Lubię

1:00:49bardzo.

1:00:51Lubię być widzem.

1:00:54I lubię też oglądać jakąś rzecz po raz

1:00:56tam któryś, nie? To to jest też tak jak

1:00:58ci powiedziałam, moim zdaniem bardzo

1:01:00ciekawe.

1:01:03Umiesz podejść do swoich kolegów i

1:01:05koleżanek

1:01:07i powiedzieć: "Kurde oglądałem,

1:01:10imponujecie mi".

1:01:11>> Tak, tak, tak, tak. To znaczy wiesz, są

1:01:16to jest super,

1:01:19że m

1:01:22że potra wiesz, że

1:01:24jesteś tam powiedzmy tym widzem, który

1:01:27teoretycznie zna teoretycznie teraz tak

1:01:30jak mówię, no

1:01:32zna meandry tej roboty, a mimo wszystko

1:01:36siedzisz tam i często no koledzy łapią

1:01:40cię za gardło, nie? Mhm.

1:01:41>> Nigdy nie wiesz, kiedy to nastąpi.

1:01:44I to jest super.

1:01:47E, ostatnio wiesz, byłam u siebie

1:01:49właśnie w teatrze i oglądałam taką

1:01:51sztukę u mnie w teatrze. Jest historia

1:01:53miłosna.

1:01:53>> Mm.

1:01:55>> No i tam koledzy mnie chwycili za

1:01:57gardło.

1:01:59Nie będę ci mówić kto i jak. Musisz po

1:02:01prostu pójść i zobaczyć. Wtedy pogadamy,

1:02:04to wtedy ci powiem, kto mi się

1:02:05najbardziej podobał.

1:02:06>> Dobra,

1:02:07>> ale wiesz, tak, no to tak, no.

1:02:11To jest miłe. No to jest fajne. To jest

1:02:14fajne. Po to się chodzi do teatru,

1:02:15wiesz? Po to się to robi. No

1:02:23i to jest dobre miejsce, żeby postawić

1:02:24kropkę,

1:02:26bo ja uważam, że dokładnie po to się

1:02:28chodzi do teatru,

1:02:30a po to, żeby wyjść i żeby teatr w tobie

1:02:34żył. I moim zdaniem to jest jedna z

1:02:37najważniejszych rzeczy, dla której warto

1:02:40tam pójść.

1:02:41>> A co widziałeś ostatnio? Co cię tak

1:02:42poruszyłam?

1:02:44Ojejku,

1:02:46to we mnie najdłużej cały czas z

1:02:50poruszonych rzeczy w teatrze to jest

1:02:55niepamięć.

1:02:56>> Mhm. Nie widziałam.

1:02:57>> I to jest taka rzecz, po której ja

1:02:59siedzę i widziałem już ją, pewem kilka

1:03:00razy.

1:03:01>> Mhm. To narodowy, tak? Nie, nie.

1:03:04>> Garnicon sztuki.

1:03:05>> Okej.

1:03:06>> I za każdym razem jak się tam pojawiam,

1:03:07to ja na koniec dnia mówię: "Ja

1:03:09pierdzielę".

1:03:10>> Mhm.

1:03:10>> Wow.

1:03:13>> Nie widziałam. Więc nie ten, ja też mam

1:03:15kilka jakiś takich spektakli, które po

1:03:17prostu na mnie jakoś tak się odcisnęły,

1:03:20wiesz, że y ja pamiętam, wiesz, właśnie

1:03:23a propos też tego teatru, w którym

1:03:25byłam, pamiętam kiedyś mieliśmy tak

1:03:26cudowny wyjazd, taki

1:03:29y zimowy.

1:03:30>> Mhm.

1:03:31Byliśmy w Krakowie, tam robiliśmy jakiś

1:03:33tam spektakl zawsze tak właśnie wiesz te

1:03:35wyjazdy takie zimowe to było dwa

1:03:37tygodnie wieszod

1:03:39znaczy wiesz rano taniec, potem śpiew,

1:03:42potem coś tam, potem budowanie scen,

1:03:44potem i tak wiesz, mieliśmy całe całe

1:03:46dni zajęte

1:03:48różnymi zadaniami, a wieczorem

1:03:52chodziliśmy właśnie w Krakowie do

1:03:53teatru.

1:03:54Jakież to było po prostu to to była

1:03:56wtedy wiesz no to był krem de la krem

1:03:58wtedy, bo to były jakieś tam lata 90 i

1:04:00tam był jeszcze wiesz ten teatr w

1:04:01Krakowie był chyba w takim najlepszym

1:04:04swoim czasie.

1:04:06No to był to był super wyjazd i tam

1:04:08obejrzałam mnóstwo bardzo fajnych

1:04:09spektakli.

1:04:12>> Hm.

1:04:13To ładne. Ja w ogóle dziękuję pewnie też

1:04:16wam, drodzy słuchacze, szczególnie ci,

1:04:19którzy też są widzami,

1:04:22że jesteśmy w tym świecie, w którym

1:04:25kupić bilety do teatru nie jest łatwo. I

1:04:28to jest moim zdaniem fajne. Znaczy jak

1:04:30ktoś mi za każdym razem mówi, że teatr

1:04:32umiera, to ja mówię: "Dobra, to to

1:04:34spróbuj kupić bilety na tydzień do przod

1:04:37>> i wtedy będziesz wiedział, bo

1:04:38najprawdopodobniej, skoro mówisz, że

1:04:40umiera, to znaczy, że dawno nie byłeś".

1:04:41Więc cieszę się, że że generalnie

1:04:44>> może może wiesz, może może to są jakieś

1:04:46wymagania kogoś, tak, może dla kogoś,

1:04:48ale może by oczekiwał czegoś innego,

1:04:50może jakiegoś innego teatru, może

1:04:52jakiegoś innego spojrzenia. Znaczy why

1:04:53not? Tak. No ale wydaje mi się, że no

1:04:57nie wiem, tak cały czas myślę sobie o

1:04:59stołecznych scenach. No

1:05:02>> wydaje mi się, że jest dosyć

1:05:03różnorodnie. No

1:05:05można naprawdę sobie tam

1:05:09zarówno estetycznie jak i intelektualnie

1:05:12naprawdę dać różne wyzwania. Więc

1:05:17>> nie narzekaj, tylko chodź. O

1:05:21i głosuj

1:05:23swoim portfelem też za tym, żeby w

1:05:26produkcjach dabbingowanych byli ludzie,

1:05:29którzy podkładają głosy, a nie sztuczna

1:05:32inteligencja. Ale pewnie na to i tak ty

1:05:34nie będziesz miał wpływu, widzu.

1:05:37Dziękuję. Dziękujemy bardzo. H