ยิ่งไขว่คว้าทางโลก ทำไมใจกลับยิ่งว่างเปล่า? |พระอาจารย์สมภพ โชติปัญโญ ไม่มี#3

0:04สิริสวัสดิ์ วิพัฒนมงคล

0:07ความ สด ชื่น แจ่มใส ความ สงบ เยือก เย็น แห่ง จิต

0:11แห่ง ใจ ความ ผาสุข ทุก ประการ ขอ จง บังเกิด พี่

0:16น้อง ผู้ มา ร่วม บุญ ร่วม กุศล ร่วม สาย ทาน

0:20ศรัทธา ร่วม ขบวน บุญ ใน ครั้ง นี้ โดย ทั่ว กัน

0:24ทุก ท่าน ทุก คน ใน โอกาส นี้ ใน ฐานะ ตัว แทน แทน

0:30ของ คณะ สงฆ์ ที่ นี่ ตัว แทน ของ พระ สงฆ์ ทั้ง หมด

0:35ที่ มี ใน โลก เพราะ ว่า การ ที่ ท่าน ทั้ง หลาย

0:39ถวาย

0:41ทำ บุญ วัน นี้ เป็น สังฆทาน

0:44เพื่อ จะ สร้าง สังฆาราม อาราม แห่ง หมู่ สงฆ์

0:48ซื้อ ที่ ดิน ทั้ง นี้ แต่ ถือ ว่า เป็น การ สร้าง

0:52แก่ พระ สงฆ์ แก่ พระ ศาสนา ทั้ง โลก อาตมา เป็น

0:57ตัว แทน ทั้ง ของ โห คณะ แล้ว ก็ เป็น ตัว แทน ของ

1:00พระ สงฆ์ ที่ มี อยู่ ใน โลก ใน ทิศ ทั้ง 4 ขอ ถือ

1:04โอกาส นี้ กล่าว อนุโมทนา

1:07เป็น ภาค ภาษา ไทย เพื่อ เรา ทั้ง หลาย จะ ได้ เกิด

1:12ความ เข้า อก เข้า ใจ ได้ บุญ ด้วย ได้ กุศล ด้วย

1:16เชิญ ท่าน ทั้ง หลาย ที่ พนม มือ อยู่ วาง มือ เสีย

1:19วาง มือ ลง ใน ตัก นั่ง ให้ สบาย

1:24ครับ อย่า ให้ มัน เกิด อาการ เครียด อย่า ให้

1:27ร่าง กาย ตึง เครียด

1:29ให้ จิต ใจ นี่ ก็ ผ่อน คลาย ร่าง กาย ก็ ไม่ ให้ มัน

1:33เครียด ทำ ใจ เย็น ๆ ให้ ใจ เป็น บุญ ตั้ง อก ตั้ง ใจ

1:38ฟัง

1:40ให้ แก จะ ทำ ความ เข้า ใจ ก่อน สัก เล็ก น้อย เพื่อ

1:42ท่าน ทั้ง หลาย จะ ได้ กุศล

1:45ส่วน บุญ นั้น พี่ น้อง ได้ บุญ ได้ มา ตั้ง แต่

1:51ตั้ง แต่ หลาย วัน แล้ว บุญ ได้ ก่อน กุศล กุศล ไม่

1:56แน่ บาง ที อาจ จะ ไม่ ได้ เลย

2:00เพราะ ว่า บุญ กับ กุศล นี่ ไม่ ใช่ อัน เดียว กัน

2:02นะ ชื่อ มัน คล้อง จอง กัน เหมือน พี่ เหมือน น้อง

2:06เหมือน ลูก ฝา แฝด

2:09บุญ

2:10ถ้า จะ ถาม ว่า บุญ นี่ คือ อะไร นะ

2:14อาจ จะ หา คำ ตอบ ยาก ถ้า ไม่ ถ้า ไม่ มี กุศล

2:19กุศล นั้น มา จาก ภาษา บาลี ว่า กุสโลภาวะ

2:23แปล ว่า ความ ฉลาด ความ เข้า ใจ ข้อ ที่ คิด จิต ที่

2:29ทำ คำ ที่ กล่าว

2:31บุญ นั้น ว่า โดย สภาพ สภาวะ แปล ว่า ความ

2:36บริสุทธิ์ ใจ ความ เบิก บาน ใจ ความ เอิบ อิ่ม ใจ

2:42ความ ดี ใจ อ ดี ใจ เป็น บุญ แต่ ใจ ดี ต่าง หาก นะ บาง

2:48คน ดี ใจ อาจ จะ ใจ ยัง ไม่ ดี ก็ ได้ แต่ ถ้า ใจ ดี นี่

2:53มัน จะ เป็น กุศล ถ้า ดี ใจ เป็น ได้ เพียง บุญ

2:58คน เรา เกิด มา นี่ เคย ดี ใจ กัน เคย หัวเราะ

3:02แล้ว ก็ เคย ร้อง ไห้ เคย เสีย ใจ ดี ใจ เกิด ขึ้น

3:06เสีย ใจ ก็ หยด ไว้ ก่อน พอ เสีย ใจ เกิด ขึ้น ดี ใจ

3:09ก็ ตาย ไป ความ ดี ใจ นั้น จะ เป็น บุญ

3:15แต่ ถ้า ใจ ดี ใจ ประกอบ ไป ด้วย เหตุ ด้วย ผล ด้วย

3:19สติ ด้วย ปัญญา

3:21อยู่ ทุก เมื่อ นั้น เป็น กุศล เพราะ ฉะนั้น พระ

3:25พุทธเจ้า ท่าน เป็น ห่วง ใน เรื่อง นี้ กลัว จะ

3:27สับสน ก็ ขอ ทำ ความ เข้า ใจ เบื้อง ต้น สำหรับ

3:30ท่าน ผู้ ที่ แสวง บุญ นี้ ท่าน ได้ บุญ อาตมา บอก

3:34ว่า ได้ บุญ ได้ บุญ ตั้ง แต่ เมื่อ วาน ได้ บุญ

3:38ตั้ง แต่ เริ่ม คิด

3:40พ่อ ยาย ชื่น แล้ว ก็ หลวง พ่อ ชัยสี ของ เรา เนี่ย

3:45คง จะ ได้ บุญ ก่อน เพื่อน คือ อาจ จะ คิด ก่อน

3:47เพื่อน แล้ว จึง ไป ชวน เพื่อน มัน เริ่ม ที่ ใจ

3:52เรียก ว่า มโนกรรม

3:55คือ คือ การ กระทำ ของ ของ ใจ ได้ คิด ดี เสีย ก่อน

4:00แล้ว จึง พูด ออก มา ดี ๆ เป็น วจีกรรม ที่ ดี แล้ว

4:04ก็ มา สู่ กายกรรม สู่ การ กระทำ

4:08สภาพ แห่ง บุญ หมาย ถึง ความ บริสุทธิ์ ใจ ความ ดี

4:12ใจ อิ่ม ใจ เบิก บาน ใจ สบาย ใจ ที นี้ บุญ นั้น ว่า

4:17ด้วย เหตุ ความ หมาย ฝ่าย เหตุ หมาย ถึง การ กระทำ

4:24พูด คิด สิ่ง ที่ ดี ที่ งาม ไม่ เบียดเบียน ตน เอง

4:28ไม่ เบียดเบียน ผู้ อื่น นั้น คือ เหตุ เหตุ ที่

4:33จะ เกิด บุญ ขึ้น มา ที นี้ ว่า โดย ผล

4:37แห่ง บุญ ก็ คือ ความ เป็น สุข ความ สะดวก ความ

4:43สบาย ได้ ดัง อก ได้ ดัง ใจ ไม่ มี เวร ไม่ มี ภัย

4:47อยู่ เย็น เป็น สุข เรา เรียก ว่า บุญ โอ้ย บุญ

4:50เพิ่น หลาย เพิ่น จัง ได้ จังซั่น เพิ่น จึง เป็น

4:54จังซี่ นี้ เรา มอง มอง ส่วน ผล ผล ส่วน นี้ จะ เกิด

4:58มา ได้ มัน ต้อง สร้าง เหตุ ดัง คำ กล่าว ที่

5:02ว่ายาทิสังวัปปะเตภิชัง

5:05ตาิสังละเต พลัง กัลยาณการี กัลยาณัง ปาปการี

5:10จะปาปกัง

5:11บุคคล หว่าน พืช เช่น ไร ย่อม ได้ ผล เช่น นั้น การ

5:17หว่าน พืช นั้น เป็น เหตุ

5:20ผล แห่ง พืช นั้น น่ะ เป็น ฝ่าย ผ่อน กัลยาณการี

5:25กัลยา ญาณัง ปาปการี จะ ปาปกัง เมื่อ บุคคล ทำ

5:29กรรม ดี ก็ ย่อม ได้ ผล ดี เมื่อ บุคคล ทำ กรรม ชั่ว

5:33ก็ ย่อม ได้ ผล ชั่ว ที นี้ มัน ก็ จะ มี ปัญหา

5:37สัพสนิ ว่า พอ ทำ เหตุ ปุ๊บ ก็ อยาก ได้ ผล ปั๊บ ตรง

5:42นี้ ใจ ร้อน

5:44เมื่อ ไม่ ได้ ดัง ใจ ก็ พาน พาโล เข้า ไป อีก โอ้

5:46ไม่ มี บุญ มี อะไร เพราะ ฉะนั้น บุญ นั้น ฝ่าย ที่

5:50เป็น มโนกรรม ที่ คิด ว่า จะ มา ทำ บุญ กัน นี่ มัน

5:53ได้ เริ่ม ขึ้น ใน ใจ ก่อน แล้ว บุญ ได้ แล้ว วัน

5:57นี้ ตื่น ขึ้น มา ก็ พร้อม กับ บุญ เลย ทุก ท่าน

6:01ตื่น ขึ้น มา ตั้ง ใจ เหลือ เกิน มา ทำ อะไร ต่อ

6:04อะไร เตรียม ตัว เตรียม ใจ ว่า วัน นี้ จะ เดิน ทาง

6:06ไป ทำ บุญ นั้น ท่าน ทั้ง หลาย บุญ เกิด แล้ว ได้

6:10บุญ แล้ว ส่วน กุศล นี้ ยัง อยู่ กุศล นั้น แปล ว่า

6:14ความ ฉลาด

6:16กุศโลภาวะ เข้า ใจ ข้อ ที่ คิด กิจ ที่ ทำ คำ ที่

6:20กล่าว เพราะ ฉะนั้น ความ จำเป็น ที่ สุด ก็ คือ

6:25การ จะ ต้อง ฟัง หา ความ รู้ ความ เข้า ใจ ใน ทาง

6:30หลัก ธรรม ท่าน ไป ทำ บุญ ทำ ทาน อะไร ก็ ตาม มาก ๆ

6:34ถ้า ท่าน ไม่ มี โอกาส ได้ ฟัง ธรรม ได้ รับ ความ

6:38รู้ ความ ฉลาด ความ เข้า ใจ กลับ ไป ยัง ไม่ เชื่อ

6:42ว่า ท่าน ได้ กุศล ท่าน ได้ เพียง บุญ แต่ บุญ นั้น

6:47ส่ง ไป ไม่ ไกล นัก ถ้า ไม่ ได้ กุศล บุญ จะ ส่ง ไป

6:51ถึง สวรรค์ จบ แต่ ถ้า ได้ กุศล บุญ จะ กุศล จะ ส่ง

6:55ไป ไกล จน ข้าม ล่วง โอฆสงสาร

7:02ไกล แปล ว่า 3

7:05สิกขา

7:07เป็น ภาษา บาลี

7:10ตรง กับ ภาษา สันสกฤต ว่า ศึกษา

7:14ภาษา ไทย ก็ ได้ มา จาก สันสกฤต ว่า ศึกษา

7:17ไตรสิกขา แปล ว่า การ อบ รม

7:22ฝึก ฝน อบ รม 3 ระดับ

7:26ศีล สมาธิ

7:30ปัญญา

7:31ศีล สมาธิ ปัญญา นี้ รวม แล้ว ก็ คือ อริยมรรค มี

7:36องค์ 8 อริยมรรค มี องค์ 8 นั้น คือ ตัว

7:39พรหมจรรย์ คือ ตัว ศาสนา พุทธ ทั้ง หมด ถ้า ไม่

7:43เข้า ใจ ศีล สมาธิ ปัญญา ไม่ เข้า ใจ อริยมรรค มี

7:47องค์ 8 ก็ ไม่ เข้า ใจ ศาสนา พุทธ พระ พุทธเจ้า

7:51เร ว่า อริโย อัถะ สังคิโกมัคโค พรหมมจริยัง

7:56ภิกษุ ทั้ง หลาย อริยมรรค มี องค์ 8 ประการ นี้

8:00แหละ คือ ตัว พรหมจรรย์

8:04พรหมจรรย์ เป็น ชื่อ ของ ศาสนา คำ ว่า ศาสนา มี

8:08อยู่ ใน พระ ไตรปิฎก ไม่ ถึง 10 แห่ง 21,926

8:15หน้า 45 เล่ม ใน พระ ไตรปิฎก ท่าน ไป อ่าน ดู

8:19เถิด ฉบับ เป็น ภาษา บาลี ล้วน ๆ คำ ว่า สาสนัง

8:24สาสเน มี ไม่ ถึง 10 แห่ง อาตมา รวม ไว้ ไม่ ถึง

8:2910 แห่ง นอก นั้น ท่าน ใช้ คำ ว่า พรหมจักร เวลา

8:33ได้ รับ อ่า สาวก ตรัสรู้ เป็น พระ อรหันต์ 60

8:37รูป แรก ๆ ท่าน ส่ง ไป ประกาศ ท่าน ก็ บอก ว่า ไป

8:40ประกาศ พรหมจรรย์ ไม่ ได้ บอก ว่า ไป ประกาศ

8:43ศาสนา พรหมจริยัง ปกาเสถะ เธอ จง พา กัน ไป

8:47ประกาศ พรหมจรรย์ ที นี้ อะไร คือ พรหมจรรย์ ก็

8:50บอก ว่า อริยะ

8:52อัถังคิโก มัคโก พรหมมจรยัง

8:55คือ มรรค มี องค์ 8 อัน ประเสริฐ นี่ แหล คือ ตัว

8:59พรหมจรรย์ ใน จำนวน มรรค มี องค์ 8 นั้น ย่อ ลง

9:03แล้ว ได้ 3 สัมมาทิฏฐิ ความ เข้า ใจ อย่าง ถูก

9:07ต้อง สัมมา สังกัปะ ความ ดำริ ความ ครุ่น คิด

9:13ตั้ง ใจ ปรารถนา

9:15อย่าง ถูก ต้อง นี้ เป็น ส่วน ของ ปัญญา สิกขา ต่อ

9:20มา ก็ มี สัมมา สวาจา สัมมา กัมมันโต สัมมา

9:24อาชีโก

9:25เลี้ยง ชีวิต ชอบ กระทำ การ งาน ชอบ พูด จา ชอบ 3

9:30อัน นี้ ก็ มา เป็น ศีล สิกขา เหลือ นั้น อีก

9:35สัมมาสติ สัมมาสมาธิ

9:37ก็ มา เป็น จิตสิกขา หรือ ว่า สมาธิสิกขา รวม กัน

9:41เป็น 8 เสร็จ แล้ว วิทยาลัย ไตรสิกขา ก็ แปล

9:46ว่า สถาน ที่ ห่วง หา อาลัย ห่วง ใย ผูก ผูก พัน

9:52อยู่ ใน ความ รู้ ความ เข้า ใจ ใน อริยมรรค มี องค์

9:568 ใน ไตรสิกขา ใน ศาสนา ของ พระ พุทธเจ้า

10:00พี่ น้อง ทั้ง หลาย

10:03เรา จัก รู้ หรือ ไม่ รู้ ก็ ตาม ปัจจุบัน นี้

10:07สังคม ของ เรา มี ปัญหา อย่าง ลึก ซึ้ง รุนแรง

10:14แหลม คม แล้ว ก็ เข้ม ข้น จน เกิน กว่า สติ ปัญญา

10:18ระดับ พวก เรา ธรรมดา ที่ จะ เข้า ใจ ได้ ทะลุ ปูก

10:23ปอง ปัญหา แม้ แต่ ความ ปลอด ภัย ใน ชีวิต ตั้ง แต่

10:29อยู่ ใน ท้อง ของ แม่ ก็ หา โอกาส ปลอด ภัย ที่ จะ

10:33เกิด มา เป็น คน ได้ ยาก อาจ จะ ถูก ฆ่า ตาย ตั้ง แต่

10:36อยู่ ใน ท้อง ด้วย น้ำ มือ ของ แม่ ทั้ง หมด นั้น

10:39เพราะ โลก ขาด แคน ศีล ธรรม ขาด แคน ไตรสิกขา ขาด

10:44แคน อริยมรรค พระ พุทธเจ้า จึง บอก ว่า

10:47มาตริปุตตัมหิติโพ

10:48อาคาโต โ แม่ จะ เพ่ง จ้อง ฆ่า ลูก ได้ อย่าง

10:52รุนแรง ลูก ทั้ง หลาย ก็ จะ ฆ่า พ่อ ฆ่า แม่

10:57พ่อ แม่ จะ ฆ่า ลูก เพราะ ขาด แคน ศีล ธรรม นี้

11:00รุนแรง มาก โลก ปัจจุบัน นี้ จึง เป็น โลก ที่

11:03เต็ม ไป ด้วย ปัญหา นานา ประการ

11:06ที่ เรา ทั้ง หลาย ได้ เกียด ส่วน เฟ้อ ส่วน เกิน

11:10ที่ มี อยู่ ส่วน ไม่ ถึง กับ เดือด ร้อน มา ร่วม

11:15กัน กระทำ สิ่ง ที่ เป็น ประโยชน์ หล่อ เลี้ยง

11:19ธรรม จัโหลง โลก ผดุง ธรรม หล่อ เลี้ยง ธรรม หล่อ

11:25เลี้ยง ธรรม ผดุง คุณภาพ ของ มนุษย์ ให้ มนุษย์

11:29มี คุณภาพ มี ศีล มี ธรรม อยู่ ด้วย กัน อย่าง

11:32ผาสุข นั้น พระ พุทธเจ้า ท่าน กล่าว ว่า เป็น การ

11:36กระทำ ตน เอง ที่ ชนะ โลก ทั้ง สอง การ ที่ ท่าน

11:41ทั้ง หลาย ได้ เอา ทรัพย์ สมบัติ มา รวม กัน วัน

11:44นี้

11:45160 บาท มัน อาจ จะ น้อย สำหรับ เศรษฐี

11:52แต่ มัน มาก ที่ จะ ประมาณ ค่า ไม่ ได้ สำหรับ พวก

11:55เรา พระ พุทธเจ้า กล่าว ว่า การ ให้ ทาน ของ คน

12:00เข็น ใจ แต่ เปี่ยม ล้น ด้วย ศรัทธา

12:04มี ค่า อัน มหาศาล นับ ประมาณ ไม่ ได้ นัตถิ

12:07จิตตัง ปสันนัมหิ อัปกานทักขินา

12:11เมื่อ ที่ ใจ เขา เลื่อม ใส แล้ว บุญ นั้น จะ ชื่อ

12:14ว่า น้อย ไม่ มี

12:18แต่ เศรษฐี ที่ ให้ ทาน มาก ๆ ตน เอง มี ความ เลื่อม

12:21ใส น้อย แม้ จะ ให้ มาก คุณ ค่า มัน ก็ น้อย ดัง ที่

12:25อาตมา กล่าว ว่า เงิน 200,000 เนี่ย ท่าน มา

12:28ไม่ ได้ ท่าน ฝาก มา เหมือน กับ เงิน บาท 2 บาท

12:31พวก เรา ฝาก คน อื่น ไป มัน ไม่ มี ค่า ใน ใจ เท่า กับ

12:34เงิน เล็ก ๆ น้อย ๆ ของ คน แข็ง ใจ อัน นี้ จะ เล่า

12:37ให้ ท่าน ทั้ง หลาย ฟัง เอา ไป คิด มัน จะ มี ค่า มาก

12:41ใน การ มา ทำ บุญ ของ เรา ใน วัน นี้ อาตมา มัก จะ พูด

12:45บ่อย ๆ ว่า ทรัพย์ คน ดี แม้ แม้ มี น้อย พลอย ได้

12:49พึ่ง

12:50เหมือน น้ำ บึง น้ำ บ่อ พอ อาศัย

12:53ทรัพย์ คน ชั่ว แม้ มี มาก ก็ เป็น พิษ อยู่ ภาย ใน

12:59กิน ไม่ ได้ เหมือน น้ำ สมุด สุด จะ เขค็ม น้ำ ใน

13:03มหาสมุทร มาก แต่ ไม่ สามารถ เอา มา ดื่ม กิน ได้

13:08น้ำ ใน บึง ใน บ่อ เล็ก ๆ ใน รอย ควาย ยาม หิว กลาง

13:12ทุ่ง เป็น แนว ใด กิน ได้ นะ ใน รอย ควาย

13:17น้ำ ใน มหาสมุทร ใน ทะเล มัน เค็ม ทรัพย์ นั้น

13:22เป็น เพียง เครื่อง มือ เป็น เพียง อุปกรณ์

13:26ทรัพย์ ยัง ไม่ ใช่ จุด หมาย ปลาย ทาง ของ ชีวิต

13:30ชีวิต ไม่ ใช่ ดิ้น รน มา เพียง เพื่อ จะ มา หยุด

13:33อยู่ ที่ ทรัพย์ ทรัพย์ จะ เป็น เพียง อุปกรณ์

13:36เป็น เพียง เครื่อง มือ เอื้อ อำนวย ความ สะดวก

13:40สะดวก ใน การ ทำ ชั่ว ก็ ได้ สะดวก ใน การ ทำ ดี ก็

13:44ได้ ทรัพย์ คน ชั่ว จะ เอื้อ อำนวย ใน การ ทำ ชั่ว

13:49ขยาย ตัว ความ ชั่ว ทรัพย์ คน ชั่ว มี มาก จะ ทำลาย

13:54คุณ ค่า ของ ความ เป็น มนุษย์ ใน ตัว เขา เอง เขา มี

13:58ทรัพย์ มาก เขา จะ ดู ถูก มนุษย์ ทั้ง หลาย เหมือน

14:01ไม่ ใช่ คน เขา จะ ทำ อย่าง ไร กับ คน ไหน ก็ ได้ จ้าง

14:05ไป ฆ่า คน ก็ ได้ อัน นั้น เรียก ว่า ทรัพย์ คน ชั่ว

14:09เป็น พิษ อยู่ ภาย ใน กิน ไม่ ได้ เหมือน น้ำ สมุด

14:12สุด

14:14ทรัพย์ คน ดี แม้ แม้ มี น้อย พลอย ได้ พึ่ง เป็น

14:18อุปกรณ์ เป็น เครื่อง มือ เพื่อ เข้า ถึง สิ่ง

14:21ที่ ดี ที่ งาม เพื่อ กระทำ สิ่ง ที่ ดี ที่ งาม

14:25เป็น อุปกรณ์ จะ นำ คน นั้น ไป ถึง คุณ ค่า อัน สูง

14:29ส่ง ของ มนุษย์ เมื่อ กี้ ท่าน อนุโมทนา เป็น

14:32ภาษา บาลี เรา ก็ ฟัง ไม่ รู้ ซึ่ง จะ ต้อง แปล

14:37คน เรา เกิด มา ใน โลก เี่ มี ความ ปรารถนา ใน โลก ก็

14:40เหมือน กัน 1 อยาก รวย

14:432 อยาก สวย งาม

14:46มี อยู่ บ่ ผู้ อยาก ขี้ ร้าย ใน นี่ ทำ บุญ ยาม ใด

14:49สาธุ เด้อ อย่า ให้ ผู้ ใด๋ ขี้ ร้าย เกิน ผู้ ข่า

14:51เด้อ ได้ ที่ หนึ่ง ใน การ ขี้ ร้าย มี อยู่ บ่ มี

14:55แต่ คน อยาก สวย นอก จาก อยาก สวย อยาก รวย แล้ว ก็

15:00อยาก มี เสียง ดี ค ร้อง เพลง ขึ้น ให้ คน ฟัง เฮา

15:03ผู้ เดียว ออ ละ น้อ ขึ้น ก็ ให้ เขา หู ตั้ง ขึ้น

15:06โลด ว่าซั่น

15:08เสียง ก็ อยาก จะ ดี รูป ก็ อยาก จะ สวย ร่ำ รวย ก็

15:11อยาก จะ ร่ำ รวย นอก จาก รูป สวย แล้ว ก็ ยัง อยาก จะ

15:15มี ผิว พรรณ ดี เมา ได้ แหล่ ๆ กำ ๆ ตรง นี้ นอก จาก

15:20นั้น ก็ อยาก จะ มี หน้า มี ตา อยาก จะ เป็น ใหญ่ ไป

15:24ไหน ให้ เป็น ใหญ่ สูโร โหติ สัมปติ ไป สู่ ทิสา

15:29ภาค ใด ๆ ให้ ได้ เป็น ใหญ่ เป็น ผู้ แก้ว กล้า ใน

15:32ทิศ ไป ไหน มี คน รู้ จัก สมัคร ผู้ แทน ให้ มี คน

15:35เลือก ได้ เป็น เจ้า เป็น นาย เขา ทั้ง หมด เนี่ย

15:39เป็น ความ ปรารถนา ใน โลก มนุษย์ พระ ท่าน สวด

15:41เมื่อ กี้ ว่า สุวรรณตา สุสรตา สุสัน ันทานัง

15:45สุรูปะตา อธิปัจจัง ปริวาโร

15:48สัพพะเมเตนะลปะตี

15:49จัก แม่น เพิ่น เว้า อี หยัง บ่ ฮู้ จัก นำ เว้า น

15:52กัน เบิด หมู่ นี่ ครบ นี่ เมื่อ กี้ นี่

15:55สุนตา ความ เป็น ผู้ มี ผิว พรรณ ดี สุสรตา ซุ่ม

16:00เสียง ไพเราะ สุสันฐานัง

16:03รูป ทรง งด งาม สุรูปตา มี รูป สวย อธิปัจจัง ได้

16:10เป็น ใหญ่ ปริวาโร มี บริวาร มาก สัพเมต

16:15ได้ ย้อน บุญ ว่า ค เว้า ภาษา เฮา ว่า ทั้ง หมด ขั่น

16:18ได้ ย้อน บุญ นั่น ส่วน ผล มัน สัพพเมตลติ

16:22ได้ ย้อน บุญ คือ แก้ว องค์ หาย ว่า ลูก ข น้อย มี ชิ

16:27คน ดี วัชุ คน ดี ย้อน บุญ เรา ว่า ข น้อย เชื่อ ว่า

16:30บุญ นี่ มี อีหลี มี แท้ ๆ เรา ตาย ไป แล้ว แกว หาย

16:35นั่น น่ะ ภาษา บาลี ว่า สัพพเมเตนะลติ

16:39ได้ เพราะ ได้ เพราะ บุญ ได้ ย้อน บุญ หลัง จาก

16:43นั้น ท่าน ก็ ไล่ ต่อ ไป อีก ปะเทสะรัสสัง

16:47อิสริยัง จักรวัตตะติ สุขัง ปิยัง

16:50เทวะรัชชัปิทิพเพสุสัพพะเมเตนะรปะติ

16:55ได้ เป็น ใหญ่ ใน ประเทศ ชาติ คือ พระ เจ้า แผ่น

16:57ดิน หรือ นายก รัฐมนตรี ประเทศัง อิสริยัง

17:01จักรวัตตติ ใด เป็น พระ เจ้า จักรพรรดิ ครอง โลก

17:06เทวรัชัปปิทิพเพสุ

17:09ได้ เป็น ใหญ่ แก่ หมู่ มวล เทพยดา ทั้ง หลาย ที่

17:13ครอง ราชสมบัติ อัน เป็น ทิพย์ สัพเมตนะลติ

17:17ก็ ได้ ย้อน บุญ อีก ั่น ก็ ได้ เพิ่น ว่า มัน บ่ แปล

17:21มัน ก็ เลย บ่ ฮู้ เป็น ภาษา เฮา นั่น ต่อ มา ก็ มา

17:24ถึง คำ ว่า มนุษสิกา จะ สัมปัตติเทวะโลเก

17:29จะยาลยา จะ นิพพานะ สัมปัตติ สเมนะรพิ

17:34มนุษย์สมบัติ ที่ ท่าน ปรารถนา อะไร เล่า ใน โลก

17:39ที่ สุด ปรารถนา ใน โลก มนุษย์ เนี่ย สวรรค์

17:42สมบัติ ที่ ท่าน ปรารถนา ยิ่ง ใหญ่ กว่า ปวง เทพ

17:46นิพพาน สมบัติ ถึง ที่ สุด สเมนลพติ

17:50ได้ ย้อน บุญ ั่น ก็ ได้ ว่าซั่น ค แปล ภาษา ลาว เฮา

17:53ว่า ได้ ย้อน บุญ แม่น ความ องค หาย ดี แท้ ๆ ดี ย้อน

17:57บุญ

17:59ล่า

18:01อาตมา จำ คำ นี้ จำ องค์ หาย องค์ หาย แก ตาย ไป แล้ว

18:06แก บอก ว่า ประเทศ เวียดนาม เป็น ตก เป็น เมือง

18:10ขึ้น ตอน รบ กับ ฝรั่งเศส เ แก บอก ว่า เขา ไล่ จับ

18:14ทหาร ไล่ จับ คน ไป เป็น ทหาร แกว ก็ เอา ไป เป็น

18:18ทหาร แกว ไป รบ กับ ฝรั่งเศษ เเศษ ฝรั่งเศส ก็ ไล่

18:22จับ เอา ไป เป็น ทหาร ฝรั่งเศส ว่า บ่ พา กัน อยู่

18:27หนี ย่าง มา นำ ดง น้ำ ปลา 18 มื้อ ฮอด สุวรรณเขต

18:33ฮอด ทา แขก เดิน มา จาก เมือง ยวน 18 วัน แก มา ถึง

18:38ฝั่ง แม่ น้ำ ของ ข้าม ประเทศ ไทย บ่ มี หยัง มา ฮอด

18:42ประเทศ ไทย มี แต่ โต หล่อน ๆ เสร็จ แล้ว ทำ อย่าง

18:46ไร รับ จ้าง หาบ ของ กระบุง หู ฉี่ ฉาย

18:51ชัย คาง ละ 50,000 แล้ว ก็ ตั้ง แต่ ตั้ง ข้าว

18:54สาร ขึ้น ไป ฮอด หัว แม่ คาน พุ่น อีก เต็ม ย่าง

18:59เมือง ชกล อากาศ วาน นอน อากาศ ปาน รถ ชิบ หล่อ ว่า

19:03รับ จ้าง หาบ เด ั่น ความ ทุกข์ ของ เรา นั่น ต่อ มา

19:07มี ลูก มี เมีย ข้า น้อย เฮ็ด ผ้า ป่า ว่า เฮ็ด กอง

19:11บุญ 19 กอง ล ว่า กฐิน นี่ ก็ เป็น ชาว กอง แล้ว

19:16ล่ะ ว่า ลูก ข้า น้อย มี เท่า ใด๋ ดี เบด ดี ย้อน บุญ

19:20บุญ นี่ มี อีหลี มี แท้ ๆ บ่ ทัน ได้ ตาย ก็ มี แล้ว

19:25แก้ว หาย เรา ตาย ไป แล้ว ถูก กัน ก็ อาตมา เห็น กัน

19:29ไม่ ได้ เห็น กัน เป็น อัน ว่า ถูก กัน ตั้ง แต่ ไหน

19:32แต่ ไร มา ตั้ง แต่ อาตมา เป็น โยม แก มา ทำ ส่วน

19:36อ้อย ขาย ไม่ รู้ ถูก ชะตา กัน ยัง ไง หาบ อ้อย คอย

19:40มา ขาย มา เห็น อาตมา นี่ แก ไม่ ให้ ซื้อ หรอก เอา

19:42ไป กิน โลด อาจารย์

19:44อย่า มา เอิ้น อาจารย์ น้า เป็น โยม คือ กัน

19:47อาจารย์ โลด นา เดี๋ยว นี้ ว่าซั่น เว้า แนว ใ๋ มา

19:49มัน เป็น แต่ ฟัง เบด ว่า เป็น อาจารย์ ข่อย โลด

19:52เจ้า ั่น ว่า ตอน หลัง ว่า อาตมา ก็ บวช แก ก็ ยัง

19:55ถือ เป็น อาจารย์ แ ลูก เต้า แก รวย หมด อยู่ เมือง

19:59สกล ลูก เปิด ร้าน อาหาร ต้น ไผ่ หรือ อะไร เนี่ ไป

20:03กิน โลด เฮือน ลูก ชาย ข้า หน่อย เ งย มัน สิ ไป กิน

20:06โลด จัง ได๋

20:08อัน นี้ เล่า ให้ ฟัง

20:10หลัง จาก นั้น ท่าน ก็ บอก ว่า บุญ เนี่ย

20:13พวก เรา มอง ใน แง่ ผล เรา ก็ จะ เห็น ที นี้ อาตมา

20:17อยาก จะ บอก ว่า แม้ จะ เป็น จำนวน น้อย แต่ มัน

20:20เป็น ทรัพย์ ของ คน ดี เรา ทั้ง หลาย เก็บ หอม ลอม

20:24ลิบ มา ด้วย ความ บริสุทธิ์ ซื่อ ตรง ไม่ ได้

20:26เบียดเบียน ผู้ ใด มา ทำ บุญ มา ทำ ทาน เนี่ย มา

20:30ด้วย ความ บริสุทธิ์ ใจ ไม่ มี ใคร บังคับ มา ด้วย

20:33ความ เลื่อม ใส ท่าน จง คิด ว่า ทรัพย์ ของ ท่าน มี

20:37คุณ ค่า มาก

20:39การ ให้ ทาน ของ คน เข็น ใจ เมื่อ ให้ ด้วย ความ

20:43เลื่อม ใส ยิ่ง แล้ว หา ประมาณ คาบ ไม่ ได้ ใน สมัย

20:47พุทธเจ้า มี คน ประหลาด คน หนึ่ง ขอ เล่า ให้ ฟัง

20:49นิด นึง มี เด็ก คน หนึ่ง เป็น รูป เป็น โอรส ของ

20:54พระ เจ้า แผ่น ดิน ชื่อ ว่า อนุรุทธะ

20:58ช่วง หลัง มา ได้ บวช เป็น ญาติ กับ พระ พุทธเจ้า

21:02บวช มา แล้ว เป็น ผู้ มี ตา ทิพย์ มอง ออก ไป เห็น

21:06โลก ทั้ง หลาย เนี่ย ใน สุริยจ จักรวาล เป็น พัน

21:09โลกธาตุ ด้วย ตา อัน เป็น ทิพย์ เหมือน ดู มะขาม

21:12ป้อม ใน ฝ่า มือ ตอน เด็ก ๆ เนี่ย ไป เล่น กับ

21:16เพื่อน ก็ จะ มี พี่ เลี้ยง เพราะ ว่า เป็น โอรส

21:20ของ พระ เจ้า แผ่น ดิน เป็น กุมาร น้อย ๆ ไป เล่น

21:24กับ เพื่อน ไป เล่น การ พนัน เล่น เอา ขนม กัน ตาม

21:28ภาษา เด็ก แพ้ สู้ เขา ไม่ ได้ กระบอก พี่ เลี้ยง

21:33ไป เอา ขนม มา เรา แพ้ เขา แล้ว เล่น สกา กัน เล่น ซะ

21:36บ้า กัน เล่น หมาก เล่น ทอย กอง กัน เล่น หยอด ล้ม

21:41กัน เล่น แพ้ ตลอด ออก ไป เอา ขนม มา แพ้ แล้ว เอา มา

21:46เท่า ใด๋ หมด มัน แพ้ เขา

21:49สุด ท้าย ขนม ใน ครัว ใน ห้อง เครื่อง วังหลวง

21:52นู่่น หมด บอก ไป เอา อีก แม่ ก็ เลย บอก พี่ เลี้ยง

21:58บอก ว่า ขนม ไม่ มี ขนม ไม่ มี ไม่ มี อีก แล้ว พี่

22:03เลี้ยง ก็ ไป บอก กับ อนุรุธกุมาร ว่า พระ ลูก

22:08เจ้า ขนม ไม่ มี ว่า พระ แม่ เจ้า บอก ว่า ขนม ไม่ มี

22:14อนุรุทธมาร บอก ว่า ไป เอา ขนม ไม่ มี นั่น แหละ มา

22:18เกิด มา ไม่ เคย รู้ จัก คำ ว่า ไม่ มี บะ มัน ซั่ว

22:24ปาน นี้ ตัว ลูก กู บ่ ฮู้ จัก ฮอด บ่ มี ว่าซั่น ไม่

22:28รู้ จัก คำ ว่า ไม่ มี เพราะ เรา เอา ใจ เกิน ไป หรือ

22:31อย่าง ไร จำ เรา จะ สอน ให้ ลูก เรา ได้ รู้ จัก คำ

22:35ว่า ไม่ มี ก็ เลย เอา หม้อ เปล่า ๆ เนี่ย เอา ฝา

22:39ครอบ บ่ มี หยัง อยู่ ใน นี่ ไป นี่ แหละ ขนม ไม่ มี

22:43เจ้า กุม อนุรุธกุมาร ได้ หม้อ แล้ว ก็ จะ เอา ไป

22:47ให้ เขา เล่น แพ้ เขา ก็ ไป เปิด หม้อ ขนม ขึ้น ขนม

22:54เต็ม หม้อ หอม กลุ้ม เลย โอ้ คือ หอม แท้ ว่าซั่น

22:58ขนม บ่ มี นี่ คือ หอม ก หมู่ น้อซั่น ขอ กิน ดู

23:01หน่อย ก่อน ที่ จะ ใช้ เ กิน แล้ว มัน อร่อย มาก เลย

23:07ก็ เอา เงิน เอา ขนม นี้ ให้ คู่ พนัน เสร็จ ก็ กลับ

23:10ไป บ้าน งอน ตุ๊บ ป่อง ตุป่อง ไป คืบ ตีน ไป ตาม

23:14ภาษา เล็ก หน่อย ไป แม่ บอก ว่า แม่ ไม่ รัก ฉัน เลย

23:18แอบ กิน คน เดียว หมด ขนม อร่อย เพิ่ง จะ ได้ กิน

23:21วัน นี้ ขนม ไม่ มี ว่าซั่น ตะกี้ เจ้า เอา ไว้ ไส

23:25จัง บ่ ปั่น ข่อย กิน เนี่ย มัน แซ่บ แท้ อัน นี้

23:27ว่าซั่น แม่ วัน ไหน อ่ะ นี่ ขนม ไม่ มี นี่ หนู ยัง

23:30ถือ มา เหลือ เนี่ ให้ แม่ มัน ยัง ไง เว้ เรา เอา

23:34หม้อ เปล่า ๆ ไป ขนม มัน มี อย่าง ไร วัน หลัง มา

23:38เนี่ย เจ้า อนุรุธกุมาร เี่ ไม่ ได้ ขอ อะไร ขอ

23:41กิน แต่ ขนม ไม่ มี อี แม่ ว่าซั่น ข่อย อยาก ขนม บ่

23:45มี ว่าซั่น เอา มา ให้ ข่อย อีก แน่ แม่ ว่า มา มัน

23:48จัง ได๋ น้อ ว่าซั่น ก็ เอา หม้อ เปล่า ๆ ใส่ ฝา

23:51เป็ด ยืด ให้ พอ เปิด ขึ้น มัน มี เรื่อง นี้ เป็น

23:55เหตุ อัศจรรย์ มาก สุด ท้าย ท่าน ก็ ได้ บวช เป็น

23:58พระ อรหันต์ องค์ หนึ่ง ขี้ ค้าน เฮ็ด นา พระ เจ้า

24:01แผ่น ดิน ก็ เฮ็ด นา เด ตะกี้ ตระกูล พุทธเจ้า

24:03ตระกูล ทำ นา ลง ชื่อ ว่า สุทโธทนะ โคโตธนะ

24:08คณิโตทนะ สุโกทะ ไอ้ โอธนะ โอธนะ น่ะ แปล ว่า

24:11ข้าว ข้าว สุพ ที นี้ ก่อน ที่ จะ มา ถึง วัน นี้ อัน

24:18นี้ เป็น บุญ ส่วน ที่ เป็น ผล ส่วน ที่ เป็น เหตุ

24:21เรา ไม่ สามารถ รู้ เลย ว่า ท่าน ทำ บุญ อะไร จึง

24:24ไม่ รู้ จัก คำ ว่า ไม่ มี

24:27ย้อน หลัง ไป ไกล มาก สมัย พระ พุทธเจ้า ชื่อ ว่า

24:32ปทุมตร รัก

24:34ท่าน ผู้ นี้ ได้ เกิด เวียน ว่าย ตาย เกิด ใน

24:37วัฏสงสาร เหมือน พวก เรา เนี่ย เมื่อ ยัง มี

24:40กิเลส ตัณหา กระทำ บาป บ้าง ทำ บุญ บ้าง ขึ้น

24:44สวรรค์ บ้าง ตก นรก บ้าง เป็น มนุษย์ บ้าง เป็น

24:47อสุรกาย เป็น สัตว์ เดรัจฉาน ไป ตาม กรรม

24:51แต่ ชาติ นั้น ท่าน เกิด เป็น มนุษย์ ที่ ยาก ไร้

24:54ที่ สุด เป็น คน เข็ม ใจ เมื่อ มี ความ ยาก ไร ก็ ไม่

24:58เคย คิด ใน เรื่อง บุญ ใน เรื่อง กุศล ที่ เกิด มา

25:02ยาก จน นี่ มัน ก็ จน เพราะ ไม่ มี บุญ อยู่ แล้ว คน

25:06เรา สังเกต จน นั้น ที่ ทำ บาป เนี่ย เรา มัก จะ เอา

25:09ความ จน เป็น เครื่อง มือ เป็น เงื่อน ไข อ้าง ที่

25:13จะ ทำ บาป โอ้ย สิ ไป ทำ บุญ ทำ ทาน ได้ แนว ได๋ บ่ มี

25:16อยู่ มี กิน

25:18สิ ไป วัด ไป วา มัน สิ ได้ กิน หยัง แท ข่อย นี่ นี่ ๆ

25:22ๆ เอา ความ จน มา เป็น เครื่อง อ้าง วัน โกน ไม่ ละ

25:25วัน พระ ไม่ เว้น กลาง ค่ำ กลาง คืน ทำ บาป ทำ กรรม

25:29ท่าน ผู้ นี้ เกิด มา เป็น คน ยาก ไร้ 2 ผัว เมีย

25:33รับ จ้าง เกี่ยว หญ้า เกี่ยว หญ้า ขาย หญ้า ให้

25:37เศรษฐี พอ ได้ ซื้อ ข้าว กิน เศรษฐี มี ช้าง มี ม้า

25:41เยอะ สมัย ก่อน เขา ไม่ มี รถ ยนต์ เขา ไม่ จำเป็น

25:44ต้อง ใช้ น้ำ มัน เขา ใช้ หญ้า มาก ที่ สุด บังเอิญ

25:47ว่า มี เพื่อน เพื่อน เป็น บัณฑิต เป็น คน อยู่ ใน

25:51ศีล ใน ธรรม คน นี้ เป็น คน ไม่ ดู ถูก คน เอา ง่าย ๆ

25:56ว่า มัน เป็น ธรรมดา ของ คน เรา นะ ถ้า ไป เห็น สิ่ง

25:59ที่ ดี ที่ งาม แล้ว เนี่ย เนี่ย ย่อม คิด ถึง พี่

26:02คิด ถึง น้อง คิด ถึง เพื่อน เหมือน อย่าง พ่อ

26:05ใหญ่ ชื่น เหมือน อย่าง ทุก ๆ คน ถ้า เห็น ว่า อะไร

26:07ดี งาม มัน คิด ถึง พี่ คิด ถึง น้อง คิด ถึง เพื่อน

26:11ถ้า ว่า สิ่ง นี้ มัน จะ ดี สิ่ง นี้ จะ เป็น บุญ

26:14เป็น กุศล คิด ถึง อยาก จะ ให้ ทุก คน ได้ บุญ ด้วย

26:18บัณฑิต หนุ่ม คน นี้ มี เพื่อน กับ ทุกขตะ คน ยาก

26:21ไร้ คน นี้ วัน นั้น พระ พุทธเจ้า พร้อม ด้วย พระ

26:25ภิกษุ สงฆ์ บริวาร เป็น จำนวน พัน เข้า มา อยู่ ใน

26:30ใน อยู่ ใน อุทยาน ใกล้ ๆ เมือง บัณฑิต คน นี้ ก็

26:34ขวน ขวาย บุญ การ ขวน ขวาย บุญ นี้ ก็ ได้ บุญ อีก

26:38แบบ หนึ่ง เรียก ว่า เวยาวัจม

26:41ไป หา เอิ้น หา ส่วน หมู่ ทำ บุญ คือ พ่อ ใหญ่ ซื่น

26:44ไป หา ส่วน ผู้ นั่น ผู้ นี้ ได้ บุญ ตั้ง แต่ ไป ชวน

26:46นี่ เรียก ว่า บุญ เวาวัจม กุศล บุญ อัน เกิด จาก

26:50การ ช่วย ขวน ขวาย กิจ กรรม อัน เป็น บุญ เป็น กุศล

26:54ใน บุญ นี่ สม ไป หา ส่วน หมู่ นี่ ก็ ได้ หมอ บัณฑิต

26:57นี่ ก็ คิด ว่า เรา อยาก จะ ให้ เพื่อน ของ เรา ที่

27:00ยาก ไร้ นี่ ได้ บุญ บ้าง เขา ทุกข์ เขา ยาก เขา

27:04ลำบาก ตั้ง แต่ เกิด มา เนี่ย เขา ไม่ มี บุญ ไม่

27:08ได้ เคย ทำ ไว้ ก่อน ก็ เลย ไป ชวน เพื่อน ไป ชวน คน

27:12อื่น ว่า ผู้ ใด จะ เลี้ยง พระ บ้าง มหาสังฆทาน

27:16หมู่ พร้อม เพียง กัน พระ พุทธเจ้า พร้อม ด้วย

27:19บริวาร อรหันต์ นี่ เป็น พัน ๆ ผู้ ใด จะ เรียน วัน

27:24นั้น วัน นั้น บาง คน ก็ ขอ จอง 100 องค์ บาง คน ขอ

27:29100 องค์ บาง คน ขอ 10 องค์ บาง คน ก็ 5 องค์

27:33บาง คน ก็ 50 องค์ แต่ ว่า ทาน ซื่อ ๆ บ่ ได้ ฟัง

27:38เทศน์ บ่ ได้ กุศล เด ได้ แต่ บุญ ยัง สิเวียน ไป หา

27:41นรก ไว้ หั่น ซ้ำ พระ พุทธเจ้า ว่า เป็น เป็น

27:46พรหมจรรย์ อย่าง ต่ำ การ ให้ ทาน ธรรมดา เนี่ย

27:49ให้ เป็น กือ ก็ ตาม ถ้า ไม่ เข้า ใจ เวลา

27:53มะพราหมณ์ ให้ ทาน มาก กว่า เรา แต่ ไม่ ได้ สน ใจ

27:55ที่ จะ ฟัง ธรรม บัณฑิต คน นี้ สงสาร เพื่อน ผู้

27:59ยาก ไร ก็ เลย ไป อ่อย บอก ว่า เพื่อน เอ้ย ชาว บ้าน

28:04ชาว เมือง เขา จะ บอก ว่า เพื่อน เอ้ย ชาว บ้าน ชาว

28:09เมือง เขา จะ ทำ บุญ กัน บาง คน ก็ รับ เป็น เจ้า ภาพ

28:135 องค์ บ้าง 10 องค์ บ้าง เศรษฐี มี เงิน ก็ ขอ

28:17100 องค์ เพื่อน เอา สัก องค์ ไหม เพื่อน พอ จะ

28:21ได้ บุญ บ้าง หมอ นี้ บอก ว่า เรื่อง ทำ บุญ มัน

28:24เป็น เรื่อง ของ คน รวย มัน เป็น เรื่อง ของ คน มี

28:27เงิน เรา นั้น หา จะ กิน กรอก หม้อ ก็ ไม่ มี ท่าน

28:32อย่า มา ชวน เลย เรา จะ ไป ตก เบ็ด เฮา สิ ไป สิ เบ็ด

28:37ว่าซั่น สิ ได้ เอา มา ขาย ผู้ ใด๋ อยาก ได้ บุญ เขา

28:39สิ มา ซื้อ ปลา เฮา ว่าซั่น หมอ นี่ ว่า

28:43ยิ่ง พระ พุทธเจ้า มา คน จะ ทำ บุญ เยอะ ๆ เนี่ ยิ่ง

28:46ได้ ขาย ปลา ดี เรา จะ ไป ตก เบ็ด เพื่อน บัณฑิต ก็

28:51บอก ว่า เพื่อน เอ้ย

28:54คน พราน ไม่ รู้ จัก ทำ บุญ คุณ ให้ ทาน เพราะ เพราะ

28:59กลัว ว่า จะ ยาก จน แต่ บัณฑิต ชน กลัว ว่า ตน เอง จะ

29:05ยาก จน จึง ขวน ขวาย ใน การ ทำ บุญ ให้ ทาน

29:09ถ้า ไฉน เพื่อน อด ใจ เถอะ นะ ทำ บุญ พระ นี่ เลี้ยง

29:14ง่าย ๆ เพื่อน เลี้ยง พระ สัก องค์ หนึ่ง ข้าว สัก

29:19ทัพพี นึง ผัก ลวก เท่า นั้น แหละ น้ำ ส้ม ผัก เท่า

29:25นั้น ก็ สามารถ เลี้ยง ได้ เลี้ยง พระ นี่ เป็น

29:28สุภรตา บุคคล บุคคล ผู้ เลี้ยง ง่าย เพื่อน เอ้ย

29:32ทำ บุญ เถอะ เพื่อน เรา ยาก จน เพราะ ไม่ มี บุญ หมอ

29:36นี่ เว้า หลาย เทื่อ ต่อ หลาย ที ก็ เลย คิด มา อ้า

29:39หรือ ว่า มัน สิ แม่น ความ มั่น พ่อ ว่าซั่น หรือ

29:42ว่า มัน จะ เป็น จริง เหมือน หมอ หนี ว่า ไป ก็ เลย

29:45เอา อย่าง งั้น เพื่อน ฉัน ขอ รับ องค์ หนึ่ง ขอ

29:49เป็น เจ้า ภาพ อุปถาก องค์ หนึ่ง นะ หมอ นี่ ก็ ลง

29:52บัญชี ไป ปั๊บ องค์ นึง เด้อ โต เด้อ ว่าซั่น เออ

29:55เฮา สิ เอา อยู่ ดอก องค์ นึง

29:57ก็ ลง บัญชี แล้ว หมอ นี่ ก็ เทียบ ไป หา ชวน คน นู้น

30:01คน นี้ ไป จน ได้ เป็น พัน จน หมด พอ ดี พระ คน ยาก ไร้

30:06นี้ กลับ มา ถึง บ้าน กลาง คืน ก็ มา นอน คุย กับ

30:08เมีย บอก แก เอ้ย เรา เกิด มา ยาก ไร้ เนี่ย เพราะ

30:13ว่า เรา ไม่ ได้ เคย ทำ บุญ ทำ ทาน ไว้ ก่อน ที่ ได้

30:16ไป จอง ขอ เลี้ยง พระ องค์ หนึ่ง กับ เค้า ชาว บ้าน

30:20พวก เศรษฐี กระดุมพี คน ละ 100 องค์ ก็ มี 50

30:24องค์ 10 องค์ 20 องค์ คน ละ 5 ก็ มี เรา 2 คน

30:28เรา เอา องค์ หนึ่ง เนอะ เมีย ก็ บอก ว่า เออ ดี

30:32แล้ว เรา เกิด มา ก็ ไม่ ได้ เคย ทำ บุญ ทำ ทาน เรา จะ

30:35ได้ บุญ กับ เขา บ้าง ดี ใจ ใน บุญ เกิด แล้ว เนี่ย

30:39ใน ใจ นี่ เกิด แล้ว มโนกรรม วจีกรรม ก็ ดี แล้ว

30:42ชวน กัน แล้ว ใน คืน นั้น พา กัน คิด คุย กัน ดี ๆ งาม

30:46ๆ แล้ว มัน นึก ได้ ว่า แล้ว เรา จะ เอา อะไร ล่ะ ไป

30:48ทำ บุญ เรา คุย แต่ เรื่อง ทำ บุญ เรา ไม่ มี อะไร

30:51เลย จะ ทำ บุญ พรุ่ง นี้ ยัง ไม่ มี จะ กิน เลย ผัว ก็

30:54บอก ว่า เศรษฐี ผี บ้าน หลัง นู้น เขา จะ เลี้ยง

30:58พระ รูป เศรษฐี นู่น คือ หบอดี นู่น 100 รูป เขา

31:04จะ ต้อง ใช้ ข้าว มาก เขา จะ ต้อง ใช้ ฟืน ก่อ ไฟ มาก

31:09ที่ จะ ไป รับ จ้าง ผ่า ฟื้น ส่วน เธอ นั้น ไป รับ

31:15จ้าง ตำ ข้าว เขา ต้อง จ้าง เฮา บ่ ฮืน ใด๋ ก็ ฮืน

31:19หนึ่ง จะ ไป หา ถาม เจ้า จ้าง โลด ว่าซั่น เออ แม่น

31:22อีหลี เด้ เนาะ ว่าซั่น ข่อย สิ ไป ตำ ข้าว จะ ไป หา

31:24ผ่า ฟื้น เด้อ

31:26เอา แล้ว นี้ ตกลง กัน ได้ เช้า มา เมีย ก็ ไป หา รับ

31:28จ้าง ต่ำ ข้าว เศรษฐี รับ ทัน ที เลย เพราะ ว่า

31:31เศรษฐี เลี้ยง พระ เป็น ร้อย ต้องการ จะ ต้อง ใช้

31:35ข้าว สาร มาก บ่ มี โรง สี เด้ ตะกี้ คือ คุ มื้อ น่ะ

31:38เขา สิ จ้าง เพิ่น ซำบู หั่น บ่ มี โรง สี ส่วน ผัว

31:41ก็ ไป อีก บ้าน นึง รับ จ้าง ผ่า ฟืน ตกลง เขา ก็ ให้

31:45ผ่า ฟืน ผ่า ให้ มาก ๆ จ้อน ผัก กระเตียว ถอด เสื้อ

31:48ออก เหือ ไหล ไข้ ย่อย เรื่อม มา ผ่า ฟื้น ปึ้ง ๆ ๆ

31:52ร้อง ลำ ทำ เพลง ไป พร้อม สี ม่วน คือ บุญ มัน เกิด

31:55ใน ใจ มึง เด้อ ว่าซั่น กู จะ ได้ เงิน ไป ทำ บุญ บาต

31:58นี้ ไม่ เหนื่อย เลย ส่วน แม่ ก็ ตำ ข้าว อินเดีย

32:02นี่ บ่ ได้ ตำ ข้อ มอง คือ เฮา เด ตำ มือ เด อินเดีย เ

32:06เอา เอา ค ใหญ่ สาก ปัก ใหญ่ นี่ โยน ใส่ นม ยาน เบด

32:10ยิ่ง อินเดีย นั่น น่ะ อาตมา ไป อินเดีย เ ตำ

32:13อย่าง เงี้ย โอ้ย สพาะ มัน นม ยาน เดึก นี่ แ มัน

32:17ไม่ เหมือน เหมือน ครก ตีน ที่ เหยียบ อย่าง เรา

32:19เนี่ย แล้ว ก็ ตำ ข้าว ตำ ข้าว ไป ร้อง เพลง ไป เอ

32:24พวก อื่น เ ว่า แก ไม่ เหน็ด เหนื่อย หรือ เ แล้ว

32:27ร้อง รำ ทำ เพลง ฉัน ดี ใจ ฉัน ดี ใจ ฉัน ฉัน ลืม

32:32เหนื่อย เพราะ ว่า ฉัน จะ ได้ ทำ บุญ พรุ่ง นี้ ผัว

32:36นั่น ก็ ร้อง รำ ทำ เพลง ไป พวก เขา ดู เศรษฐี อยู่

32:40บน นู้น ข้าง บน น่ะ มอง ลง มา เออ ทุกขตะ ดู เธอ ไม่

32:44ทุกข์ ไม่ ยาก อะไร เลย น่า จะ โศก เศร้า เหงา หงอย

32:48ทุกคตะ นั่น แปล ว่า คน ทุกข์ ไป พร้อม กับ ความ

32:50ทุกข์ ท่อ ไป คตา นั่น แปล ว่า ไป ทุกขตะ ไป ทุกข์

32:53หมอ นั่น ไป แต่ ถูก เค้า จึง มัก จะ ใช้ ชื่อ คน ยาก

32:56ไร ว่า ทุกขตะ ไอ้ หมอ นี้ ไม่ ใช่ ทุกขตะ ธรรมดา

33:00มหา ทุกขตะ มี มหา หน้า อีก ซ้ำ มหา แปล ว่า ใหญ่

33:04บัก ทุกข์ ใหญ่ เ่า ไป ค แม่น เว้า ซื่อ บ้าน เฮา

33:07ว่า บัก ทุกข์ ใหญ่ ไป ทาง ได๋ มี แต่ ทุกข์ เพิ่น

33:09นี่ ไป กับ ทุกข์ เศรษฐี ก็ เลย ถาม ว่า โต บ่ ทุกข์

33:13บ่ ยาก อี หยัง บ่ ว่าซั่น คือ ร้อง รำ ทำ แพง โอ้

33:17ลืม ทุกข์ ว่าซั่น ลืม ทุกข์ วัน นี้ ทำไม ดี ใจ

33:21พรุ่ง นี้ ผม จะ ได้ ทำ บุญ ผม รับ พระ ไว้ องค์

33:24หนึ่ง คน อื่น ก็ ได้ เป็น 100 องค์ แต่ ผม ก็ เอา

33:27องค์ เดียว นี่ ก็ คง จะ ดี เลย ดี ใจ เศรษฐี ก็ ว่า

33:30โอ้ มัน ทุกข์ ยาก ปาน นี้ มัน ก็ ยัง ฮู้ จัก อยาก

33:33ทำ บุญ อยู่ เด้ พอ ตก เย็น มา ก็ เลย เอา ข้าว ให้

33:37เอา ข้าว สาร นี่ เป็น ค่า จ้าง ข้าว สาร 2 ขัน 3

33:42ขัน กับ น้ำ นม คน อินเดีย เ กิน นม กิน เนย นม สด

33:47ส่วน เมีย ก็ ได้ มา อีก 2 ขัน ก็ เลย มา รวม กัน

33:51กลาง คืน เจ้า ได้ สั 3 ข่อย ได้ 2 เอา คน ละ 2

33:55เรา เนี่ย เป็น ข้าว สำหรับ ทำ บุญ ส่วน อีก เศษ

33:59หนึ่ง ที่ พี่ ได้ มา มัน เป็น 3 เนี่ย เหลือ ไว้

34:01เศษ น ต้ม กิน เรา ต้ม กิน อด มัน ซะ หน่อย ต้ม กิน

34:06พวก พวก นม เนี่ย กับ ข้าว 4 4 ขัน 4 ทนานี่

34:10เรา เอา ไป ไป นึ่ง ไป หู ไป ทำ บุญ ที นี้ อาหาร ล่ะ

34:15ทำ ยัง ไง อาหาร บ่ ยาก ข่อย สิ ไป ซีด เบ็ด มื้อ เ

34:18แต่ เซ้า ยาม มื เซ้า ปลา กิน ดี เพิ่น ฉลาด เด้

34:22เพิ่น เคย ซิ เบ็ด คุก มื้อ หา กิน ดี ยื เซ้า

34:24ว่าซั่น เจ้า ไป เก็บ ผัก เอา มา แกง ใส่ ปลา เอา มา

34:28ปีก ฝ่าย เมีย ก็ บอก ว่า พวก ขา ประจำ เขา ก็ จะ มา

34:32คอย ซื้อ เขา จะ ไป ทำ บุญ พี่ จะ ทำ อย่าง ไร เสียง

34:36ไว้ บ่ ให้ มัน เห็น ว่าซั่น บ่ ขาย มื้อ นี้ เช้า

34:39มา ก็ ไป ใส่ เบ็ด แต่ เซ้า เลย ไป ซื้อ เบ็ด เส็จ ไป

34:43ก็ หลง ดี ใจ ร้อง เพง ไป พร้อม บ้าน ปลา ก็ บ่ มา กิน

34:46ของ เพิ่น เดิ ร้อง เพง เว อยู่ ั่น มัน ดัก ว่า เคย

34:50ได้ ปลา มาก วัน นั้น ได้ ปลา 4-5 ตัว คน เค้า ก็

34:53มา เ จะ มา ซื้อ ปลา เอา มือ ขวด ขี้ ดิน ไส้ เอา ปลา

34:57ฝัง ไว้ เดี๋ เขา มา เห็น บอก ว่า ไม่ ได้ ถ้า ได้

35:00เ้า จะ มา ถาม ซื้อ เค้า ก็ จะ เอา ไป ทำ เมีย ได้ ผัก

35:03ผัว ได้ ปลา รีบ มา ทำ อาหาร แล้ว ก็ ไป รวม กับ

35:08เพื่อน ที่ เขา จะ ไป รอ รับ พระ ที่ พระ ท่าน อาศัย

35:11อยู่ ที่ วัด ไป ถึง ปรากฏ ว่า เป็น ความ ซวย หมอ

35:15นี่ พ ลืม บาด หมอ บัณฑิต นี้ ไป เที่ยว แจก พระ ยาย

35:20ผง เอา 20 องค์ เขียน เขียน ซื่อ ไว้ พ่อ ใหญ

35:23ชื่น 50 องค์ พ่อ ใหญ สาง 100 องค์ เขียน ไว้

35:27อัน 1 องค์ ของ หมอ มหา ทุกคตะ เหลือ ไว้ ลืม ว่า

35:31ไป จ่าย ให้ ผู้ อื่น หมด บัด นี้ ฮอด หมอ นี่ มา ถึง

35:34ปั๊บ เพื่อน บัด นี้ เรา พร้อม แล้ว ของ ที่ จะ

35:39เป็น ปัจจัย ทาน ของ เรา นั้น เรา ก็ มี พร้อม แล้ว

35:43โอกาส นี้ เป็น ของ เรา ไหน พระ ของ เรา ท่าน สงวน

35:48บาตร ไว้ ให้ เรา หรือ ไม่ หมอ บัณฑิต นี้ เสีย ใจ

35:51มาก เลย เพื่อน เอ้ย เรา ลืม สนิท เลย เรา เพิ่ง จะ

35:55มา นึก ได้ ว่า วัน นั้น เพื่อน ได้ จอง ไว้ เรา

35:58อุตส่าห์ พยายาม พูด จา ให้ เพื่อน ยอม รับ แต่

36:02เรา ก็ ได้ แจก จ่าย พัด เนี่ย พระ สงฆ์ เ ให้ คน

36:06อื่น หมด แล้ว ทำ ยัง ไง หนอ เพื่อน หมอ นี่ เสีย ใจ

36:09ขนาด เลย 2 ผัว เมีย ร้อง ไห้ เลย ท่าน

36:11ประทุษร้าย บุญ ของ เรา อย่าง ใหญ่ หลวง ท่าน

36:14ต้อง หา มา ให้ เรา หัว บัดิ ก็ ไป เที่ยว หา ขอ ยืม

36:17พระ นี่ ขอ นำ เศรษฐี ขอ จัก องค์ แบ่ง สัก องค์ นึง

36:22ให้ ฉัน เถอะ ฉัน จะ ให้ มหา ทุกคตะ ใคร ก็ ไม่ ให้

36:26มัน เป็น โอกาส ดี ของ เรา ที่ เรา จะ ได้ กระทำ บุญ

36:29ใน ทักขินาทาน อัน สูง ส่ง ล้วน แต่ เป็น พระ

36:33อริยบุคคล พระ อรหันต์ ทั้ง นั้น เอา ไว้ ที หลัง

36:36เถิด มหา ทุกขัตตะ โอกาส หลัง จง เป็น ของ ท่าน

36:40หมอ นี่ เสีย ใจ ขนาด โอ๊ย สิ ได้ ทำ บุญ นำ เพิ่น

36:43เทื่อ เดียว ปาน พ่อ ใหญ่ สาง ถืก เลข บา นี้ เ ซื้อ

36:46อยู่ ใจ ใจ อยู่ ถืก เทื่อ เดียว เจ้า มือ เจ้ง

36:49จ้อย บาด บ่ ได้ พ่ บาต ที นี้ ทำ อย่าง ไร ที นี้ แก

36:53ก็ เลย น้อย ใจ ร้อง ห่อม ร้อง ไห้ เมีย มี สติ ขึ้น

36:57มา พี่ พระ ศาสดา อยู่ บน คันธกุดี เรา ขอ จาก คน

37:02เหล่า นี้ ไม่ ได้ เรา ไป ขอ กับ พระ ศาสดา เถิด เออ

37:05นึก ขึ้น ได้ ก็ พา กัน ขึ้น ไป เลย ความ จริง นั้น

37:09กษัตริย์ มหาศาล พราหมณ์ มหาศาล เศรษฐี มหาศาล

37:13รอ อยู่ ที่ คันธกุดี รอ รับ บาต พระ พุทธเจ้า

37:16เพราะ วัน นั้น ถ้า ใคร ได้ ใส่ บาตร ของ พุทธเจ้า

37:18เนี่ย จะ ได้ บุญ เอา มาก มาก แหละ ซึ่ง เป็น

37:21ประธาน สงฆ์ หมอ นี้ ขึ้น ไป เขา ไม่ ให้ ขึ้น ก็ ไป

37:24อยู่ บน บันได ก็ ไป กราบ แล้ว พูด ขึ้น ดัง ๆ ขึ้น

37:27ชื่อ ว่า ความ ยาก จน ใน แผ่น ดิน นี้ พระ ผู้ มี พระ

37:31ภาค เจ้า ผู้ เจริญ ไม่ มี ผู้ ใด จน เท่า กระผม

37:35กระผม จึง มี ชื่อ ว่า มหา ทุกขตะ บัด นี้ ตั้ง ใจ

37:38จะ ทำ บุญ ก็ ถูก ประทุษร้าย ด้วย บุญ แก ก็ เล่า ไป

37:42ขอ พระ ผู้ มี พระ ภาค เจ้า จง อนุเคราะห์ ให้ พระ

37:45สัก องค์ หนึ่ง ให้ ข้า พระ องค์ ได้ ทำ บุญ ด้วย

37:47เถิด พระ พุทธเจ้า ก้อง แก้ง ออก มา เรียก ขึ้น ไป

37:50เอา บาตร ให้ เลย บาตร พระ พุทธเจ้า นั่น แหละ ให้

37:53เลย 2 ผัว เมีย นี่ ก็ อุ้ม บาตร ลง มา หา เมีย เอา

37:57อาหาร ตน เอง ใส่ ก็ ขึ้น ไป ถวาย พวก เศรษฐี พวก

38:01กษัตริย์ ที่ รอย ถาม ซื่อ ทัน ที เลย ซื้อ บุญ มหา

38:05ทุคตะ เธอ จะ ขาย มั้ย บุญ นี้ เรา ต้องการ

38:09ทักขินาทาน อัน สูง ส่ง เนี่ย เรา ต้องการ เธอ จะ

38:12ขาย มั้ย พัน ก็ หา ปนะ หมื่น ก็ หา ปนะ แสน ก็ หา ปนะ

38:16อย่า ว่า แต่ แสน เลย ยก ให้ ทั้ง แผ่น ดิน ก็ ไม่

38:19ขาย มี โอกาส ทำ บุญ เท่า เดียว เท่า นี้ ก็ เอา ไป

38:22ถวาย พุทธเจ้า ท่าน ก็ ฉัน นาย คน นี้ ก็ อธิษฐาน

38:25ใจ ว่า ขึ้น ชื่อ ว่า ไม่ มี จาก นี้ ต่อ ไป อย่า ให้

38:30ได้ ยิน อย่า ให้ ได้ พบ อย่า ให้ ได้ เห็น มัน ถูก

38:34มัน ยาก ซะ พระ พุทธเจ้า ท่าน กำหนด รู้ วาระ จิต

38:38ท่าน ก็ เลย พูด เป็น การ ให้ พร ว่า สิทธมัตถุ

38:42สิทธมัตถุ

38:44สิทธมัตถุ อิทัง พลัง ซึ่ง อาตมา มัก จะ พูด อยู่

38:48บ่อย ๆ สิทธมัตถุ แปล ว่า ขอ ให้ สำเร็จ

38:53สิทธมัตถุ อิทัง พลัง ขอ ผล อัน นี้ จง สำเร็จ

38:58สัพเพปุเรนตุ

39:00มโนรถา

39:02จง เต็ม อยู่ ใน ความ ปรารถนา ของ ท่าน จง ให้ เต็ม

39:05ไพบูลย์ จง สำเร็จ พระ พุทธเจ้า ท่าน ให้ พร

39:09เมื่อ มหาทุกตะ นั้น ได้ ตาย ไป อุบัติ ขึ้น ใน

39:13สวรรค์ ชั้น ดุสิต และ ก็ มา เกิด ใน สมัย

39:16พุทธเจ้า ของ เรา อยู่ ใน ราชวงศ์ สากจะ จึง ไม่

39:20เคย พบ ไม่ เคย รู้ จัก คำ ว่า ไม่ มี ขนาด แม่ เอา

39:25ขนม ให้ หมอ เป้า ๆ เี่ เอา ฝา ไป เอ้า ขนม บ่ มี

39:29เนี่ย ให้ มัน รู้ จัก สะบั้ง รูป ของ เรา เ แต่ ว่า

39:33เทวดา เทวดา จะ ช่วย ใคร ถ้า ไม่ ช่วย คน ดี คน

39:37โบราณ มัก จะ พูด ว่า คน ดี ผี คุ้ม ผี บ่ มา คุ้ม ดอก

39:40คน ดี นั่น เทวดา คุ้ม ถ้า คน ทำ คุณ งาม ความ ดี ขอ

39:45ให้ ทำ จริง ๆ ทำ มาก ทำ น้อย ทำ อยู่ อย่าง นั้น ไม่

39:48ท้อ ถอย เมื่อ นั้น ความ ดี จะ แผ่ เผา เทวดา ดี ๆ ทน

39:52ไม่ ได้ หรอก ต้อง ช่วย ถ้า ไม่ ช่วย หัว จะ แตก ตาย

39:56เทวดา บอก หัว แตก ตาย แท้ ๆ ถ้า บ่ เอา ขนม ไป ใส่

39:59ไว้ ใน หมอ อัน นี้ ขนม ไม่ มี ต้อง เอา ขนม ไป ใส่

40:03จึง เป็น ขนม ทิพย์ ที่ หอม ที่ เอร็ด อร่อย ทำ ให้

40:07อนุรุธกุมาร เนี่ย มา ให้ แม่ ว่า แม่ ไม่ รัก ฉัน

40:12เลย ขนม ไม่ มี มัน แสน จะ เอร็ด อร่อย แล้ว ให้ คน

40:15อื่น เขา กิน หมด เพิ่ง จะ มา ให้ ฉัน กิน วัน นี้

40:18แต่ นี้ ต่อ ไป ต้อง ให้ ฉัน กิน ตั้ง แต่ ขนม ไม่ มี

40:22แม่ ก็ ว่า แหง ดี ว่า [เสียงหัวเราะ]

40:24พอ มา ถาม ยัง ได้ เอา ฝา หมอก ใส่ กั๊บ หมอ เป่า นี่

40:28ยืน ไป ให้ โล่น มี โลด อัน นั้น คือ พระ พุทธเจ้า

40:31สรุป ว่า การ ให้ ทาน ของ คน เข็ม ใจ ที่ เต็ม ไป

40:35ด้วย ความ เลื่อม ใส นัตถิ จิตตัง ปสันนัมหิ

40:39อัปกานามทักขินา

40:41เมื่อ จิต เลื่อม ใส แล้ว ทาน นั้น บุญ นั้น จะ

40:44ชื่อ ว่า น้อย ไม่ มี เพราะ ฉะนั้น เงิน ของ พวก

40:47พวก เรา นี่ เหมด บ้าน เบิด ตำบล เรา คน ๆ 20,000

40:51กว่า บาท เรา มา กัน ทั้ง วัน ไม่ ต้อง ทำ อะไร ให้

40:55ทาน ทั้ง เวลา ให้ ทาน ที นี้ ก็ อยาก จะ พูด ต่อ ไป

40:59ว่า เป็น หยัง จึง อยาก จะ เหตุ วิทยาลัย

41:01ไตรสิกขา

41:03พี่ น้อง ทั้ง หลาย ปัจจุบัน นี้ คน ใน โลก มี

41:065,600

41:09ล้าน คน มัน หลาย มัน สิ ขับ โลก ถ้า ไม่ มี ศีล มี

41:14ธรรม หล่อ เลี้ยง ใจ คน จะ ฆ่า กัน กิน แย่ง แผ่น

41:17ดิน กัน อยู่ แย่ง คู่ กัน พิศวาส แย่ง อำนาจ กัน

41:21เป็น ใหญ่ เป็น ตรง ที นี้ ท่าน จะ เห็น ได้ ว่า

41:25ปัจจุบัน นี้ บ้าน เรา เมือง เรา ก็ มี แต่ ปัญหา

41:29โดย เฉพาะ ข่าว สาร ข้อ มูล ใน ยุค ปัจจุบัน ข่าว

41:33คราว พระ ความ งัว ยัง ไม่ หาย ความ ควาย เข้า มา

41:37แทรก อาจารย์ ที่ โด่ง ดัง ที่ คน แห่ กัน เป็น พัน

41:42เป็น หมื่น ยันตระ ก็ ดี ภาวนา พุทโธ ก็ ดี นิกร ก็

41:47ดี ไป ไหน มา ไหน เหมือน เทพเจ้า ภาวนา พุทโธ มา

41:51ทอด กฐิน ตก ค้าง ภาค อีสาน บ้าน ดง มัก ไฟ เมือง

41:55สกลนคร รถ บาส รถ ทัวร์ มา เป็น ร 200 คัน

42:00อัศจรรย์ ใจ โอ้ โอทอง สัมมา แตก คน โบราณ ว่า

42:05อัศจรรย์ ใจ โอ้ โอทอง สัมมา แตก บัด กะโป๋

42:09ะพร้าว สัง มั่น ป โอ ไ เฮา มัน ำ กระโปะพร้าว แต่

42:13เฮา น่ะ มัน บ่ แม่น โอ ทอง คือ เขา ไป ไส ไผ สิ ไม่

42:15แห่ อาจารย์ สมบ ซ่ำ กระโป๋ ะพ้าว อัน หนึ่ง ถ้า

42:20เรา มี เงิน มี ทอง แบบ เค้า นี่ เรา จะ ทำ ประโยชน์

42:23ได้ มาก แต่ เรา มัน ไม่ ใช่ โอ ทอง คำ โอนี่ เป็น

42:26ภาษา อีสาน ตรง กับ ภาษา ภาค กลาง ว่า ขัน

42:30อัศจรรย์ ใจ โอ้ โอ ทอง สัง มา แตก บัด กะโป๋

42:34ะพร้าว สังมั กว่า โอ เด น้อ คน โบราณ พูด ไว้ แปล

42:38เป็น ภาษา ไทย ภาค กลาง ว่า น่า อัศจรรย์ จริง หนอ

42:42ขัน ทอง คำ ไฉ ไฉ ไฉน เล่า จึง มา แตก สลาย

42:45แต่ กะลา มะพร้าว ทำไม จึง มั่น คง ดี นัก เรียน

42:49เห็น ได้ ว่า ไอ้ ที่ โด่ง ๆ ดัง ๆ น่ะ คือ โอ ท้อง

42:51น่ะ มัน แตก เบด แล้ว มัน หมุน สลาย เบด เลย จิต ใจ

42:55มหาชน ภาย ใน ก็ เริ่ม หวั่น ไหว หวั่น ไหว อย่าง

42:58ไร พระ พุทธเจ้า ว่า ศรัทธา ของ ปุถุชน เมื่อ ยัง

43:03เข้า ไม่ ถึง โสต ปฏิยังคธรรม

43:07คือ ยัง ไม่ ถึง โสดาบัน แม้ จะ มี ศรัทธา แค่ ไหน

43:10ก็ ตาม เหมือน กับ นู่น วาง ไว้ ยาม ไม่ ต้อง ลบ แต่

43:15เมื่อ มี ลม พัด มา ตะวัน ออก นู่น จะ ปลิว ไป ตะวัน

43:18ตก ลม พัด มา ตะวัน ตก นู่น จะ ปลิว ไป ตะวัน ออก ฉัน

43:22ได้ ศรัทธา ของ มหาชน แม้ จะ มี ความ ลืม ใส อย่าง

43:25ไร ล่วง แต่ เมื่อ ถูก กระแส แห่ง โลกธรรม นินทา

43:30[เสียงกระแอม]

43:30สรรเสริญ เกิด ขึ้น ก็ จะ ปลิว ว่น ไป กับ สาย ลม

43:34นั้น เดี๋ยว นี้ ประชา ชน ใน แผ่น ดิน เรา ที่ นับ

43:38ถือ พุทธศาสนา มี สัก กี่ เปอร์เซ็นต์ ที่ เข้า

43:41ถึง ธรรม ระดับ โสตปฏิยังคะ

43:44แม้ แต่ พูด ชื่อ มัน นี้ ยัง ไม่ รู้ จัก ซ้ำ ส่วน

43:46มาก เพราะ พระ เรา ไม่ ได้ สอน ร้อย องค์ พัน องค์

43:51มา เทศน์ ก็ ไม่ ได้ เคย พูด ถึง โสต ปัฏิยังคะ พระ

43:54พุทธเจ้า บอก ว่า เยเต ภิกขเว อนุกัมปยา ทาเย

43:58จะโสตะพัง มัเยยุง มิตตาวา อามัจจาวายาทิงวา

44:02สาโลหิตาวาเต

44:04จุตุสุโสตะ ปะฏิยังสุ สมาทัเปตะภา

44:07วินเนสตัพภา ปะฏิธาเปตา

44:10ดู ก่อน ภิกษุ ทั้ง หลาย ชน ทั้ง หลาย เหล่า ใด ที่

44:15เธอ จะ อนุเคราะห์ ชน เหล่า ใด ที่ พอ รับ ฟัง คำ

44:19สั่ง สอน ได้ ชน เหล่า ใด ที่ พอ พูด กัน รู้ เรื่อง

44:24มิตร ก็ ดี อำมาตย์ ข้า ราชการ ก็ ดี สหาย ก็ ดี

44:30บิดา มารดา สาย เลือด ญาติ ตน เอง ก็ ดี เธอ จง แนะ

44:36นำ พร่ำ สอน เขา เหล่า นั้น ให้ เสพ ให้ สมาทาน ให้

44:41ตั้ง มั่น ใน โสต ปะฏิยังคธรรม 4 ประการ ให้

44:46เขา มี ศรัทธา มั่น มี ศีล อัน ดี งาม มี จาคะ สลัด

44:51อารมณ์ ชั่ว ร้าย จาก ใจ มี ปัญญา รู้ เท่า ทัน

44:55ชีวิต โลก และ ความ ผิด เมื่อ ใด เธอ สอน เขา ให้

45:00เขา เข้า ใจ ธรรม 4 อย่าง นี้ แล้ว เรา มอง ไม่

45:03เห็น ว่า การ กระทำ ประโยชน์ อัน เลิศ สิ่ง ใด ที่

45:07ภิกษุ จะ ทำ ได้ ดี ยิ่ง กว่า การ นำ พหุชน คน ทั้ง

45:11หลาย ให้ ปฏิฐาน มั่น ใน ธรรม 4 ประการ ที่ เธอ

45:16นำ เขา เหล่า นั้น ให้ เขา ถึง ธรรม 4 ประการ นี้

45:19เหมือน นำ พหุชน ไป ประดิษฐ ไว้ บน สวรรค์ เหมือน

45:24อุ้ม เหมือน แบก เหมือน ยอ เขา ไป ไว้ แล้ว บน

45:27สวรรค์ เขา ไม่ มี ทาง ตก ต่ำ ไม่ มี ทาง ตก นรก ไม่

45:31มี ทาง ออก นอก ศาสนา อวินิปาตธัมโม

45:35ไม่ ตก ต่ำ นิยโง แท้ สัมโพธิปะรยะโน

45:39จัก บรรลุ ธรรม ตรัสรู้ เป็น พระ อรหันต์ ใน

45:42เบื้อง หน้า ธรรม เหล่า นี้ มี สอน เกื่อน ก ใน พระ

45:45ไตรปิฎก มาก กว่า 500 แห่ง แต่ เวลา เรา ไป ฟัง

45:49เทศน์ ฟัง ธรรม เรา ไม่ เคย ได้ ยิน คำ นี้ เลย ไม่

45:53มี คน พูด ให้ ฟัง ทั้ง ไม่ อยาก จะ ฟัง ด้วย มัน ก็

45:56เลย เหมือน นู่น บาด นี้ พร้อม ที่ สิ ปิว เด้ บาด

45:59ที นี้ เรา ไป ติด อยู่ กับ โอทอง บาด นี้ โอทอง แตก

46:03โอทอง ก็ ยัง แตก กับ โป บักพร้าว มัน สิ ไป อยู่

46:05จัง ได๋ บาด เรา ก็ เลย ตี ลวด กวาด เพียง โอ๊ย ตั้ง

46:09แต่ อาจารย์ นั่น ยัง เป็น จังซั่น อาจารย์ อัน

46:11นี้ เป็น จังซี่ พระ สุมี สิ จัง ได๋ บ ใน ที่ สุด ก็

46:14เลย ศรัทธา มหาชน ภาย ใน นี่ เริ่ม สั่น คลอน

46:19เริ่ม เกิด ความ ไม่ แน่ ใจ ใน สถาบัน ของ พระ สงฆ์

46:22ทั้ง หมด ไม่ นับ ถือ พระ สงฆ์ องค์ หนึ่ง ต่อ ไป

46:25องค์ 2 ต่อ มา ไม่ นับ ถือ ทั้ง หมด เลย ไป ทิ่ม

46:28ฮวด พระ พุทธเจ้า เลิก นับ ถือ ฮวด ศาสนา คุณ ต่อ

46:31ไป มี อะไร จะ เกิด ขึ้น อัน นี้ เป็น ความ เสีย หาย

46:34ภาย ใน

46:36โลก ปัจจุบัน นี้ กำลัง ขาด แคน ความ สุข ความ สุข

46:40นี้ เป็น สิ่ง จำเป็น

46:42เรา มี ความ ทุกข์ จึง เบียดเบียน กัน สังเกต ดิ

46:47ศาสนา นี่ มี ให้ โลก มี ความ สุข เข้า ใจ บ่ ท่าน

46:51ทั้ง หลาย ลอง สังเกต ดู นะ ว่า ถ้า คน ไม่ มี ศาสนา

46:55ไม่ มี ศีล มี ธรรม คน จะ ไม่ มี ความ สุข จะ มี เงิน

46:58คน ละ แสน ล้าน ก็ ไม่ มี ความ สุข ความ สุข ที่ แท้

47:02จริง มัน เกิด เป็น ระดับ ความ สุข หยาบ ๆ ไม่

47:06จำเป็น ต้อง มี ศาสนา ต้อง มี ศีล มี ธรรม ความ สุข

47:10ทาง กามารมณ์

47:12ไม่ จำเป็น ต้อง มี ศีล มี ธรรม เป็น ความ สุข ที่

47:15แผด เผา ความ สุข ที่ จะ แย่ง ชิง ความ สุข ที่ จะ

47:19เข่น ฆ่า กัน เพราะ ฉะนั้น มัน เป็น สัญชาตญาณ

47:23ของ สิ่ง ที่ มี ชีวิต การ กิน อาหาร การ นอน หลับ

47:28การ เสพ กาม

47:30การ

47:32สืบ พัน ระหว่าง เพศ การ หวาด กลัว ต่อ ภัย

47:35อันตราย สิ่ง เหล่า นี้ มี เสมอ เหมือน กัน

47:37ระหว่าง คน และ สัตว์

47:39แต่ คน นั้น มัน ฉลาด มัน จะ แย่ง กัน หา กาม มัน จะ

47:44แย่ง กัน อยู่ ดี กิน ดี เมื่อ อาการ แย่ง กัน

47:48เนี่ย คน ไหน ที่ มี ความ เข้ม แข็ง มี ความ ฉลาด จะ

47:51เบียดเบียน คน ยาก คน จน คน ยาก คน จน คน อ่อน แอ จะ

47:55ถูก บังคับ จะ ถูก ปลด ขี่ จะ ถูก ข่ม เหง เพราะ

47:59เหตุ นั้น ใน ทาง พุทธศาสนา ท่าน จึง สอน ศีล

48:04สมาธิ ปัญญา ทาน ศีล ภาวนา

48:08ศีล นี้ จะ นำ ความ สุข มา ให้ แก่ หมู่ มนุษย์

48:12สุข ที่ เกิด จาก ศีล ภาษา พุทธเจ้า ท่าน เรียก

48:15ว่า อวิปฏิสาสุข

48:21สุข อัน เกิด จาก ความ ไม่ เดือด ร้อน ใจ

48:26สังเกต พ่อ แม่ เดือด ร้อน ใจ ทุก วัน นี้ เพราะ

48:28อะไร เพราะ ลูก ไม่ มี ศีล

48:32ลูก ไป ดม กาว ลูก นอก อก นอก ใจ ลูก ไม่ มี ศีล ธรรม

48:37พ่อ แม่ ก็ เดือด เดือด ร้อน ใจ เดือด ร้อน ใจ นั้น

48:39เรียก ว่า วิปฏิสาร

48:42ถ้า ไม่ เดือด ร้อน ใจ เรียก ว่า อวิปฏิสาร

48:45ถ้า สังคม มี ศีล มี ธรรม นอน หลับ สบาย ปิด ไม่

48:49ต้อง ปิด ประตู เรือน ก็ ได้ ผัว เมีย อยู่ ด้วย

48:53กัน ไว้ อก ไว้ ใจ กัน เพราะ มี ศีล มี ธรรม สังคม

48:56อยู่ ด้วย กัน มี ความ เมตตา ปราณี เกื้อ กูล กัน

48:59ความ สุข ระดับ นี้ เป็น ความ สุข ที่ สูง ขึ้น มา

49:03กว่า ความ สุข ทาง กามารมณ์ ธรรมดา ทาง กามารมณ์

49:07ธรรมดา นั้น ยิ่ง มี มาก ก็ ยิ่ง จะ เบียดเบียน

49:10กัน แต่ ถ้า มี ศีล มี ธรรม ควบ คุม การ แสวง หา ต่าง

49:17คน ต่าง แสวง หา ใส่ ปาก ใส่ ท้อง แต่ มี ศีล มี ธรรม

49:20รับ ผิด ชอบ ก็ จะ ไม่ เบียดเบียน กัน บน การ แสวง

49:24หา เคารพ กัน เอื้อเฟือ [เสียงกระแอม] กัน

49:27เกื้อ กูล กัน เมตตา ปราณี เห็น อก เห็น ใจ ผัว

49:31เมีย อยู่ ด้วย กัน เมื่อ มี ศีล มี ธรรม จะ เป็น

49:34ความ สุข เพิ่ม ขึ้น อีก เรียก ว่า ความ สุข ฉัน ดี

49:39ความ สุข ที่ ขาด ศีล ขาด ธรรม เป็น ความ สุข ฉัน

49:41หยาบ แม้ จะ มี มาก แค่ ไหน ท่าน ได้ อ่าน หนังสือ

49:45พิมพ์ นี้ ทำไม ต้อง ทะเลาะ ต้อง เลิก กับ ผัว

49:47อยู่ เรื่อย เงิน บ่ อึด บ่ อยาก เฮา นี่ ทุกข์ ยาก

49:51เป็น หยัง จัง บ่ ผิด กัน จัก เทื่อ เพราะ มี ศีล

49:54เพราะ ฉะนั้น กามารมณ์ ถ้า ขาด ศีล เข้า ไป ควบ

49:57คุม โลก ทุก วัน นี้ กำลัง เมา กาม คน โบราณ ว่า มัน

50:01สิ ค่อน ขอน เข้า 3 ห่ม โพสี ศาสตนา พระ โคดม สูญ

50:06เสื่อ เสื่อม สูญ แสง เศร้า คน สิ พา กัน เมา บ้า ใน

50:11กาม บ่ ฮู้ สรวง ลูก แม่ ลูก พ่อ ลูก แม่ เล่น เซิง

50:15สู้ ซ้ำ สาว เขา สิ เชิง กัน เล่น คือ หมู่ หมา เป็ด

50:19ไก่ บาป บ่ เอื้อ อ้าย นั่น สิ บ่ มี

50:23ถึง สมัย คราว นั้น คน หนุ่ม น้อย 5 ขวบ ปี เต็ม

50:27เขา สิ เป็น ผัว เมีย อยู่ ปอง เฮือน ยาย 10 ปี

50:32ถ้วน ตาย ไป เกิด ไ บาป ก็ เกือ เวร ใหม่ จุมจม

50:36คน จะ เมา กาม อายุ จะ สั้น ลง อ่าน หนังสือ พิมพ์

50:40สังเกต เมื่อ วาน เมื่อ วาน นี้ ตำรวจ จับ พ่อ

50:45ข่ม ขืน ลูก 2 คน มี ลูก สาว 2 คน ข่ม ขื้น จน ลูก

50:50ทน ไม่ ได้

50:52เสร็จ แล้ว พ่อ นี่ สารภาพ อย่าง น่า ชื่น ตาบาน

50:55ไป ไม่ กลัว เลย บอก ทน ไม่ ได้

50:58มัน ถูก แล้ว ที่ พระ พุทธเจ้า ท่าน พูด ว่า กาม

51:02นั่น น่ะ กาม นั่น น่ะ ถ้า ขาด ศีล ขาด ธรรม เี่ มัน

51:04เผา หู ต่อ ไป จึง บอก ว่า สัมเพทัง โลโกคมิสติ

51:10โลก จะ เสพ สม กัน มั่ว

51:13ยะถา อเชรกา คือ แพะ คือ แกะ กุกุรา สุกุรา

51:18เหมือน เป็ด ไก่ เหมือน สุกร นี่ ภาษา บาลี ว่า

51:21อย่าง นี้

51:23เอา แล้ว แม่น ความ เพิ่น แล้ว ขั่น บ่ มี ศีล นี้

51:27ให้ เจ้า มี โลด เงิน ทอง มี เครื่อง บิน ขี่ คน ละ

51:31ลำ เบิด ประเทศ นี่ ก็ อย่า แต่ จะ ตั้ง อยู่ บน

51:34พื้น ฐาน ที่ ไม่ ไว้ วาง ใจ กัน ได้ เลย จะ เต็ม ไป

51:37ด้วย มนุษย์ อันตราย เห็น กัน เป็น ศัตรู อยู่

51:40ตลอด เจ้า ก็ สิ เอา เปรียบ ข่อย ข่อย ส เปรียบ

51:42เจ้า ไว้ ใจ ไผ บ่ ได้ มี แต่ ศัตรู กัน เพราะ

51:45ฉะนั้น พระ พุทธเจ้า ท่าน จึง สอน ศีล เรา จะ ตั้ง

51:50วิทยาลัย ไตร เสกขา มา สอน ศีล สอน สมาธิ สอน

51:55ปัญญา

51:57ศีล นั้น ถ้า คน มี ศีล แล้ว จะ ควบ คุม การ แสวง หา

52:02จะ มี จะ เป็น จัก ได้ โดย ชอบ ธรรม ไม่ ใช่ มี ด้วย

52:08การ เบียดเบียน เป็น มา ด้วย การ เบียดเบียน ได้

52:11ด้วย การ เบียดเบียน นี่ ความ สุข ระดับ ศีล นี้

52:14ทำ ให้ สังคม มนุษย์ อยู่ ด้วย กัน ได้ แม้ จะ มาก

52:18เรียก ว่า อวิปฏิสาลสุข

52:22สุข เกิด จาก ศีล คือ ความ ไม่ เดือด ร้อน ใจ ใน

52:25สังคม

52:26ใน ครอบครัว แม้ จะ มี เงิน มี ทอง ถ้า ขาด ศีล ตัว

52:30เดียว ผัว ไม่ เป็น สุข เมื่อ เมีย ไม่ มี ศีล เมีย

52:34เป็น ทุกข์ เมื่อ ผัว ไม่ มี ศีล พ่อ แม่ เป็น

52:38ทุกข์ นอน กลืน น้ำ ตา เมื่อ ลูก ไม่ มี ศีล จึง

52:42สรุป กัน เป็น ประจำ ว่า สีเลนะ สุคติญยันติ

52:46จะ ไป มา ที่ ไหน ด้วย ความ สุข เพราะ ศีล อาตมา

52:49อยาก จะ แปล อย่าง นี้ แต่ เฮา มัน บ่ ได้ แปล กัน

52:52ถ้า แปล ว่า สีเรนะ สุคติงยันติ

52:55มี สุข ได้ ก็ เพราะ สิ แปล ไม่ ครบ

53:00สุ แปล ว่า ดี ว่า งาม ว่า ง่าย สะดวก สบาย คติ นั่น

53:06แปล ว่า ไป ถึง ทาง ไป สีเลนะ สุคติง ยันติ สิ ไป

53:13ทาง ได๋ มี แต่ ความ สุข ความ สะดวก สบาย ย้อน มี

53:16ศีล ความ หมาย คั่น ทุก คน มี ศีล ไป ไส สบาย อุ่น ใจ

53:22พุน ก พี่ นี้ ก น้อง ปอง ดอง ฮัก แกน พุน กับ พี่ นี้

53:27กับ น้อง บุญ ป้อง เข้า ใส่ กัน ฮัก เอ้ย มา พ่อ กัน

53:30ย้อน บุญ มา พ้อ กัน ย้อน ศีล น้อ เนาะ อ่ะ

53:34สีเรนะโภคสัมปทา

53:37โภคทรัพย์ สมบัติ จะ ถึง พร้อม ได้ เพราะ ศีล

53:41ตรง นี้ ขอ อธิบาย นิด นึง ถ้า ไม่ มี ศีล สมบัติ

53:46ของ ท่าน จะ พินาศ เพราะ โจร สมบัติ จะ พินาศ

53:49เพราะ ไฟ สมบัติ จะ พินาศ เพราะ น้ำ ที่ มี โจ

53:55โจร อยู่ ไส บาด นี้ ถ้า ผัว กับ เมีย ไม่ มี ศีล

53:58เมีย นั่น แหละ จะ เป็น โจร ผัว นั่น แหละ จะ เป็น

54:01โจร

54:02โจร อื่น มา รัก ก็ ยัง ว่า สิ เห็น หมา เลี้ยง ไว้

54:05มัน ก็ สิ เฮา เฮือน อื่น ก็ สิ บอก ให้ มา กลาง ค่ำ

54:08กลาง คืน อัน โจร นอน นำ กัน นี่ติ เมีย เอา เงิน

54:12ไว้ ไส ผัว สิ รัก ไป เล่น ไฮโร ไป หา เล่น เฮือน

54:15น้อย ไป กิน ข้าว กิน น้ำ อยู่ บ่อน ไฟ แสง สี พ่น

54:20ผัว เอา เงิน ไว้ ไหน เมีย จะ ขโมย ไป เล่น นี่ ๆ โจร

54:25ที่ นอน อยู่ ด้วย กัน ไม่ ฉะนั้น ลูก ไม่ มี ศีล

54:27ลูก จะ เป็น โจร รัก เงิน พ่อ เงิน แม่ เอา รถ พ่อ ไป

54:32จำนำ พ่อ ซื้อ ให้ ซื้อ ให้ แล้ว ขี่ ไป เล่น ไป

54:35จำนำ ไป ซื้อ ดม กาว ซ้ำ เห็น บ่ ทุกข์ ล่ะ สมบัติ

54:40พินาศ เพราะ โจร ไอ้ โจร 500 นอน อยู่ นำ กัน นี่

54:44ลูก เป็น โจร ผัว เป็น โจร เมีย เป็น โจร เพราะ เขา

54:46ไม่ มี สิทธิ์ ไว้ ใจ ไม่ ได้ จึง บอก ว่า

54:50สีเรนโภคสัมปทา

54:52ถ้า ขาด ศีล แล้ว ทรัพย์ สมบัติ พินาศ พินาศ

54:55เพราะ ไฟ สิ ใหม่ ไฟ ใหม่ วาบ ๆ ไฟ กันซา ไฟ ยา ฟิ่น

55:01ไฟ เอา มา ซื้อ สูบ นี่ มัน บ่ มี ศีล พินาศ เพาะ ลม

55:06ลม สิ ผัด วัน ที่ 15

55:09วัน ที่ 16 เลข ออก วัน ที่ 31 วัน ที่ 1 มื้อ

55:13เลข ออก มื้อ นั้น แ ลม สิ พัด ทรัพย์ เพิ่น พินาศ

55:17เออ ก็ ว่า อาจารย์ วัด นั่น ว่า จังซั่น ว่า เฮ้ย

55:19เพ ว่า มัน พัด มา แต่ ยาม ใ บุญ ซื้อ เลข ที่ ออก ขา

55:24สั่น พ ๆๆ

55:26คั บ่ ถืก นอน แพ่ ภควา บา นี้ เหมด ลม พัด พินาศ

55:30ทรัพย์ เพิ่น เพิ่น บ่ มี ศีล เพิ่น บ่ ฮู้ จัก

55:33ความ มั่น คง ศีล นั่น แปล ว่า ปกติ ของ ใจ ของ กาย

55:37มัน หมั่น มัน ความ เพิ่น เว้า ยัง เป็น เลข เบด ลม

55:40ก็ สิ พัด ให้ เงิน เพิ่น จาก กระเป๋า ปิว

55:43อยู่ แว่ง แๆ่ง วัน ที่ 14 15 มา เขา ถือ

55:46กระดาษ มา จัง แม่น เพิ่น เป็น หนี้ เขา แต่ ชาติ

55:48ใ๋ โต นั้น โต นี้ เพิ่น หา แนว สิ เสีย เงิน ถ นั่น

55:53เห็น บ่ จึง บ่ ว่า ทรัพย์ สมบัติ ท่าน จะ พินาศ

55:57เพราะ ลม

55:59เพราะ ไป เพราะ น้ำ อัน มัน ท่วม เมื่อ กี้ ยัง บ่

56:03ปก อัน น้ำ บางี้ ขัน พุ่น น้ำ อยู่ ใน ขวด นั่น มัน

56:07บ่ มี ศีล แล้ว มัน จะ ไป ซื้อ สุราเมระยะ มา จะ พมา

56:10กิน เป็น ระยะ ระยะ บ่ เป็น หยัง ดอก เพิ่น พ ว่า

56:12ตัว เพิ่น เพิ่น สิ เบิด เงิน ตาย นั่น มัน ก็

56:15พินาศ เพราะ น้ำ เหล่า นี้ จะ ท่วม ถ้า มี ศีล แล้ว

56:20ลม ไม่ พัด ทรัพย์ หนี โจร ไม่ รัก

56:24ลูก ไม่ เป็น โจร เมีย ไม่ เป็น โจร ผัว ไม่ เป็น

56:26โจร เจ้า ของ บ่ เป็น โจร

56:29เจ้า ของ ก็ เป็น โจร ใด คั่น บ่ มี สิ

56:40ขอ อำนวย พร สิริสวัสดิ์ พิพัฒนมงคล

56:46ความ ผาสุข ทุก ประการ จึง บังเกิด มี แด่ ญาติ

56:49โยม พุทธบริษัท

56:52ผู้ ที่ มี ความ สน ใจ ไฟ ใน ธรรม ผู้ แสวง หา คุณ งาม

56:56ความ ดี ผู้ ใฝ่ บุญ ใฝ่ กุศล ทั้ง หลาย

57:00โดย ทั่ว กัน ทุก ท่าน ทุก คน ใน โอกาส นี้

57:07วัน พระ วัน ธรรมสวรรณะ

57:10วัน นี้ ได้ เวียน มา บรรจบ ครบ รอบ อีก ครั้ง

57:13หนึ่ง ปกติ ทาง สถานี วิทยุ กระจาย เสียง

57:20แห่ง นี้ ได้ จัด ให้ มี การ แสดง พระ ธรรมเทศนา

57:24ขึ้น เป็น ประจำ

57:27เป็น โอกาส ที่ ท่าน สาธุ ชน จะ ได้ มี โอกาส รับ

57:31ฟัง พระ ธรรม คำ สั่ง สอน ใน ทาง พระ พุทธศาสนา

57:38วัน นี้ อาตมา ได้ มี โอกาส

57:41มา กล่าว ธรรมิกถา ปากถา ธรรม ทาง สถานี วิทยุ

57:45กระจาย เสียง พบ กับ พี่ น้อง

57:48สาธุชน พุทธบริษัท อีก ครั้ง หนึ่ง ใน ขณะ ที่

57:52เรา ได้ ห่าง เหิน กัน ไป นาน

57:57ทั้ง นี้ และ ทั้ง นั้น ก็ เพราะ ว่า การ งาน

58:00ของ พระ ศาสนา ต้อง เดิน ทาง ไป แสดง ธรรม ใน ต่าง

58:04จังหวัด

58:06ต่าง ถิ่น ต่าง ที่ ไม่ ได้ พัก ผ่อน

58:11ก็ เลย มี เวลา น้อย ที่ จะ ได้ มา พบ กับ ท่าน

58:15สาธุชน ทั้ง หลาย

58:19แต่ อย่าง ไร ก็ ตาม เรา ก็ มี ครู บา อาจารย์

58:24หลาย ท่าน หลาย องค์ ที่ ได้ มา เปลี่ยน กัน มา

58:27แสดง พระ ธรรมเทศนา

58:30ช่วย กัน ขอ เขญ กง ล้อ แห่ง ธรรม เผย แพร่ พระ

58:36พุทธศาสนา คำ สั่ง สอน อัน ถูก ต้อง อัน ดี งาม

58:41ของ

58:43พระ ศาสนา นี้ เพื่อ ประโยชน์ แก่ โหม มวล

58:48มนุษยชาติ เพื่อน ร่วม ถูก เกิด แก่ เจ็บ ตาย

58:51ทั้ง หลาย

58:55วัน นี้ ท่าน ทั้ง หลาย ผู้ มี โอกาส เปิด เครื่อง

58:58รับ ฟัง อยู่ ก็ จะ เป็น โอกาส ดี ที่ ท่าน ทั้ง

59:03หลาย จะ ได้ ฟัง สิ่ง ที่ ควร จะ ฟัง

59:07ฟัง แล้ว ยัง ไม่ ต้อง เชื่อ ก็ ได้ หรอก เอา มา

59:10ตั้ง อก ตั้ง ใจ ฟัง แล้ว ก็ เอา มา คิด พินิจ

59:13พิจารณา

59:15ว่า ถ้อย คำ ที่ ท่าน พูด นั้น มัน จะ เป็น ความ

59:17จริง หรือ ไม่

59:20ถ้า สิ่ง ใด มัน จะ เป็น ประโยชน์ โ

59:24ฟัง แล้ว พิจารณา แล้ว เห็น ว่า มัน มี ประโยชน์

59:26โสธิผล

59:28ก็ จง น้อม นำ ไป สู่ จิต สู่ ใจ ประพฤติ ปฏิบัติ

59:32ตาม ถ้า หาก ฟัง แล้ว

59:35มัน ไม่ มี ประโยชน์ โสด ที่ พ้น อาตุ ไม่ มี ผล ก็

59:40ไม่ ควร ที่ เรา จะ นำ ไป ประพฤติ ปฏิบัติ

59:44ใน พุทธศาสนา นี้

59:48จะ เปิด โอกาส ให้ แก่ ท่าน ผู้ ฟัง

59:51ท่าน ผู้ ศึกษา ให้ เป็น อิสระ ใน ความ เชื่อ

59:57สิ่ง ที่ ดี ที่ สุด นั้น มัน มี ค่า มาก จน ซื้อ

1:00:00ด้วย เงิน โดย ทอง ไม่ ได้

1:00:03ถ้อย คำ ที่ ดี ที่ สุด หลัก ธรรม ที่ ดี ที่ สุด

1:00:06นั้น ก็ เช่น เดียว กัน มัน เกิน กว่า ที่ จะ ไป

1:00:10บังคับ กัน ให้ เชื่อ ตาม

1:00:13แต่ ถ้า ดี ธรรมดา นี่ บังคับ บ้าง เป็น การ ดี

1:00:17เพราะ มัน ไม่ ทำ ตาม แต่ สิ่ง ที่ ดี ที่ สุด

1:00:22บังคับ ไป ได้ ถึง บังคับ ก็ ไม่ ทำ ตาม ภาย ใน ใจ

1:00:26ลึก ๆ

1:00:28พุทธ ศาสนา มี คำ สอน

1:00:32อยู่ 2 ระดับ คือ ระดับ โลก โลกโลก ระบบ ชีวิต

1:00:36และ ระเบียบ ของ สังคม โลกธรรม น เรียก ว่า

1:00:40ศีลธรรม

1:00:43และ ระบบ สูง ขึ้น มา

1:00:47เป็น ระบบ แห่ง โลกุตตรธรรม ผู้ รักษา ผู้

1:00:50ปฏิบัติ

1:00:52เข้า ใจ แล้ว ปฏิบัติ แล้ว จะ ทำ ให้ อยู่ เหนือ

1:00:55โลก ออก ไป

1:00:57คือ จิต ใจ ไม่ ถูก ครอบ งำ

1:01:01ด้วย สิ่ง ที่ เรียก ว่า โลก สิ่ง ที่ มัน จะ แตก แก

1:01:04ดับ

1:01:06อัน นี้ เรียก ว่า อืม โลกุตตลธรรม

1:01:11หรือ ปรมัตถธรรม

1:01:14ธรรม ที่ ยัง ผู้ ประพฤติ ปฏิบัติ ผู้ ศึกษา ให้

1:01:17เหนือ ไป จาก โลก ได้ รับ ประโยชน์ สูง สุด ใน

1:01:20ชีวิต ที่ เกิด มา

1:01:23อัน นี้ ก็ คือ ความ จริง สิ่ง ที่ จะ ต้อง รู้ จัก

1:01:29มัน และ ความ ถูก ต้อง สิ่ง ที่ ต้อง ประพฤติ

1:01:32ปฏิบัติ

1:01:33ตาม ถ้า ประพฤติ ปฏิบัติ ผิด จะ ได้ รับ พ้น ความ

1:01:38เดือด ร้อน วุ่นวาย ถ้า ประพฤติ ปฏิบัติ ถูก ตาม

1:01:41ความ จริง สิ่ง ที่ เรา รู้ นั้น ก็ จะ ได้ รับ

1:01:45ประโยชน์ สูง สุด ที่ เรียก ว่า ปรมัตถ

1:01:49ทะประโยชน์

1:01:51ปรมัตถะ

1:01:53ปรมะ ปรมัตถธรรม

1:01:56ก็ มา จาก คำ ว่า ปรมะ อัตถะ

1:02:00ประโยชน์ สูง สุด ใน ชีวิต ที่ จะ พึ่ง ได้

1:02:05เพราะ เหตุ นั้น การ ฟัง พระ ธรรมเทศนา คำ สั่ง

1:02:08สอน ใน ทาง พุทธศาสนา นี้

1:02:11อย่าง น้อย

1:02:14ท่าน ก็ จะ ได้ รับ ประโยชน์ ใน โลก ดำเนิน ชีวิต

1:02:18อย่าง มี ระบบ แห่ง ชีวิต และ ระเบียบ ของ สังคม

1:02:22อยู่ อย่าง ไม่ กระทบ กระทั่ง กัน

1:02:26อยู่ อย่าง มี ความ สุข สงบ ร่ม เย็น ตราบ เท่า

1:02:30ชีวิต ที่ มี อยู่ ใน โลก

1:02:35สูง ขึ้น มา

1:02:37ท่าน จะ อยู่

1:02:39อย่าง เป็น ผู้ ไม่ ถูก ครอบ งำ ด้วย ปัญหา ต่าง ๆ

1:02:44เนื้อ ปัญหา ใน โลกุตตรธรรม ธรรม นี่ เป็น คำ

1:02:48สั่ง สอน ใน ทาง พุทธศาสนา

1:02:52โลกียธรรม จริยธรรม ธรรมดา ระบบ ศีล ธรรม

1:02:55ธรรมดา นั้น ทำ ให้ สังคม

1:02:59การ อยู่ รวม กัน เป็น หมู่ เป็น คณะ มี ความ สุข มี

1:03:05ความ สงบ

1:03:07แต่ ก็ ยัง ไม่ พร้อม ยัง ไม่ พอ ที่ จะ ทำ ให้ ชีวิต

1:03:11นี้ ปลอด ภัย ไป จาก ความ ทุกข์

1:03:15เพราะ ความ จริง มัน มี อยู่ อัน หนึ่ง ว่า ใน

1:03:18โลกสันนิวาส อัน กว้าง ใหญ่ ไพศาล นี้ มัน มี คน

1:03:23หลาย คน ไม่ ใช่ มี แต่ เรา มี คน อีก หลาย คน ไม่ ใช่

1:03:28มี แต่ พวก เรา เท่า นั้น ถ้า สมมุติ ว่า เรา ดี มี

1:03:31ศีล มี ธรรม เรา ไม่ ก่อ เวร สร้าง กรรม เผา สังคม

1:03:36เผา โลก เี่ ให้ เร่า ร้อน

1:03:39แต่ คน อื่น ที่ มี อยู่ ด้วย กัน นั้น เขา ไม่ มี

1:03:42ศีล มีธรรม เขา ก็ จะ มา ก่อ เวร สร้าง กรรม

1:03:45เบียดเบียน ตัว เรา พวก เรา นี่ ให้ เดือด ร้อน

1:03:48ให้ วุ่น วาย

1:03:50ระบอบ แห่ง ศีล อย่าง ศีล 5

1:03:54ลอง ศึกษา ระบอบ เรื่อง ศีล 5 ดู พระ พุทธเจ้า

1:03:57ยัง ไม่ เกิด ขึ้น แต่ ศีล 5 นี่ มี มา แล้ว

1:04:01เขา ตั้ง มา ก่อน พุทธเจ้า ก็ เพื่อ จัด ระบบ แห่ง

1:04:04ชีวิต และ ระเบียบ ของ สังคม

1:04:08ศีล 5 นี้ ไป เปิด ดู อคัญญสูตธี คนิกาย

1:04:11ปฏิกวรรค แห่ง พระ ไตรปิฎก เล่ม ที่ 11

1:04:17ท่าน ก็ จะ ได้ พบ ได้ เห็น

1:04:20เปิด ไป ข้อ ที่ 62 หน้า ที่ 80 บอก ว่า 83 ก็

1:04:26จะ พบ

1:04:28พระ พุทธเจ้า เล่า เรื่อง ศีล 5 นี่ คือ กฎ หมาย

1:04:30ของ โลก เ ตั้ง กัน ขึ้น มา เพื่อ ให้ เป็น ระบบ

1:04:34แห่ง ชีวิต และ ระเบียบ ของ สังคม มนุษยชาติ ที่

1:04:37อยู่ รวม กัน

1:04:40แล้ว สังคม ก็ สงบ ระงับ ไป ระยะ หนึ่ง แต่ ความ

1:04:43เบียดเบียน กัน ทาง กาย ทาง วาจา

1:04:48มัน สงบ ไป หน่อย แต่ ทาง ใจ ก็ ยัง มี การ

1:04:51เบียดเบียน

1:04:53อย่าง น้อย คน อื่น

1:04:55แสดง ออก มา เบียดเบียน เรา หรือ เรา เบียดเบียน

1:04:58ตน เอง ทาง ใจ ศีล คบ ควบ คุม ปฏิกิริยา การ แสดง

1:05:03ออก ทาง กาย และ วาจา ได้ แต่ ไม่ สามารถ ที่ จะ ควบ

1:05:07คุม ใจ นอก จาก ศีล อีก ชนิด หนึ่ง

1:05:12ศีล พระ อริยเจ้า อริย ยก กันตศีล

1:05:17ศีล ที่ อยู่ เหนือ การ สมาทาน วิรัต อื สมาทาน

1:05:22คือ ตั้ง ใจ จะ งด เว้น แต่ มัน เป็น อุต เชฐสาน

1:05:29ถือ เอา งด เว้น อย่าง ขาด สูญ ขาด รอย อย่าง พระ

1:05:33อริยเจ้า ทั้ง หลาย หัว เด็ด ตีน ขาด ไม่ อวด

1:05:35อุตตริมนุษยธรรม

1:05:38หัว เด็ด ตีน ขาด ไม่ ฆ่า คน อื่น สัตว์

1:05:44อื่น โดย ความ ตั้ง ใจ เจตนา หัว เด็ด ตีน ขาด ไม่

1:05:48เสพ กาม เสพ เมถุน หัว เด็ด ตีน ขาด จะ ไม่ รัก ไม่

1:05:54ขโมย ของ คน อื่น อย่าง นี้ ศีล ที่ เป็น อาทิ

1:05:58พรหมจรรย์ ท่าน เน้น ไป เพียง แค่ นี้ แหละ

1:06:01แต่ ส่วน โลกุตรธรรม

1:06:04เป็น คำ สั่ง สอน ชั้น สูง

1:06:07คือ การ จั่ง เข้า ถึง สัจจะ รู้ แจ้ง เห็น จริง

1:06:12ประจ จัก แจ้ง ใน ความ เป็น จริง ของ ธรรมชาติ

1:06:17และ กฎ ของ ธรรมชาติ อัน เป็น ความ ลับ ที่ ซ่อน

1:06:20อยู่ ทุก

1:06:23สิ่ง ทุก อย่าง

1:06:25คือ ความ ไม่ เที่ยง

1:06:28ความ ที่ มัน แปร ปรวน เป็น ทุกข์

1:06:32และ ความ ที่ มัน ไม่ อยู่ ใน อำนาจ ของ ใคร

1:06:36อาศัย เหตุ ปัจจัย เกิด ขึ้น

1:06:40เรียก ว่า อนัตตา

1:06:42อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา The characteristic

1:06:46of existence

1:06:493 อัน นี้ เมื่อ ยัง เข้า ถึง ความ จริง 3 อัน

1:06:52นี้ เห็น 3 อัน นี้

1:06:56แล้ว มัน ก็ จะ ปล่อย วาง โดย ไม่ ปรารถนา ความ

1:06:59ปล่อย วาง มัน ก็ จะ เกิด ขึ้น มัน จะ เห็น ความ

1:07:01จริง ของ ชีวิต

1:07:04เห็น ความ ทุกข์ เหตุ ให้ เกิด ทุกข์ จะ เป็น

1:07:07ปัญหา ต่าง ๆ แล้ว เห็น ความ ดับ ลง ของ ความ ทุกข์

1:07:10เมื่อ ปล่อย วาง

1:07:12เมื่อ ไม่ เป็น เจ้า ของ แล้ว ก็ แน่ ใจ รู้ จัก ทาง

1:07:15ที่ ปฏิบัติ เพื่อ ดับ ทุกข์ สิ่ง นี้ คือ การ

1:07:19ปล่อย วาง ความ เข้า ใจ สิ่ง ทั้ง หลาย ตาม ที่ มัน

1:07:22เป็น จริง เมื่อ เห็น สิ่ง เหล่า นี้ มัน ก็

1:07:25เหมือน ถอด แว่น ตา ดำ ฟ้า แจ้ง จัง ปาง โดย ไม่

1:07:29ต้อง ไป เช็ด แว่น ตา โดย ไม่ ต้อง ไป ล้าง แว่น ตา

1:07:33มัน ก็ สว่าง ไสว ขึ้น มา เดี๋ยว นี้ ไป เรียน กัน

1:07:37ทาง ทฤษฎี ใคร ก็ รู้ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตัง รู้

1:07:41กัน ทั้ง นั้น แต่ มัน ไม่ เห็น อย่าง ที่ คน โบราณ

1:07:45ว่า นก อีเอี้ยง กิน หมาก พอ ไ แซว ๆ เสียง บ่ มี โต

1:07:49ฮ้อง

1:07:51คือ จัง ครอง ธรรม เจ้า องค์ พุทโธ คือ โพ มาก มาก

1:07:54เผ่า ผู้ เฮียน ฮู้ หัก บ่ เห็น ใคร ๆ ก็ เรียน รู้

1:07:58อานิจัง ทุกขัง อนัตตา แต่ มัน ไม่ เห็น

1:08:01ประจักษ์ ลง ไป เป็น สัจจะ

1:08:06โดย ไม่ ต้อง คิด ไม่ ต้อง พิจารณา เห็น ชัด เจน

1:08:09เหมือน กับ วาง หาบ ลง จาก บ่าป

1:08:13ความ หนัก หน่วง มัน ก็ หาย ไป สิ้น โดย ไม่

1:08:16ปรารถนา จะ ให้ มัน หาย ไป

1:08:19เมื่อ รู้ ความ จริง แล้ว ความ ปล่อย วาง มัน เกิด

1:08:22ขึ้น โดย ไม่ ต้อง เป็น เจ้า ของ ความ ปล่อย วาง

1:08:27เมื่อ ถอด แว่น ตา ดำ ออก แล้ว มัน ก็ สว่าง โดย ไม่

1:08:31ต้อง ไป เช็ด แว่น ตา เช็ด ยัง ไง มัน ก็ ไม่ สว่าง

1:08:34ดี ๆ อัน นี้ คือ ส่วน ที่ เป็น โลกุตตรธรรม คำ

1:08:37สั่ง สอน ใน ทาง พระ พุทธศาสนา นะฮะ

1:08:41วัน นี้ มี โอกาส มา พบ กับ ท่าน ทั้ง หลาย ก็ เลย

1:08:44ขึ้น ต้น สะยาว เหยียด เลย ท่าน ที่ รอ คอย ฟัง

1:08:48อยู่ ก็ โอ้ย จัก เป็น เพิ่น สิ เว้า อี หยัง ดอก

1:08:50ท่าน ยัง วัน ได้ เรื่อง

1:08:53ก็ ขอ บอก ให้ ทราบ ว่า วัน นี้ จะ ขอ พูด ใน เรื่อง

1:08:57โลกาวินาศ เมื่อ ขาด ธรรม

1:09:01เหตุ ที่ เอา เรื่อง นี้ มา พูด ก็ เกริน ขึ้น

1:09:03เรื่อง ธรรม ทั้ง โลกิยะ โลกุตตละ

1:09:07เดี๋ยว

1:09:09เรา จะ เห็น ได้ ว่า โลก ที่ เรา กำลัง เป็น อยู่

1:09:12นี้ มัน เต็ม ไป ด้วย ความ เดือด ร้อน วุ่นวาย ผู้

1:09:17กัน ไม่ รู้ เรื่อง ทั้ง ภาย ใน ภาย นอก ใน

1:09:19ครอบครัว เดียว กัน ใน บ้าน เดียว กัน ใน หมู่ ใน

1:09:22คณะ ประเทศ ชาติ สังคม

1:09:25ประเทศ เล็ก ประเทศ ใหญ่ เป็น ค่าย โน้น ค่าย นี้

1:09:27มี ปัญหา กัน

1:09:30ก็ มี กัน มา นาน แล้ว

1:09:32มัน เป็น บาง ครั้ง บาง ครั้ง ก็ พอ จะ รู้ เรื่อง

1:09:34กัน ก็ สงบ ลง แต่ วัน ใด มี ความ เห็น แก่ ตัว ขึ้น

1:09:38มา มาก มัน ก็ พูด กัน ไม่ รู้ เรื่อง รบ ราาบ ฟัน

1:09:42การ เขมร 3 ฝ่าย พูด กัน ไม่ รู้ เรื่อง ทั้ง ๆ

1:09:45ที่ ไม่ ต้อง หา ล่า มา แปล นะ เป็น เขมร เหมือน กัน

1:09:49ไม่ ต้อง หา ล่า มา แปล แต่ ต้อง อาศัย หลาย ชาติ

1:09:53เดี๋ยว ประชุม จิม โนน เดี๋ยว ประชุม ที่

1:09:55กรุงเทพฯ เดี๋ยว อินโด เดี๋ยว ที่ โน่น ที่ นี่

1:09:59เอา แล้ว ไป เอา ฝรั่ง มั่ง ข่า ฝรั่งเศษ อังกฤษ

1:10:03อะไร ต่อ อะไร มา ร่วม แปร ประชุม ทั้ง ๆ ที่ ภาษา

1:10:06เขม นี่ ไม่ ต้อง หา ใคร มา แปล อัน นี้ บ่ เดง เต้

1:10:10แล้ว ผู้ กัน บ่ ฮู้ จัก แล้ว จะ ว่า ยัง ไง บ่ เด้ง

1:10:13เต้ นำ กัน ทั้ง นั้น

1:10:16ทั้ง หมด นั้น ก็ คือ การ ขาด ศีล ขาด าม จะ พูด กัน

1:10:19ไม่ รู้ เรื่อง พี่ น้อง ไม่ มี ศีล ธรรม มี ความ

1:10:22เห็น แก่ ตัว พูด กัน ไม่ รู้ เรื่อง ต้อง ไป ขึ้น

1:10:25โลง ขึ้น ศาล แย่ง มุน มัง สังกยา มรดก

1:10:29ผัว เมีย นอน กอด กัน อยู่ พูด กัน ไม่ รู้ เรื่อง

1:10:31ต้อง ทะเลาะ เพราะ แวง เลิก ล้าง กัน ไป ก็ เพราะ

1:10:34ความ เห็น แก่ ตัว สาด ศีล ขาด ทำ ศีล ความ ปกติ ทำ

1:10:38ความ ถูก ต้อง

1:10:41ธรรมชาติ อัน ถูก ต้อง ธรรมชาติ ที่ ต้อง

1:10:44ปฏิบัติ ให้ ถูก ต้อง ตาม ที่ มัน เป็น จริง นั้น

1:10:49โลก จะ ขาด ศีล ขาด ธรรม เมื่อ เกิด ความ ขาด แคลน

1:10:52ทาง ศีล ทาง ธรรม ใน จิต ใน ใจ

1:10:56บ้าน เมือง เร่า ร้อน ฝน ฟ้า ไม่ ตก ต้อง ตาม

1:10:59ฤดูกาล ร้อน เกิน ไป หนาว เกิน ไป พายุเก ถล่ม ปัก

1:11:03ใต้ บ้าน เรา ภู เขา พัง ทลาย ไป ทัพ บ้าน กระทูน

1:11:07ทั้ง หมด นั่น พูด อย่าง ไม่ ต้อง คิด ว่า มัน มา

1:11:11จาก การ ข่า ศีล ข่า ธรรม ไม่ ใช่ ขาด คน เดียว ไม่

1:11:15ใช่ ขาด แต่ เพียง พี่ น้อง ทาง ปัก ใต้ มัน ขาด กัน

1:11:17ไป หมด

1:11:20คือ ความ ไม่ ปกติ แห่ง จิต ใจ ความ ไม่ ปกติ แห่ง

1:11:23กาย แห่ง วาจา ของ มนุษย์

1:11:26ได้ มา เท่า ไหร่ ไม่ พอ ที่ จะ ทำ ให้ ใจ ปกติ มัน

1:11:29ต้อง ไป บุก ร้าง ทาง พง จน ภู เขา ราบ ตีน จน ไป โค่น

1:11:33ต้น ไม้ จน ฝน ตก ลง มา ไม่ มี อะไร ปิด บัง ภู เขา ก็

1:11:37เลย พัง ทลาย ลง มา ทับ บ้าน กระทูรณ ของ เรา

1:11:42นั่น คือ ขาด ความ ปกติ หื ใน โลก เป็น อย่าง นี้

1:11:48เพราะ เหตุ นั้น โลก นี้ จะ มี ความ สุข จะ สด ชื่น

1:11:51ยืน นาน อยู่ ที่ ความ เป็น ผู้ มี ศีล มี ธรรม ใน

1:11:55โลก ร่วม กัน ใน สมัย ใด โลก นี้ ขาด สิน ทำ จิต ใจ คน

1:11:59ต่ำ ช้า เลว ทราม ไม่ เห็น แก่ ออก แก่ ใจ กัน ไม่ มี

1:12:04ความ เมตตา ปาณิ นี่ มี แต่ ความ เห็น แก่ เนื้อ

1:12:07แก่ ตัว จ้อง ที่ จะ ช่วย โอกาส เอา รัด เอา เปรียบ

1:12:10กด ขี่ ความ เหง กัน ผู้ มี โอกาส มาก เอา เปรียบ

1:12:13มาก ผู้ มี โอกาส มาก อภิสิทธิ์ อิทธิพล อำนาจ

1:12:17วาสนา ใน แผ่น ดิน ก็ ยิ่ง ถือ ว่า ตน เอง พิเศษ เลย

1:12:23เอา รัด เอา เปรียบ นั่น คือ ความ ขาด ศีล ธรรม

1:12:26ความ เห็น แก่ ตัว เกิด ขึ้น

1:12:30เดี๋ยว นี้ เสียง ร่ำ ร้อง กัน เรื่อง

1:12:31คอร์รัปชั่น คอร์รัปชั คอร์รัปชั

1:12:35โกง เอา รัด เอา เปรียบ ช่อ ราช บาง หลวง มาก ขึ้น

1:12:38นั่น ก็ คือ

1:12:40ความ ขาด ศีล ขาด ธรรม นั่น เอง คน ที่ มี โอกาส ก็

1:12:44ยิ่ง เอา เปรียบ มาก

1:12:47เอา เปรียบ บ้าน เอา เปรียบ เมือง

1:12:50ทำ ยัง ไง บ้าน เมือง จึง จะ พัฒนา ไป สู่ ทิศ ทาง

1:12:54แห่ง ความ ถูก ต้อง ดี งาม

1:12:57มี เงิน มี ทอง ทั้ง หลาย ทุ่ม เท ลง มา หาย ไป หมด

1:13:02ร้าน อาหาร

1:13:05นั้น เป็น ร้าน เป็น เป็น ที่ กิจกรรม ที่ ขาย ดี

1:13:09ที่ สุด ข้า ราชการ กิน ข้าว กิน ปลา อยู่ ใน บ้าน

1:13:13ใน ช่อง ไม่ เอร็ด อร่อย กิน กับ ลูก กับ เมีย ไม่

1:13:16เอร็ด อร่อย ไป นั่ง กิน อยู่ ใน เหลา ใน คับ ใน บาร

1:13:19ที่ มี ไฟ แสง สี

1:13:21เพลง เบา ๆ เล่า บาง ๆ นาง งาม ๆ ไฟ สลัว สล ตรง นั้น

1:13:28เงิน เดือน มี เท่า ไหร่ ก็ ไม่ พอ เป็น หนี้ เป็น

1:13:31ศีล ชาว บ้าน ชาว ช่อง ต้อง มาก ขึ้น มาก ขึ้น ข้า

1:13:33ราชการ เรา ก็ เพราะ ความ เห็น แก่ ตัว กิน ข้าว

1:13:36กับ เมีย ที่ บ้าน ไม่ อร่อย ต้อง ไป แอบ กิน คน

1:13:40เดียว อยู่ ใน ที่ มี ไฟ ไม่ สว่าง สลัว สละ มี คน

1:13:44เอา มา ยก ให้ เดิน ออก เป็น หนี้ เป็น ศีล

1:13:49เบียดเบียน ตน เอง ไม่ พอ อยู่ ดี ๆ ไป ซื้อ ยา พิษ

1:13:52คือ เหล้า มา กิน กัน กิน เท่า ไหร่ แล้ว ก็ หน้า

1:13:56ใหญ่ ใจใหญ่ ใจใหญ่ โต ไม่ เสีย ดม เสีย ดาย มี

1:14:00โอกาส ก็ กิน บ้าน กิน เมือง คด โกง เงิน ผัน เงิน

1:14:05ผลา อะไร ออก มา ยิ่ง มี โอกาส ควบ คุม ก็ ยิ่ง กิน

1:14:08ได้ มาก แล้ว ความ เดือด ร้อน วุ่นวาย มัน ก็ เกิด

1:14:12ขึ้น เพราะ เงิน เหล่า นั้น ไม่ ใช่ มัน ออก บ่อ มา

1:14:14เหมือน น้ำ มัน ออก มา จาก ภาษี อากร ประเทศ ชาติ

1:14:18บ้าน เมือง

1:14:20โลก มัน พินาศ ขาด ทำ กัน เพราะ อัน นี้ อย่า มา

1:14:24หัวเราะ เยาะ ว่า อะไร ก็ พูด แต่ ศีล แต่ ธรรม พระ

1:14:28สงฆ์ องค์ เจ้า ขาด ศีล ขาด ธรรม ก็ ไม่ เป็น ตัว

1:14:30อย่าง ที่ ดี ที่ งาม แก่ ประเทศ ชาติ แก่ สังคม

1:14:33เต็ม ไป ด้วย ความ โลภ ความ อยาก ได้ อยาก มี อยาก

1:14:36เป็น แย่ง กัน กิน แย่ง ถิ่น กัน อยู่ อืม แย่ง

1:14:41อำนาจ กัน เป็น ใหญ่ เป็น โต ชาว บ้าน แย่ง กัน กิน

1:14:45แย่ง กิน กัน อยู่ แย่ง คู่ พิศวาส

1:14:48พระ สงฆ์ องค์ เจ้า แย่ง อำนาจ เป็น ใหญ่ เป็น

1:14:51โตนา หนังสือ พิมพ์ ลง ข่าว พระ ฆ่า กัน แย่ง ความ

1:14:55เป็น เจ้า คณะ อำเภอ เจ้า คณะ จังหวัด

1:14:58ลง ข่าว เป็น สมง สมี อะไร ไป นั้น ทั้ง หมด นั้น ก็

1:15:03คือ ความ ขาด ศีล ขาด าม ไม่ มี ความ อาย ชั่ว กลัว

1:15:07บาป ศีล ธรรม มี อาหาร มา จาก หิริโอตปะ คือ ความ

1:15:12อาย ต่อ ความ ชั่ว เกรง กลัว ต่อ บาป ถ้า คน รู้ จัก

1:15:15ละอาย กัน ไม่ ต้อง มี ใคร มา รู้ มา ทัก มา ท้วง

1:15:18ทั้ง ภัย ข้าง หน้า ข้าง หลัง อะไร ต่าง ๆ ทำ ชีวิต

1:15:22ให้ มัน สม่ำ เสมอ

1:15:24มัน ก็ จะ มี ศีล มี ธรรม ขึ้น มา มัน ไม่ อยู่ ที่

1:15:28ไหน ศีล ธรรม มัน มี อาหาร พระ พุทธเจ้า ว่า อาหาร

1:15:32ของ ศีล ธรรม นั้น ก็ คือ หิริโกตปะ ความ อาย ชั่ว

1:15:35เกรง กลัว ต่อ บาป

1:15:38ทุก วัน นี้ เรา ก็ จะ เห็น ได้ ว่า บ้าน เมือง

1:15:42กำลัง เกิด ปัญหา ไม่ ใช่ เพียง แต่ ประเทศ ไทย

1:15:45ของ เรา ทั่ว โลก ปัญหา แผ่น ดิน แผ่น น้ำ แผ่น ฟ้า

1:15:49แผ่น ไฟ แผ่น ลม อะไร ต่าง ๆ มัน เกิด ขึ้น ทั้ง หมด

1:15:53นั้น เกิด มา จาก ฝี มือ ของ มนุษย์ สัตว์ อื่น เ้า

1:15:55ไม่ ได้ สร้าง ปัญหา ให้ แก่ โลก

1:15:59มาก เ อยู่ กัน อย่าง น่า รัก น่า เอ็นดู ที เดียว

1:16:02มนุษย์ เรา นี้ เป็น สัตว์ ชนิด เดียว ที่ ทำ ตน

1:16:05เอง ให้ ประเสริฐ สุด ขึ้น มา ก็ ได้ และ เป็น

1:16:08สัตว์ ชนิด เดียว ที่ โหด ร้าย ที่ สุด ใน โลก พระ

1:16:12พุทธเจ้า ท่าน ตรัส ไว้ คำ หนึ่ง ว่า อัคัง ฐานัง

1:16:16มนุษเสสุมัคคัง สัตวิสุทธิยา

1:16:19ฐานะ อัน ประเสริฐ ล้ำ เลิศ มี อยู่ ใน หมู่ ของ

1:16:21มนุษย์ นี้ ที่ จะ ค้น หา ที่ จะ พฤ ปฏิบัติ นำ ตน ไป

1:16:26สู่ เส้น ทาง แห่ง ความ บริสุทธิ์ แห่ง ชีวิต

1:16:30หลุด พ้น ไป จาก วัง พล แห่ง กาละ

1:16:34กอง ล้อ แห่ง กาละ พ้น ไป จาก ความ วน เวียน ของ

1:16:37ชีวิต เกิด แก่ เจ็บ ตาย จน วิญญาณ ของ มนุษย์ หลด

1:16:42ไป สู่ ความ เป็น บริสุทธิ์ ไม่ มี ที่ อาศัย ใด ๆ

1:16:46เป็น วิญญาณ ที่ ไม่ มี การ ไป การ มา วิญญาณ

1:16:49บริสุทธิ์ เป็น ความ รู้ บริสุทธิ์ ล้วน ๆ ที่

1:16:52เรียก ว่า นิพพาน ดับ ลง ซึ่ง ความ ทุกข์ ทั้ง ปวง

1:16:58และ ก็ มนุษย์ นี่ เอง สัตว์ ชนิด เดียว ที่ พัฒนา

1:17:01ตน เอง ให้ สูง ส่ง เรื่อง การ กิน การ อยู่ การ

1:17:05หลับ การ นอน ที่ อยู่ อาศัย ยา รักษา โรค เครื่อง

1:17:08รุ่ง ห่ม ธรรมดา สามัญ จน ถึง ห้อง แอร์ ปรับ

1:17:12อากาศ จน ถึง วิมาน ใน อากาศ ที่ เรียก ว่า สวรรค์

1:17:16ก็ มนุษย์ นี่ เอง แล้ว ก็ มนุษย์ นี่ เอง ที่ ใจ

1:17:20ต่ำ จิต 3 ที่ จะ ต้อง ลง ไป สู่ พื้น นรก ที่ หมก

1:17:25ไหม้ ตก นรก ทั้ง เป็น เร่า ร้อน จน ถึง ผูก คอ พอ

1:17:28ตาย

1:17:30กิน ยา ตาย โดย ไม่ ต้อง ให้ ใคร ฆ่า นั่น แหละ ตก

1:17:32นรก สุด เหวี่ยง ไม่ มี สัตว์รัจฉาน

1:17:36ชนิด ใด ที่ มัน จะ ฆ่า ตัว ตาย ได้ ไป ดู สัตว์ สาว

1:17:41สิ่ง ที่ เป็น บ้า ป้ำ ๆ เป๋อ หา ได้ ยาก เย็น แต่

1:17:45มนุษย์ นี้ นับ วัน เป็น บ้า มาก ขึ้น

1:17:49หนังสือ พิมพ์ ได้ ลง ข่าว ปี ที่ แล้ว ภาค อีสาน

1:17:52เป็น แชมป์ โรค ประสาท มาก ขึ้น และ สถิติ การ

1:17:55อย่า ล้าง เลิก จาก ผัว จาก เมีย ก็ มา ขึ้น ซึ่ง

1:17:59ความ จริง ภาค อีสาน นี้ เป็น ดิน แดน ที่ แข็ง

1:18:02แกร่ง ทาง จิต ใจ ทาง วิญญาณ ทาง ศีล ทาง ธรรม กัน

1:18:06มา ก่อน แต่ บัด นี้ สิ่ง เหล่า นั้น ได้ อ่อน แอ

1:18:08แล้ว ฟ้อง แล้ว ขาด ศีล ขาด ธรรม โรค ประสาท มาก

1:18:12ขึ้น แล้ว ก็ มี สถิติการ หย่า ร้าง ระหว่าง ผัว

1:18:17เมีย กัน มาก ขึ้น นั่น คือ ความ อ่อน แอ ลง ของ

1:18:20ศีลธรรม

1:18:22อาตมา ไป เทศน์ ที่ จังหวัด หนองคาย ใน คุก แหม

1:18:26นึก ไม่ ถึง กำแพง แห่ง ใหญ่ โต มี เจ้า มี นาย ยาม

1:18:30เฝ้า

1:18:32อยู่ ตั้ง 2-3 ชั้น กอง เหล็ก เข้า ไป แล้ว หัว

1:18:35เป็น สล้อน อยู่ ใน คุก ไม่ รู้ ว่า เข้า กัน ไป ได้

1:18:39อย่าง ไร

1:18:41ชนิด ที่ สัตว์ ทั้ง หลาย มัน ไม่ เข้า ไป แต่ มัน

1:18:43ต้อง เข้า ไป เต็ม อยู่ ใน นั้น ใส่ โซ่ ใส่ ตรวน

1:18:45ทั้ง หมด นั้น ก็ คือ คน ขาด ศีล ขาด ธรรม

1:18:50คน นี้ แหละ เป็น ผู้ ทำ บุญ สร้าง สรรค์ สังคม สงบ

1:18:54สด ชื่น ยืน นาน น่า รัก น่า อยู่ หน้า อาศัย และ

1:18:58สัตว์ ที่ มี ชื่อ ว่า คน นี้ แหละ เป็น ผู้ ก่อ เวร

1:19:01สร้าง กรรม เผ่า โลก ให้ เรา ร้อน ด้วย ประการ

1:19:03ต่าง ๆ แมว จับ หนู กิน ไม่ เป็น บาป งู เขียว เข้า

1:19:08ท้อง ตุ๊กแก ไป กิน ตับ กิน ไต ไป กิน อาหาร ใน ท้อง

1:19:13ใน ไส้ ตุ๊กแก ก็ ไม่ บาป เขา ไม่ รู้ จัก ผิด ชอบ

1:19:17ชั่ว ดี คำ ว่า บาป ว่า บุญ กับ เขา ไม่ มี เพราะ เขา

1:19:21อยู่ ใน สภาพ ที่ ตก ต่ำ ไม่ มี โอกาส พัฒนา เรียก

1:19:25ว่า อบาย ภูมิ

1:19:27ภูมิ ที่ มี ความ เสื่อม พัฒนา ตน เอง ไม่ ได้ ไม่

1:19:31ใช่ ภูมิ ที่ ฐานะ อัน เลิศ อย่าง ที่ พุทธเจ้า

1:19:34ของ เรา ท่าน ตรัส ว่า อัคัง ฐานัง ฐานะ อัน เลิศ

1:19:39มนุษย์เสสุ อยู่ ใน หมู่ ของ มนุษย์ เนี่ย ฐานะ

1:19:42อัน เลิศ ที่ จะ พัฒนา ตน เอง เทวดา บน สวรรค์ ยัง

1:19:46ไม่ เลิศ เท่า มนุษย์ ดอก พระ พุทธเจ้า พระ

1:19:50อริยเจ้า ทั้ง หลาย พุทธเจ้า ทุก ๆ องค์ ก็ ได้ มา

1:19:53เกิด เป็น มนุษย์ จึง ได้ ตรัสรู้ อนุตล

1:19:56สัมมาสัมโพธิญาณ ไม่ ได้ ตรัสรู้ บน สวรรค์ ที่

1:19:59ไหน

1:20:01เพราะ เหตุ นั้น คน โบราณ จึง พูด ว่า สัตว์ สิ่ง

1:20:04หล่น ใต้ ลุ่ม โลกา บ่ ห ปา แนว คน ผู้ มี พญา กล้า

1:20:09แม่น สิ ไป หน ห้อง ตวันทอง เทวโลก หรือ สิ ลง สู่

1:20:13พื้น อบาย ใหม่ มืด มน

1:20:17หมู่ แผ่น พื้น ลง ลม อเวจี ฤษนี สงสาร สู่ นิพพาน

1:20:21พาย พน บุญ กุศล เบื้อง ป่า ปัง กำ บาป หัก แม่น

1:20:25นรชาติ เชื่อ เฮา นี้ ผู้ เฮ็ด เป็น สัตว์ อื่น

1:20:28มัน เห็ด บ่ เป็น มัน ทำ บุญ ทำ บาป ไม่ เป็น สั ว่า

1:20:33สิ่ง งู ควาย นก หนู ปู่ ปีก มี แต่ มนุษย์ อัน นี้

1:20:37เป็น ผู้ ทำ ได้ ไม่ ว่า จะ ดี จะ ชั่ว เพราะ เหตุ

1:20:41นั้น โลก ขาด ศีล ขาด ธรรม เมื่อ ใด โลกา ก็ วินาศ

1:20:46คน จะ ทำ แต่ บาป แต่ กรรม ไม่ สร้าง คุณ งาม ความ ดี

1:20:49เวลา ใด ศีลธรรม กลับ คืน มา โลกา สงบ ร่ม เย็น

1:20:54เพราะ ว่า มนุษย์ เนี่ย แต่ เดี๋ยว นี้ แ

1:20:55วิวัฒนาการ มัน สมอง ไป ไกล ใน ยุค ไฮเทค ใน ยุค

1:21:00พุบ ใน ยุค กด ปุ่ม ใน ยุค Information ยุค ข่าว

1:21:04สาร ข้อ มูล

1:21:07เก่ง เหลือ เกิน ขึ้น ถึง ดวง จันทร์ ถึง ดาว

1:21:10อังคาร ถึง ขนาด เดี๋ยว นี้ มี ระบบ ที่ เรียก ว่า

1:21:13Genetics Engineering

1:21:16วิศวพันธุกรรมศาสตร์

1:21:19จะ สร้าง แบคทีเรีย สร้าง พืช พันธุ์ ธัญญาหาร

1:21:22มา ปลูก เดี๋ยว นี้ ก้าว ไป ไกล จะ ไป สร้าง ฟาร์ม

1:21:26ปลูก พืช บน ดวง จันทร์ บน ดาว อังคาร ประเทศ ที่

1:21:29เจริญ อย่าง สหรัฐ อเมริกา กำลัง ค้น หา เชื้อ

1:21:32พันธุ์ สร้าง แบคทีเรีย ใหม่ อยู่ ใน อุณหภูมิ

1:21:36เท่า นี้ ร้อน เท่า นี้ เย็น เท่า นี้ ไกล ขนาด ไหน

1:21:40จะ ไป สร้าง ฟาร์ม บน ดวง จันทร์ บน ดาว อังคาร กับ

1:21:44อีสาน เขียว อัน ไหน ใกล้ ความ จริง แต่ อีสาน

1:21:47เขียว ของ เรา ก็ ยัง ยาก อยู่ ทั้ง ๆ ที่ อยู่ แค่

1:21:51เอื้อม ที่ จะ ทำ ตาย ทั้ง หมด ก็ ขาด ศีล ทำ ถ้า ข้า

1:21:54ราชการ งด

1:21:57การ คอร์รัปชั่น เงิน ผัน อีสาน เขียว ออก มา จะ

1:22:01ขุด สระ ขุด บ่อ ให้ มัน ลง ไป ตาม สระเป๊ก ไม่ กิน

1:22:04กัน เหมือน

1:22:06เที่ยว นี่ แห่ กัน เป็น แถว ๆ อย่าง ที่ คน โบราณ

1:22:09ว่า กา ตอม หิว

1:22:12เงิน ผัน ออก มา จะ ขุด ตรง โน้น ตรง นี้ ได้ นิด

1:22:16เดียว ไม่ ได้ ตาม สเปก ถ้า ให้ พ่อ ค้า ให้ เอกชน

1:22:19ทำ ได้ ดำ ได้ มาก ๆ

1:22:22นี่ กิน

1:22:23ถ้า อย่าง นี้ มัน ก็ พัฒนา กัน ไม่ ได้ อีสาน

1:22:27เขียว อยู่ แค่ เอื้อม ให้ พัฒนา กัน ได้ ถ้า

1:22:31อีสาน ของ เรา นั้น พัฒนา ไม่ ยาก มี เงิน มี ทอง

1:22:34ใช้ วิชาการ เข้า มา ช่วย เทคโนโลยี เข้า มา ช่วย

1:22:39อยาก จะ เสนอ ให้ ทราบ ว่า จะ มา ขุด บอก ขุด สา ใน

1:22:42ภาค อีสาน นี้ ต้อง พิจารณา ดู เนื้อ ตา ดิน ขุด

1:22:47ตื้น ๆ ให้ มัน เก็บ น้ำ ก็ ได้ ขุด ตื้น ๆ เม็ด 2

1:22:52เม็ด

1:22:53แล้ว ก็ รอบ ข้าง มัน ขุด ลง ไป ลึก ๆ ให้ มัน ถึง ดิน

1:22:57เหนียว แล้ว ก็ ไป ขุด เอา ดิน เหนียว มา อัด รอบ

1:23:01ข้าง มัน คอมแพค ขึ้น แน่น ๆ ระยะ ต่อ หน้า ดิน

1:23:04เม็ด 2 เม็ด นี่ ความ หนา ของ มัน เี่ คacคชั

1:23:08ขึ้น มา เป็น เรเยอร์ เป็น ชั้น เป็น ชั้น มัน จะ

1:23:12หนี ไป ไหน น้ำ ก็ เลิก ที่ จะ ซึม หนี ดิน เหนียว

1:23:16นี่ มัน ดี มาก แต่ เรา ไป อย่าง งั้น ไม่ พิจารณา

1:23:20ที่ จะ ใช้ สิ่ง เหล่า นี้ ขอ ให้ มี เงิน พัน ขึ้น

1:23:23มา ได้ อยู่ ได้ กิน กัน มัน ก็ แก้ ไข กัน ไม่ ได้

1:23:28อีสาน เขียว กับ Genetic Engineering

1:23:32คือ การ พัฒนา อีสาน ให้ เขียว กับ เขา พัฒนา

1:23:35วิศวพันธุกรรมศาสตร์

1:23:37จะ ไป ปลูก พืช บน อวกาศ บน ดวง จันทร์ ดาว อังคาร

1:23:41ของ เขา ยัง คิด ว่า จะ ทำ ได้ อัน นั้น ก็ เพราะ สติ

1:23:44ปัญญา ที่ คน อีสาน ว่า ภูมิพยาาก้า

1:23:48ผยา ก็ คือ ปัญญา

1:23:51สัตว์ ใน โลก นี้ ไม่ มี อะไร ที่ จะ มา สู้ มนุษย์

1:23:53บ่ ค่อน ปาน แนว คน ผู้ มี พญา ก้า แม่น สิ ไป หน ห้อง

1:23:57สวรรค์ ทอง เทวโลก สัตว์ อื่น ไป สวรรค์ ไม่ ได้

1:24:00มนุษย์ ไป ได้ หรือ สิ ลง สู่ พืน อบาย ใหม่ มืด มน

1:24:05ตก นรก ตั้ง แต่ ยัง ไม่ ตาย ก็ ตก นรก ผู คอ ตาย กิน

1:24:09ยา ตาย เป็น โรค ประสาท ตาย มาก ๆ นั คือ การ ตก นรก

1:24:13นอก จาก นั้น ก็ ไป แย่ง กัน อยู่ ใน คุก หัว เป็น

1:24:15สลอน มัน กับ มนุษย์

1:24:18บ่น พืช ลง รุม อเวจี ฤาษี สงสาร สู่ นี่ พ่าน พ่าย

1:24:22พุน

1:24:24หัว จุ้ม จน เป็น สลอน อยู่ ใน คุก ใน ตาราง แน่น

1:24:29อิด ไป หมด ก็ คน

1:24:32บวช อยู่ วัด อยู่ วา อยู่ ป่า อยู่ เขา กิน ข้าว

1:24:35วัน ละ ครั้ง เดียว ตื่น ดึก ลุก เช้า เจริญ สมาธิ

1:24:38ภาวนา บิณฑบาต ขอ ทาน มา กิน มา เพ่ง จิต พินิจ

1:24:41พิจารณา งอมแงม งอมแง ไม่ สน ใจ ใคร จะ มั่ง มี

1:24:45ศรีสุข จะ เสพ กอง เสพ กาม กัน ยัง ไง พวก นี้ แพ่ง

1:24:49ที่ จะ เอา จิต ให้ หลุด พ้น คน อีก เหมือน กัน อยู่

1:24:52ใน กลุ่ม ของ คน ก็ 2 ขา นี่ แหละ เหมือน กัน นี่

1:24:56แหละ ไม่ ใช่ ใคร ที่ ไหน

1:24:59นั่ง คือ บิน เหิน ฟ้า จัมโบ้ เจส บิน อยู่ เหนือ

1:25:02ฟ้า เหนือ อากาศ อยู่ ใน ห้อง แอร์ ดู หนัง ไป

1:25:05พร้อม อยู่ บน ฟ้า นู่น ก็ คน อีก เหมือน กัน หมุด

1:25:10ลง ไป ใต้ น้ำ ใต้ ดิน บาดาล พิภพ ก็ มนุษย์ คน นี่

1:25:14อีก เหมือน กัน กำลัง จ้อง จะ เข่น ฆ่า กัน หัว จุม

1:25:19ใส่ กัน จะ กิน ตับ กิน ไต กัน เล่น ไพ่ เล่น เฮโร

1:25:22ทั้ง คืน ยัน สว่าง ก็ คน นี้ อีก เหมือน กัน ติด

1:25:25คุก ติด ตาราง แน่น อีด ก็ คน นี้ อีก เหมือน กัน

1:25:29จึง เรียก ว่า บุญ กุศล เบื้อง ปาก ปัง กำ บาป แม่น

1:25:32นรชาติ เชื่อ เฮา นี้ ผู้ เฮ็ด เป็น สัตว์ อื่น

1:25:35เขา ทำ ไม่ เป็น ยิ่ง ไป กว่า นั้น ใน ยุค ปัจจุบัน

1:25:39นี้ เก่ง มาก เลย มนุษย์ ของ เรา มนุษย์ เรา เก่ง

1:25:44มาก ใน ยุค ปัจจุบัน นี้

1:25:47รู้ แผน เพื่อน เที่ยว ทอง ถ้ำ ฤทธิ์ ทยาน ถึง ไว

1:25:51หา ห่วม เฮี้ยง พระ จันทร์ แจ้ง ดำ ดิน ดั้น มี

1:25:54โกเม บิน หลวง ฝาก อิง เอื้อม แทน อิน คำ กล่าว ใน

1:26:00อื

1:26:02กอน โบราณ ที่ ไพเราะ เรื่อง ลึบ บ่อ สูร หรือ ว่า

1:26:06ลึบ

1:26:08ลึก บ่อ สูร บู่ แผ่น พื้น เที่ยว ทอง ทำฤทธิ

1:26:12ทะยาน ถึง ไวหา ห่วม เฮี้ยง พระ จันทร์ แจ้ง ดำ

1:26:16ดิน ดัน เมโก ขำเม บิน ลวง ฟ้า อิง เอื้อม แทน อิน

1:26:22เดี๋ยว นี้ มุด ลง ไป ใต้ ดิน ขูด ดิน มา เพื่อ จะ ทด

1:26:25ลอง ระเบิด นิวเคลียร์

1:26:29ก็ มนุษย์ อีก ถ้า ย่าน ถึง เวหา ห่วม เฮี้ยง พระ

1:26:32จันทร์ แจ้ง บ่ แม่น ห่วม เฮี้ยง ธรรมดา แล้ว นะ

1:26:35Apอลโล่ 11 ลง ไป เหยียบ ดวง จันทร์ เสร็จ ปัก

1:26:39ธง เดี๋ยว นี้ จึง จะ ไป ปลูก พืช ไป ทำ ฟาร์ม อยู่

1:26:42บน โนน นั่น เห็น บ่ ล่ะ คน โบราณ บอก ว่า ถ้า ย่าน

1:26:46ถึง ไว หา ห่วม เฮี้ยง พระ จันทร์ แจ้ง ดำ ดิน ดัน

1:26:50เมฆโค คำเมฆ บิน ลวง ฟ้า อิง เอื้อม แทน อิน

1:26:55จะ ยื้อ แย่ง

1:26:57ที่ อื แพ่น ที่ พระ อินโน โบราณ ใช้ สำนวน ว่า บิน

1:27:02ลวง ฟ้า อิง เอื้อม แท่น อิน

1:27:06สุด แผ่น พื้น ของ เขต จักรวาล

1:27:09หาง พง ภ่า แปน ตาย เกียง อาเกียน ล้อม ขนา นั้น

1:27:14เนื่อง สัตว์ สิ่ง เน่า อยู่ น้ำ พา กัน ดินดน ดัน

1:27:17ตาย เป็น ยัง ไง ภาพ ก็ ชัด เจน มาก เลย เมื่อ ขาด

1:27:23สิน ขาด ทำ ความ ไม่ พอ ดี

1:27:26แต่ ก่อน นั้น หัว ปลา เห็ด ก้อน เศร้า เข่า เก่า

1:27:29เห็ด ฝุ่น มอน ทำ งาน ทำ ไร่ ทำ นา ไม่ ได้ มาก เท่า

1:27:33ทุก วัน นี้ เดี๋ยว นี้ ทำ นา ได้ มาก เลย ข้าว

1:27:36เนี่ย ถ้า ทำ แล้ว มา ใส่ ยุ้ง ใส่ ฉาง ไม่ มี ที่

1:27:39เก็บ ที่ ไว้

1:27:41แต่ ก็ ไม่ ได้ ทำ

1:27:43ข้าว เก่า ทำ ฝุ่น มอน ดอก ทุก วัน นี้ ทำ นา ปี ละ 10

1:27:47ผล ก็ ไม่ พอ กิน เพราะ กิน มาก

1:27:51กิน ทาง ปาก ไม่ พอ กิน ทั้ง ตา กิน ทาง หู กิน ทาง

1:27:54จมูก

1:27:56ปาก ก็ จะ กิน ไป ตา ก็ จะ นั่ง ดู โทรทัศน์ ไป หู ก็

1:28:00จะ ฟัง เสียง สเตดโอ บท เพลง ไป ดัง ก็ จะ ดม ไป

1:28:05อาหาร ก็ แต่ง รถ แต่ง กลิ่น แต่ง สี ใส่ อย่าง

1:28:08โน้น อย่าง นี้ เสื้อ ผ้า อา พร้อม ซื้อ น้ำ หอม ขว

1:28:12ละ เป็น พัน ถ้า เป็น คุณ หญิง คุณ นาย ควร ละ

1:28:1560,000 ดู หยอด เสร็จ ได้ ผ้า หยด เดียว ทั้ง

1:28:19นั้น ซื้อ ข้าว สาร ได้ เป็น กระสอบ สำหรับ คน ยาก

1:28:22คน จน เรียก ว่า กิน ทั้ง จมูก กิน ทั้ง

1:28:27เด็ก ดุ่ม เด็ก สาว ซื้อ กา มา ดม หมด เงิน หมด ทอง

1:28:30ไม่ รู้ เท่า ไหร่ ดม และ ทำลาย สติ สัมปชัญญะ

1:28:33นั่น ก็ เรียก ว่า บริโภค ทาง จมูก กิน ทั้ง

1:28:39>> แผ่น พื้น ของ เขต จักรวาล ทาง พงไพ แปน ตาย

1:28:44เกี้ยง อาเกียน ล้อม ขนา นั้น เนื่อง สัตว์ สิ่ง

1:28:47เน่า อยู่ หน้า พา กัน ดิน ดัน ตาย

1:28:51ฝง หมู่ สกุลชาติ เชื่อ แนว หน่อ น้ำ ปักสิน พา

1:28:55กัน บิน ไป หา บอน สิ เซ้า เน่า ยั่ง พา กัน บิน บน

1:28:58ผ่าย หนี ตาย เป็น โม ๆ ผู้ ใหญ่ พา แผ่น ล้าน ทลาย

1:29:02ล้อม ลาว เลี้ยง

1:29:05เปือง ปิ แป้ ขง ขอบ คันเส กน หน ใน คาเม มืด ควน

1:29:10พลัง ใหม่ สายา เงา งำ เงื่อม ราศี สุเมน จักรวาล

1:29:14คน ข้าว แดน ดาว เดื่อง

1:29:18ก็ แม่น พิสัย เสื้อ ชาว ชน มนุษย์ชาติ เฮา นี้

1:29:21เป็น ผู้ สันเสก สร้าง ขมัง เบื้อง บมกา โทมนาด

1:29:25ฮ้อน ไม่ เทศน์ ถึง สวรรค์ ก็ ได้ แล้ว หมน นั่ง

1:29:28ขัด ทั่ว โลกา กวง ใน หน ห้อง คน มนุษย์ โลก

1:29:33ฮ้อน จัง ไฟ อูด เอา ธรรม พระ เจ้า เสื่อม สูญ

1:29:38ว่าซั่น

1:29:39พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ของ เรา ท่าน เล่า เอา ไว้

1:29:43คล้าย ๆ ตา ท่าน เห็น เดี๋ยว นี้ มัน ก็ จริง ของ

1:29:46ท่าน พวก เรา นี่ เหาะ เหิน เดิน อากาศ ทะย่าน ถึง

1:29:50เวหา ห่วม เฮี้ยง พระ จันทร์ แจ้ง

1:29:53สร้าง ญาณ อวกาศ ขึ้น มา แต่ ก่อน พอ แต่ ทำ ให้ ขี่

1:29:57ได้ ไป มา หา สู่ กัน เดี๋ยว นี้ สร้าง ยาน อวกาศ

1:30:01ขึ้น มา ดี ก็ ดี ไม่ ดี ก็ ระเบิด ตูม สเลนเจอร์

1:30:05อ้า ท่าน ไป ก็ มา สร้าง กัน ใหม่ ขึ้น ไป ถึง ดวง

1:30:10จันทร์ ถึง ดาว อังคาร ทะยาน ถึง เวหา ่วม เฮี้ยง

1:30:13พระ จันทร์ แจ้ง

1:30:15น้อง นอก จาก นั้น สร้าง เรือ ลอย น้ำ ไม่ พอ ต้อง

1:30:18มี เรือ ดำ น้ำ

1:30:20นอก จาก นั้น ก็ ขุด อุโมงค์ ใต้ ดิน รอด แม่ น้ำ

1:30:23ใหญ่ ๆ รอด ภู เขา กา ขุด อุโมงค์ แผ่น ดิน ลง ไป ทด

1:30:28ลอง ความ สั่น สะเทือน ระบบ การ ทำลาย ของ ระเบิด

1:30:32ต่าง ๆ บิน ดำ ดิน บิน บน ขึ้น ไป บน ฝ่า ไป มา หา สู่

1:30:38กัน สุด โลก กว้าง แคบ นิด เดียว

1:30:42>> ดู เมื่อ เดือน ที่ แล้ว เด็ก หญิง สาว ชาว ฝรั่ง

1:30:45เนเธอร์แลนด์ นู่น มา จาก ไหน 2 คน น่ะ ข้าม มา

1:30:51อยู่ ใน วัด มา ศึกษา

1:30:54ฝึก สมาธิ ภาวนา แหม เก่ง เหลือ เกิน คน สมัย นี้

1:30:59>> นี่ พวก ที่ เก่ง ทาง วิทยาศาสตร์ โลก เจริญ ทาง

1:31:03วัตถุ พวก ฝรั่ง มั่ง ขา ก็ บิน บน เที่ยว ทอง ทำ

1:31:09ฤทธิยาน ถึง เวหา ห่วม เฮี้ยง พระ จันทร์ แจ้ง ดำ

1:31:13ดิน ดัน เมโค ขำเม เมฆ บิน ลวง ฝ้า อิง เอื่อม แทน

1:31:16อิน ทรุด แผ่น เพื่อน ของ ขอบ จักรวาล

1:31:20ที นี้ พวก ที่ เทคโนโลยี ต่ำ ลง มา

1:31:24ก็ มา ทำลาย ธรรมชาติ

1:31:27บุก ร้าง ถาง พง์ ภู เขา ราบ พนา สูญ เตียน เลย ถาง

1:31:32พง ไพ่ เป้า แปน ตาย เกี้ยง อ่า เกียน ล้อม ขณะ

1:31:35นั้น เนื่อง สัตว์ หมู่ นอง อยู่ น้ำ พา กดี บัน

1:31:38ตาย สกุล เสื้อ ฝุง หมู่ มวน ปัก สิง พา กัน ดิน ไป

1:31:42หา เพิ่น สิ เซ้า เน่า

1:31:45พา กัน บิน บน พ่าย หนี ตาย เป็น หมู่ ผู้ ใหญ่ ผา

1:31:48แผน ล้าน ทลาย ล้น ลาว เรียน

1:31:52>> ปา อยู่ ใน น้ำ ตาย เป็น ฝูง เป็น บาป เป็น แผล

1:31:56เหวอะ วะ ไป หมด หัว โป สวบ สวม เข้า มา ใน ฝั่ง ทาง

1:32:01หาง เหลือ แต่ ก้าง ยัง หาย ใจ อยู่ งาบ งาบ ๆ บ่ ทัน

1:32:05ได้ ตาย

1:32:08สัตว์ สิงเนา อยู่ น้ำ พา กัน ดิ้น ดัน ตาย

1:32:10สกุลชาติ เสื้อ ฝูง หมู่ ม่วน ปักสิน พา กัน บิน

1:32:13กิน ไป หา บ่อน ที่ เศร้า เน่า ยั่ง พา กัน บิน บน าย

1:32:16นี้ ตาย เป็น หมู่ ๆ ท่าน สาธุ ชน ทั้ง หลาย คง จะ

1:32:20เคย พบ เคย เห็น นก เ บิน เป็น หมู่ บาง ครั้ง เห็น

1:32:24บิน จาก เหนือ ลง ใต้ บาง ครั้ง บิน จาก ใต้ ขึ้น มา

1:32:27เหนือ

1:32:29>> กลาง ค่ำ กลาง คืน พระ สงฆ์ องค์ เจ้า ท่าน นอน ดึก

1:32:32ๆ อยู่ ใน วัด ป่า ท่าน เดิน จงกรม ท่าน นั่ง สมาธิ

1:32:37เดิน หงาย ได้ ยิน เสียง นก ร้อง บิน เป็น หมู่

1:32:41ผ่าน หัว ต้น ฟ้า

1:32:44บาง ครั้ง หน้า หนาว จะ ออก ใหม่ หน้า ฝน จะ สิ้น ไป

1:32:48เรา จะ เห็น นก เจ๋า นก ระยาง นก กาบัว นก เป็ด ปอง

1:32:53นก แขบ แคก เป็ด กา กระซุม แซง คอ ยาว นก อี้เี้ยง

1:32:57จี้ กลาง หาง แดง พา กัน บีน เป็น หมู่ เป็น ปาย ดอง

1:33:03แดง ดอง แดง ทำไม เขา มา จาก ไหน เขา ไป ไหน กัน คน

1:33:07โบราณ บอก ว่า สกุลชาติ เชื่อ ฝูง โม ม่วน ปักสิน

1:33:11พา กัน บิน ไป หา บ่อน สิ เศร้า เน่า ยั พา กัน บิน บน

1:33:14พ่าย หนี ตาย เป็น หมู่ ผู้ ใหญ่ ผา แผ่น ล้าน ทลาย

1:33:18ล่ม เหล่า เรียน ฝี มือ ของ มนุษย์

1:33:22ใน ธรรม โลก นี้ ให้ เดือด ร้อน อาเจียน พินาศ

1:33:27โลกาวินาศ ซะ แล้ว เพราะ ความ ไม่ รู้ จัก พอ ดี

1:33:30ไม่ ปกติ ทาง ใจ อยาก ได้ อยาก ดี ดี อยาก เป็น อยาก

1:33:36เด่น อยาก ดัง เท่า ไหร ไม่ พอ ได้ เท่า ไหร่ ไม่ พอ

1:33:40ทำลาย ลง ไป

1:33:42>> ภู เขา ราบ พนา สูญ เหลือ แต่ เตียน โล่ง เป็น ภู

1:33:47เขา หัว โล้น ต้น ไม้ เหลือ แต่ ตอง มี ดิน บ่ มี ไม้

1:33:52ดิน กะเง เป็น ผง บ่ มี ดง ดอน บัง สิ เกิด เป็น ทะเล

1:33:56แลง สาย ทลา เคิน แห้ง แสง สุรี ฮอด จี ชีวิต สัตว์

1:34:00ซ้ำ เสื้อ สิ สูญ สิ้น เผ่า พัน

1:34:04ทาง เมือง จันทร์ เมือง ตราช อาตมา ไป แสดง ธรรม

1:34:08ทาง บ่อ ไร่ นาวง หนองบอ ทาง นู้น นู้น แต่ ก่อน

1:34:13เมื่อ 20 ปี ประมาณ สัก ไม่ ถึง 20 16 17

1:34:18ปี เคย เดิน ไป เมื่อ ก่อน โน้น แถว เขา เคือบ หวาย

1:34:23เคย เดิน ด้วย เท้า มี แต่ ป่า เขา ลำเนา ไพร ป่า

1:34:26ดิบ ดง ดำ ทาก ปี โคก นี่ เยอะ แยะ ไป หมด เสือ ช้าง

1:34:31สัตาวา เสี่ยง ไป ที นี้ จำ ไม่ ได้ นิมนต์ ไป แสดง

1:34:36ธรรม จำ ไม่ ได้ เลย ดู ตรง ไหน คิด ไม่ ออก จำ ได้

1:34:40แต่ ชื่อ บ้าน ชื่อ เมือง ภู เขา สูง ๆ แต่ ก่อน ป่า

1:34:44ดิบ ดง ดำ เดี๋ยว นี้ ไม่ มี ไม่ ใช่ มัน มัน มัน ไม่

1:34:48ใช่ ว่า มัน เตียน โล่ง ธรรมดา นะ ลาบ เลย สูง ๆ ลาบ

1:34:52เลย ขุด พลอย ขุด พลอย กัน

1:34:56>> แต่ ก่อน ใช้ คน ขุด เอา เสียม เอา จอบ ขุด เอา

1:34:59เครื่อง สูบ น้ำ ดูด มา แล้ว ก็ เอา มา ฉีด มา ร่อน

1:35:02เดี๋ยว นี้ แบคโ

1:35:05เทคโนโลยี รถ ขุด แล้ว ก็ ใส่ ตะแกง หม้อ เครื่อง

1:35:10ยนต์ เครื่อง ไฟ ฟ้า จะ แกง น้ำ ใน แม่ น้ำ ขุ่น ไหล

1:35:14ลง สู่ แม่ น้ำ เวร ลง สู่ ทะเล ภู เขา สูง ๆ ยอด สูง ๆ

1:35:19ราบ พื้น ดิน ที่ ขุด ร่อน กลาย เป็น ตม เป็น โคลน

1:35:24ไหล ลง ตาม ร่อง แม่ น้ำ น้อย ๆ สู่ แม่ น้ำ ใหญ่ สู่

1:35:28ทะเล โฮ นึก ถึง คำ พูด ของ คน โบราณ บอก ว่า ผู้

1:35:33ใหญ่ ผา แผ่น ล่าน ตัว เตี้ย ตำ ปู ผู้ ใหญ่ ผา แผ่น

1:35:37ล่าน ทลาย ล่ม ลาว เลี้ยง

1:35:41อัน นี้ ทาง พื้น ดิน ป่า ดิบ ดง ดำ ราบ พนา สูร ภู

1:35:46เขา สูง ต่อ ราบ ถ้า ไป ทาง อำเภอ นา กลาง จังหวัด

1:35:51อุดรธานี ภู เขา หิน สูง เสียด ฟ้า เดี๋ยว นี้ ไป

1:35:55ฝุ่น ตลบ กบ ตลาด

1:35:58เจาะ เอา ไป เอา ดิน ไดนาม ยัด เข้า ไป ระเบิด ตู้ม

1:36:03หิน พัง ทลาย รถ ตัก ใส่ รถ ดำ วิ่ง ขึ้น โรง โม่ คัด

1:36:07เชอร แพ่น โม่ หม้อ ออก มา แล้ว ก็ เอา ขน มา ขาย

1:36:12สร้าง ถนน หน ทาง สร้าง บ้าน สร้าง ช่อง ภู เขา หิน

1:36:16ราบ พนา สูร ภู เขา ดิน ราบ พนา สูร ทาง ขุด พลอย ทาง

1:36:23นู้น

1:36:24มัน เป็น อย่าง นี้ ฝี มือ ของ มนุษย์ ไม่ รู้ จะ

1:36:27เอา กัน ไป ถึง ไหน ถึง ขนาด นั้น ก็ บอก ว่า ปูน ขาด

1:36:31ตลาด ขึ้น ราคา ปูน นั้น ก็ เอา หิน เอา ดิน ใน ภู

1:36:35เขา นี่ มา ทำ จำ หมด จำ หมด แล้ว ป่า เขา ลำเนา ไพร

1:36:40กัน ทาง กัน พวก เศรษฐี นาย ทุน โค่น ต้น ใหญ่ ๆ ลาก

1:36:44เข้า สู่ โรง งาน ลง แปล สภาพ นี้ ก็ ลาก ลง แม่ น้ำ

1:36:49ส่ง ออก นอก ประเทศ ส่วน คน ยาก คน จน ไม่ มี โรง

1:36:52เรื่อย ไม่ มี เคือง จัก เครื่อง โน้น ถัง ปลูก ปอ

1:36:56ปลูก มัน ได้ มา ขาย ซื้อ เหล้า ซื้อ ยา กิน เล่น

1:37:00การ พนัน ซื้อ โทรทัศน์ มา กิน ทาง ตา ซื้อ เทป

1:37:04ซื้อ วีดีโอ มา กิน ทาง หู ซื้อ กาว มา ดม กิน ทาง

1:37:08ดัง ซื้อ อาหาร มา กิน ทาง ปาก ฟาด เข้า ไป ยา พิษ

1:37:12กิน เข้า ไป โอ้ มนุษย์ นี้ เป็น สัตว์ ทำลาย ซะ

1:37:16จริง ไม่ รู้ จัก ความ พอ ดี ทำ ยัง ไง คน โบราณ นั้น

1:37:21พูด เอา ไว้ เมื่อ มัน เป็น อย่าง นี้ นี่ ยัง ทำ

1:37:24ได้ น้อย นะ ท่าน บอก ว่า สัสา ว่า สิ่ง มัน อยู่

1:37:29ไม่ ได้ เพราะ มนุษย์ ทำ นี่ ฝี มือ ของ มนุษย์

1:37:32สัตว์ ก็ เลย บิน หนี ไป หา ตาย พวก นก นก นก ที่ อยู่

1:37:37ใน น้ำ พวก นก เป็ด ป่อง นก เป็ด เทพ นก เป็ด กา บ้าน

1:37:42เรา เนี่ย บีน จาก ใต้ ขึ้น มา ออสเตรเลีย นู่น มี

1:37:48สภาพ แวด ล้อม หน้า หนาว ๆ จัด ยัง ไม่ พอ น้ำ ฝน

1:37:53เมือง ฝรั่ง ท่าน สาธุ ชน ทั้ง หลาย เดี๋ยว นี้

1:37:56เมือง ฝรั่ง อเมริกา แคนาดา หรือ แถบ อเมริกา

1:38:00แถบ เลฟ แคนอน แถบ ประเทศ แคนาดา เชโกสลวาเกีย

1:38:04สแกนดินาเวียน ต่าง

1:38:08บ้าน เมือง ฝรั่ง ที่ เจริญ ด้วย อุตสาหกรรม ก็

1:38:11มนุษย์ อีก เหมือน กัน เอา ใน บน พื้น แผ่น ดิน นี้

1:38:14ไม่ พอ นะ ทาง ป่า ทาง ดง เจาะ ภู เขา ระเบิด เอา มา

1:38:20ย่อย มา โม่ แล้ว มา ร่อน หา เพชร หา พอย เพชร พลอย

1:38:24นั ของ กิน ไม่ ได้ ของ หลอก ลวง กัน เอา มา ว่า เป็น

1:38:28ของ ดี ของ งาม เฉย ๆ กิน ไม่ ได้ สู้ ปลา แดก บวง ก็

1:38:32ไม่ ได้ แต่ ซื้อ กัน ด้วย ราคา ที่ แพง ที่ สุด ก็

1:38:35เป็น บ้า ทำลาย ภู เขา เหล่า กา กัน ทาง เมือง

1:38:39ฝรั่ง นั้น นอก จาก เอา บน ดิน ไม่ ได้ ขุด เอา ไป

1:38:42ใต้ ดิน ขุด เอา ใต้ ดิน ที่ บอก ว่า ดำ ดิน นั่น มี

1:38:47โค ขำ เมฆ บิน ลวง ฟ้า อิง เอื้อม แท่น อิน โคด เอา

1:38:52น้ำ มัน ใต้ ดิน เอา แก๊ส ใต้ ดิน ดูด ขึ้น มา ไป ดู

1:38:56ทาง ตะวัน ออก กลาง ซาอุดิอาระเบีย อิรัก

1:39:00อิหร่าน พวก บาเลน พวก คูเวต ไป ดู เถิด

1:39:05ถ้า ท่าน ทั้ง หลาย มี โอกาส เดิน ไป ทะเล ทราย อัน

1:39:08เวิ้ง วาง ซึ่ง ไม่ มี อะไร เดี๋ยว นี้ เจาะ ขุด

1:39:10พรุน ไป หมด เลย บน แผ่น ดิน ดูด เอา น้ำ มัน

1:39:13ฟอสซิ้น ฟิวเอ

1:39:16สร้าง อินทรีย์ วัตถุ สั สา สิ่ง เกิด มา ตาย เป็น

1:39:19พัน ๆ หมื่น ๆ แสน ๆ ล้าน ปี ทับ ถม แผ่น ดิน มัน กลาย

1:39:22เป็น พวก แก๊ส พวก อะไร ดูด ขึ้น มา กั่น มา เผา โรง

1:39:28งาน ควัน ตัน หลบ ไฟ ลุก ท่วม ทั้ง แผ่น ดิน

1:39:33ที่ คน โบราณ บอก ว่า เปื้อง ปิ้ง แปง ขอบ คันเส กล

1:39:37ใน คาเมน มืด ควน ทลัง ไม้ สายา เงา งำ เงื่อม ราศี

1:39:41สูญ เมฆ จักรวาล คน ข้าว แดน ดาว เดือง งวย

1:39:46คำ พูด นี้ ฟัง ไพเราะ แล้ว ก็ มี ความ หมาย กน หน่า

1:39:50เมฆ มืด ควัน ทะลั่ง ใหม่

1:39:54ไม่ ว่า ใด เมือง ใด ควัน ตลบ จน บัง ไม่ ให้ พระ

1:39:58อาทิตย์ ส่อง แสง ลง มา ใน โลก สาย เหง้า ง่ำ ๆ ล่า

1:40:02สี สูญ เมฆ สายา ก็ คือ เงา

1:40:05ถ้า ท่าน ทั้ง หลาย มี โอกาส เดิน ทาง ไป ที่ เมือง

1:40:08เช็คกั เมือง โฮฟุ อัลฮัซะ อุสมานิย่า ไป จน ถึง

1:40:13ยูเบล แถว นี้

1:40:15แถว เมือง โฮฟูฟ เชกั้ม อันฮัซ่า อุสมานิยา แถว

1:40:20เนี้ย

1:40:21>> โอยย ควัน ตลอด ไฟ ลุก ท่วม โรง กัน น้ำ มัน เป็น

1:40:27จิมจี มอง ไป จาก ไหน มี แต่ ไฟ ลุก บน ฟ้า แล้ว ควัน

1:40:31ของ มัน นี่ เงา ดำ ทะมึน

1:40:34มืด ครึ้ม ทำ กลาง ทะเล ทราย มืด เพราะ เงา ของ

1:40:37ควัน ไฟ สาเง่า เงบ ราศี สูญ เมฆ จักรวาล คน ขาว

1:40:43แดน ดาว เดื่อง งวย

1:40:45ก็ หาก แม่น พิสัย เสื้อ ชาว ชน มนุษย์ชาติ เฮา

1:40:48นี้ เป็น ผู้ สรร เสก สร้าง ขมัง เบื้อง บมัน ก็

1:40:52มนุษย์ นี้ เป็น คน ดูด ขึ้น มา เจาะ ขึ้น มา เจาะ

1:40:55เอา ดูด ขึ้น มา กั่น โรง งาน โรง งาน แก๊ส ไฟ ลูก

1:40:59ท่วม แถว เช็ค ก้ำ นี่ นั่ง รถ ไป เป็น กิโล 2

1:41:03กิโล ไฟ ลุก บน ดิน มนุษย์ เผา แก๊ส เหม็น กล้ม ไป

1:41:06หมด เลย

1:41:08มา นาน ฮ้อน ใน เทศน์ ทิ้ง สวรรค์

1:41:12ร้อน ลน ไป หมด ทั้ง เทวดา บน สวรรค์ นั่น น่ะ อยู่

1:41:15ไม่ ได้ มนุษย์ ดัง ไฟ อูด เทวดา ซะ แล้ว หมั่ง ขัด

1:41:19ทั่ว โลก กา กวง ใน หน ห้อง คน มนุษย์ หลอก ฮ้อน จัง

1:41:25ไฟ อูด เอา ธรรม พระ เจ้า เสื่อม สูญ เดี๋ยว นี้

1:41:28โรค ร้อน เหมือน ไฟ เผา

1:41:31ประเทศ กรี เคย สงบ ร่ม เย็น หนังสือ ต่าง ๆ ที่

1:41:35เรา เรียน เรื่อง ปรัชญา ตะวัน ตก โสเคติ

1:41:38อลิสโตเติล อน รักโกราช เพโต้ อะไร ต่าง ๆ ล้วน

1:41:41แต่ นัก ปราชญ์ กรี เดียว นี้ เมือง กรี๊ก ก็ร้อน

1:41:462 ปี ก่อน อ่าน หนังสือ พิมพ์ พบ กรี๊ก ร้อน ตาย

1:41:492-300 ค่อน เดี๋ยว นี้ เมือง ฝรั่ง ร้อน มาก

1:41:52เมือง ไทย ก็ ร้อน มาก ความ ร้อน ของ โลก สูง ขึ้น

1:41:55และ ขยาย เวลา มาก ขึ้น พวก ฝรั่ง มั่ง ฆ่า ตาย

1:41:58เพราะ ร้อน มาก ทำไม จึง ร้อน มนุษย์ ก่อ ไฟ เผา ตน

1:42:02ตน เอง ไฟ อวด เอา ฮ้อน จัง ไฟ อวด เอา ธรรม พระ เจ้า

1:42:07เสื่อม สูญ ธรรมะ คือ ความ ปกติ ความ พอ ดี ศีล คือ

1:42:11ความ พอ ดี ความ ปกติ ธรรมะ ความ พอ ดี ศีล คือ ความ

1:42:15ปกติ

1:42:17สีลัง สีลาวิภาวะ ปกติ เหมือน ก้อน หิน ตั้ง

1:42:20อยู่ ตรง ไหน ลม พัด ไม่ หวั่น ไหว ความ ปกติ ทาง

1:42:24กาย ความ ปกติ ทาง วาจา คือ ศีล ความ พอ ดี ทาง ใจ

1:42:28นั่น คือ ธรรม อืม ความ พอ ดี ความ ปกติ มัน ไม่ มี

1:42:33มัน ขาด แคน ไป จาก จิต ใจ ก็ เลย ฮ้อน จัง ไฟ อูด

1:42:36เอ้า ทำ พระ เจ้า สั่ง สอน ดูด น้ำ มัน ดูด แก๊ส มา

1:42:39เผา เท่า ไหร่ ไม่ พอ กัน เอา มา ส่ง ขาย ทั่ว โลก

1:42:44ควัน ไฟ อัน เกิด จาก โรง งาน เผา แก๊ส เผา น้ำ มัน

1:42:48กั่น กอง ลอย ขึ้น ไป ใน อากาศ ลอย ฟ่อง ขึ้น ไป จับ

1:42:52กัน เป็น กลุ่ม เมฆ กลุ่ม ฝน ตก ลง มา มี พิษ มี ภัย

1:42:56ยัง ไม่ พอ ประเทศ ฝรั่ง เอา ศาล ภูโตเนียม เอา มา

1:43:01แยก มา แยก เป็น พลัง งาน นิวเคลียร์ เอา มา ทำ

1:43:04ระเบิด นิวเคลียร์ ทำ พลัง งาน นิวเคลียร์ สาร

1:43:06ปูโตรเนียม ร้าย แรง มาก นิวเคลียร์ วอส กาก เดน

1:43:10ของ นิวเคลียร์ ทิ้ง ลง ไป ฝัง ใน ดิน 250,000

1:43:14ปี จึง จะ หมด พิษ ทิ้ง ลง ไป ใน น้ำ ทะเล แอตแลนติก

1:43:18ทาง เหนือ นู่น 500,000 ปี จึง หมด พิษ น้ำ ทะเล

1:43:22มัน มี กด อยู่ ใน ตัว มัน ความ เค็ม ปลา ที่ อยู่ ใน

1:43:25ทะเล มัน เคย ชิน กับ ความ เค็ม กับ กด ต่าง ๆ มัน

1:43:29อยู่ ได้ ที นี้ ไอ้ ไอ้ ควัน ของ โรง งาน พิษ ควัน

1:43:33ของ น้ำ มัน ควัน ของ แก๊ส ควัน ของ พูโดเนียม สาร

1:43:38ที่ สร้าง เป็น พลัง งาน นิวเคลียร์ อย่าง ที่

1:43:41มัน ระเบิด ขึ้น มา ที่ เมือง เคี้ยบ ที่ เ สโนบิน

1:43:44เมือง เคี้ยบ ประเทศ โซเวียต นั่น ลอย ฟ่อง กัน

1:43:48ไป ใน อากาศ ลอย ไป ทั่ว แล้ว ก็ กลาย ไป เป็น

1:43:51ปฏิกิริยา จับ กัน เป็น เมฆ เป็น ฝน ตก ลง มา

1:43:55เดี๋ยว นี้ เมือง ฝรั่ง กิน น้ำ ไม่ ได้ ฝน ตก กิน

1:43:58ได้ บ่ น้ำ ฝน ฝรั่ง กิน เข้า ไป แม่ เจ้า อยาก ตาย

1:44:02ฝน นั้น น่ะ ก็ เรียก ว่า เอซิซเรน ฝน เป็น กรด

1:44:05เพราะ ฝี มือ ของ มนุษย์ ทำ ให้ ฝน มี พิษ ขึ้น มา

1:44:09อีก แล้ว

1:44:11ตก ลง มา แล้ว ไป อยู่ ไหน ฝน น้ำ ฝน ตก ลง มา จาก ที่

1:44:14สูง ที่ ต่ำ ไหล ลง ไป ขัง กัน ที่ ดอน หนอง ใหญ่ ๆ

1:44:17เรียก ว่า ทะเล สาบ หนอง น้อย ๆ เรียก ว่า หนอง

1:44:20ห้วย หนอง คลอง บึง ไหล ลง ไป รวม ทะเล สาบ จึง ไป

1:44:23สู่ ทะเล ใหญ่ เดี๋ยว นี้ ทะเล สาบ ตาย ทะเล ตาย

1:44:27ข่า ทะเล สาบ ใน อเมริกา คานันด ดา ก็ ดี ใน กลุ่ม

1:44:32เชโก สโลวาเกีย ใน กลุ่ม สแกนดิาเวีย อะไร ต่าง

1:44:37ๆ เดี๋ยว นี้ ทะเล สาบ คือ น้อง ใหญ่ ๆ อย่าง หนอง

1:44:40หาญ บ้าน เรา ตาย ไป แล้ว 2,000 แห่ง พวก ปลา

1:44:46กุ้ง ตาย ลูก เดียว พวก นี้ ขึ้น บน บก ไม่ ได้ ยัง

1:44:50ไง ยัง ไง ก็ นอน แช่ อยู่ ใน น้ำ มัน มี พิษ น้ำ มัน

1:44:53มี กด น้ำ ขี้ ควาย เหม็น ๆ ยัง คอ อยู่ ได้ แต่ น้ำ

1:44:58กด น้ำ พิษ ที่ ตก ลง มา จาก ฝน ที่ มนุษย์ เอา ไป เผา

1:45:02ให้ มัน เป็น ไอ ให้ มัน เป็น ควัน ไป เป็น เมฆ ตก ลง

1:45:05มา ปลา กับ กุ้ง ตาย ลูก เดียว หนี บ่ ได้ ขึ้น โคก

1:45:10บ่ ได้ เต่า ไม่ ไหว โก้ย ขึ้น โคก ค้าน ตับ สาบ ตาบ

1:45:13สาบ มนุษย์ จับ กิน พวก หอย ไม่ ไหว ขึ้น มา บน บก หา

1:45:18ที่ จับ มนุษย์ ก็ จับ กิน อ้าว ขึ้น บก มนุษย์ กิน

1:45:22ลง น้ำ เป็น พิษ เต่า หอย ปู ปลา เอี่ยน ปลา ไหล ปลา

1:45:26รด หม่น อยู่ ใต้ เท่า ใด๋ แหง ตาย ไว้ ก่อน หมู่

1:45:30พ่อ ให้ ตาย นี่ คน โบราณ จึง บอก ว่า อ้า เกียน

1:45:34ล้อม ขณะ นั้น เนื่อง สัตว์ สิ่ง เน่า อยู่ น้ำ พา

1:45:37กัน ดิ้น ดัน ตาย ที นี้ ไม่ เพียง เท่า นั้น พวก นก

1:45:41ที่ อาศัย น้ำ นก เป็ด ป่อง นก แคบ แค นก เป็ด กา นก

1:45:45กาบ บัว นก กระสุม แซง คอ ยาว พวก อาศัย กิน ตาม น้ำ

1:45:49ตาม ท่า โอ้ย น้ำ เป็น พิษ อยู่ ไม่ ได้ เมือง

1:45:52ฝ่าั่ง อยู่ ไม่ ได้ บิน หนี บิน ไป หา ที่ มัน สบาย

1:45:58ที่ ไหน เมือง ท้าย

1:46:00บิน มา หนองหาญ บ้าน เฮา สกลนคร นก เป็ด ก่า มา จาก

1:46:04ออสเตรเลีย อ้าว นก ปาก ห่าง มา จาก เมือง จีน มา

1:46:07จาก ทาง นู้น ทาง ยุโรป ทาง ตอน เนื้อ ทาง แถบ อ่า

1:46:13ไซบีเรีย หนี มา หนี จาก พลัง งาน พูโตเนียม หนี

1:46:18มา จาก สาร พิษ หนี มา จาก น้ำ เป็น พิษ ทะเล สาบ ทาง

1:46:22โน้น ตาย หมด แล้ว 2,000 แห่ง เต่า กุ้ง หอย ปู

1:46:25ปาน ตาย หมด พอ อยู่ ได้ ก็ ทาง ประเทศ ไทย ประเทศ

1:46:28ด้อย พัฒนา ที่ ยัง ไม่ มี พลัง งาน นิวเคลียร์

1:46:31พูโตเดียม ยัง ไม่ มี เอซิเรน ยัง ไม่ มี ฝน เป็น

1:46:35กด พอ มี อยู่ หน่อย นึง

1:46:38ก็ พา กัน บิน มา พวก นี้ บิน มา ทาง นี้ เอา แล้ว

1:46:42ห้อง จี แก้ แจก แจก ฝุง เมา สกุลชาติ เชื้อ ม่วน

1:46:47หมู่ ปัก สิง พา กัน บิน ไป หา เพิ่น สิ เซา เน่า

1:46:50ยั่ง พา กัน บิน บน ผ่า หนี ตาย เป็น หมู่ ๆ แล้ว บาด

1:46:55มา ถึง เดี๋ยว นี้ กิน หัว อีก สร้าง เอา มอง กลาง

1:46:59ค่าย เวหา เพิ่น เพิ่น ว่า ใส่ เบ็ด มัด จุ้ม ๆ กัน

1:47:02เบ็ด สวรรค์ เพิ่น ว่า เ ใส่ ใน น้ำ ไม่ พอ ไป มัด

1:47:06จุ้ม ใส่ บน บอก เลย ว่า เบ็ด สวรรค์ เบ็ด นรก บ่

1:47:09ว่า นอก บิน มา อ้าว มัน ไม่ รู้ ว่า บิน มา ชน ติด

1:47:13เบ็ด อยู่ ทาง ฝ้า พลึง ถึง ทืด นก เป็ด นก ยาง ตาย

1:47:17อีก มา พี่ โอ๊ย อี ดู ต้น เด้ เอ้ ทาง นี้ อากาศ ดี

1:47:21แต่ มี แต่ ผี คอย กิน หัว นี้ ไม่ ได้ เข้า มา อยู่

1:47:25ใน วัด นก กด นก เขา คน ทั้ง หลาย ฟัง เทศน์ แล้ว

1:47:29เกิด ใจ อ่อน เมตตา ปาณี เอา มา ปล่อย เอา มา ไว้ ใน

1:47:33วัด อาตมา ปล่อย บิน เข้า แข้ง เคีย ขา กู ๆ ู นก กด

1:47:39บิน ตาม ออก นอก วัด เสียง เปิด ปัง เสร็จ เข้า ไม่

1:47:43ปิ้ง แซ่บ เด้ ยิน เสียง นก เขา นก อด นก เอี้ยง

1:47:47ขัน อยู่ ใน วัด เป็น ฝูง แบก ปืน เลาะ โคก ข้าง ๆ

1:47:52น้ำลาย เฮีย อยู่ โจก โจก นาน ออก มา แท้ ว่า ซั่น

1:47:57โอ้ห สงสาร เขา เลึก เกิน นี่ คือ ฝี มือ ของ

1:48:00มนุษย์ บ้าน เรา นี่ ก็ มี แล้ว ปู ปลา ตาย กัน เป็น

1:48:04ฝูง เอี่ยน ตาย ปลา ไหล ปลด ตาย มัน เป็น น้ำ ปุ๋ย

1:48:07เป็น น้ำ ยา เพิ่น ว่า เดิ นี่ ท่าน ทั้ง หลาย ยัง

1:48:11ไม่ รู้ อีก หรือ ว่า ฝน มัน เป็น ทิศ เมือง ฝรั่ง

1:48:15อยู่ ไม่ ได้ ประเทศ อื่น น ไข่ แต่ ประเทศ ไทย นี้

1:48:19บ้าน เขา นั้น ทะเล สาบ ใหญ่ เหมือน หนองหารญ ตาย

1:48:22ไป แล้ว 2,000 แห่ง ที่ ว่า ตาย นั่น หมาย ความ

1:48:25ความ เต่า กุ้ง ห้อย ปู ปา สัตว์ น้ำ อยู่ ไม่ ได้

1:48:29น้ำ เป็น พีท น้ำ เหล่า นั้น มา จาก ไหน มา จาก ฟ้า

1:48:32จาก ฝน ฝน มา จาก ไหน มา จาก เมฆ เมฆ มา จาก ไหน มา จาก

1:48:36ควัน ไฟ อ้อย อิง ที่ มนุษย์ ทำ ขึ้น ไป นี่ ไป ทำ

1:48:38ปฏิกิริยา กัน นอก จาก สาร CFC คลอโรฟูน

1:48:42ฟอโรคาร์บอน

1:48:44ที มนุษย์ เอา มา กัน เอา มา แยก มา แยะ มา ทำ เป็น

1:48:48น้ำ หอม ใน สเปร ทำ น้ำ ยา ตู้ เย็น น้ำ ยา แอร์ พวก

1:48:54นี้ เลย 100 ตัว ขึ้น ไป ใน อากาศ ละลาย ไป กัด

1:48:58ก้อน พวก โอโซน โฮน พวก ฮู ฝ้า แนว กั้น อยู่ บน ฟ้า

1:49:04ที่ เรา เห็น ฟ้า หนา ๆ อากาศ หนา ๆ โอโซน ว่า อย่า

1:49:08เงี้ย คอย กลั่น กอง แสง จาก อาทิตย์ ที่ ร้อน แรง

1:49:12อุลตา ไวรส อัน นั้น น่ะ ที นี้ มัน ไป ทำ

1:49:15ปฏิกิริยา ตัด ก่อน เป็น รูโว เข้า มา แสง โอโซน

1:49:20นั้น ก็ แสง อุลตร้า เออ ก็ รอด เข้า มา ใน โลก มาก

1:49:24คน เป็น มะเร็ง มาก จะ ตาย มาก แล้ว อากาศ ก็ จะ ถูก

1:49:28มอด ไหม้ ที่ คน โบราณ ว่า สิ ค่อน ขอน เข้า 3 ห่ม

1:49:31โพสี จะ นั่ง ตาย นอน ตาย ยืน ตาย เดิน ตาย เดี๋ยว

1:49:35นี้ ประเทศ ญี่ปุ่น เกิด โคโรสิคโรสิ

1:49:38ปอก ปริไบโอ้ ตาย กทันหัน ตาย เพราะ เครียด ตาย

1:49:42เพราะ ขมอง ทำ งาน อยาก ได้ อยาก มี อยาก เป็น ตาย

1:49:44เพราะ อากาศ เป็น พิษ หลาย ขึ้น จน ถึง ก็ มี โรง

1:49:48งาน water pพ โรง งาน กั่น น้ำ แล้ว ก็ มี โรง

1:49:54Air fil งาน ลม เอา ลม ใส่ ถุง มี วาล์ว ปิด ไป

1:49:59กับ ก๊ด ปั๊บ ดม

1:50:02มี แห้ง ได้ ดม ลม ถ้า ไม่ ได้ ดม ที่ ซื้อ มา ดม บ่ มี

1:50:06แฮง จะ ตาย งาบ งาม งอม อยู่ คือ ป่า งอม เผ่า ใน

1:50:10เมือง นอก

1:50:12หนี ตาย เ เรียก ว่า

1:50:15environment refuge หนี ภัย จาก สภาพ แวด

1:50:18ล้อม พอ ถึง หน้า ร้อน ฝรั่ง หนี แล้ว หนี ไป หา พัก

1:50:22ผ่อน เดี๋ นี่ มา หา ซื้อ ที่ ซื้อ ทาง ใน ประเทศ

1:50:25ไทย พวก ญี่ปุ่น มา ซื้อ ไร่ ซื้อ นา ซื้อ อะไร กัน

1:50:27แถบ บาง น้ำ เปรี้ยว สะเชิงเทรา แถบ รอบ ฝั่ง

1:50:30ทะเล ตะวัน ออก ตะวัน ตก ขาย ให้ นาย ทุน ต่าง ชาติ

1:50:34เขา กำลัง หนี ตาย หนี มา บ่ มา ซื่อ ๆ ได้ บัด มา

1:50:38ซื้อ ที่ ดิน พวก เรา แพง ๆ แล้ว ก็ มา พา กัน ญาติ

1:50:41กัน ขาย ต่อ ไป ก็ จะ ยืน ตาย ทุก โลก มา มี ที่ ดิน

1:50:44อยู่ พวก ต่าง ชาติ มา อยู่ แล้ว ก็ จะ มา สร้าง

1:50:46โรงงา จะ มา เผา ที่ นี่ อีก ล่ะ ที่ นี่ เบิ่ง เจ้า

1:50:50สิ ได้ งอม อยู่ งาบ งาบ ๆ อัน

1:50:53คน โบราณ บอก ว่า อยู่ ที่ ฝี มือ ของ มนุษย์ นก มัน

1:50:57บิน ได้ มัน มี ปีก มัน หนี จาก สิ่ง ที่ มัน เร่า

1:51:00ร้อน สิ่ง ที่ มัน เป็น พิษ น้ำ ทะเล สาบ ที่ อื่น

1:51:03อยู่ ไม่ ได้ มา อยู่ หนองหาร บ้าน เฮา อ้าว ใส่

1:51:06เบ็ด สวรรค์ ติด ข่าย เวหา ตาย กัน เป็น ฝูง ๆ

1:51:10ร้อน ไป ทั้ง ฟ้า ทั้ง ดิน นี่ คือ ความ ที่ ทำ ให้

1:51:13โลก เดือด ร้อน วุ่นวาย โลกาวินาศ เมื่อ มนุษย์

1:51:16ขาด ธรรม ย่า เม หา ห โท โลกา สิ ฮ้อน แห่ง หุ่น แล้ว

1:51:22ยาม นี้ ศีล ขาด ขว้าน บ่ มี ฮู้ ต่ำ สูง ฝูง หมู่

1:51:25นัก ปราบ เจ้า หลง หอม ความ คึด สิ บ่ ตวย ตาม แผน

1:51:29แกน เดิม วินัย ตั้ง ยาม เมื่อ อาจารย์ เจ้า แปล

1:51:32สนัก สูตร ไป สู่ สละ 8 ทาส ถึง เอ หมู่ อา

1:51:37สละ ปฐม ทาน เฮียง ห่ม ฮัถบาท พระ ชัญญะ เป็น ที่

1:51:41จ้าง ผสม ให้ ออก เสียง ยาม เมื่อ ดาว เสด็จ ย้าย

1:51:44อัง ลง มา เถิก เมื่อ ใด๋ หนู กับ ธง มา แป้ แปล ให้

1:51:49ว่า อัน อันธกาเล นั่น คือ ยาม คน ใจ บอด มืด 8

1:51:54ด้าน บัณฑิต เชื่อ ให้ หิน ตรอง เจ้า ปัญญา เสี่ม

1:51:57แหลม คม คง สอง เห็น ตี เฮียม นี้ เป็น ผู้ ปู้ เชิญ

1:52:01ซิ่ง ซอง ขนิง เอา เด้อ

1:52:04ยาม ใด โลก นี้ เสี่ยง สูญ ค่า ศีล ธรรม ยาม นั้น

1:52:08โลก กา กวย เคื่อน ทะลั่ง ทลาย ย่อง ครอง ธรรม

1:52:11เจ้า องค์ พุทโธ เกี้ยง มินลิ่น ดิน และ ฟ้า แดน

1:52:14ดาว ก เดื่อง งวย

1:52:16ปา ทพี เพื่อน ไอ สวน แสง ทีพ จตุโลก ล่าง ลวง ล่ำ

1:52:20ซอย บ่ คืน ได้ แล้ว พาย บน พร้อม แทน หลวง

1:52:23เมฆครราช กำ ลุม ฟ้า แสน ทาง เทพดา มเหศักดิ์ ไทย

1:52:28เทวา ทุก ทีพ

1:52:31ซอย หนาว ดึง ขึ้น ก บ่ คืน ได้ แล้ว เทพา พื้น อิน

1:52:35พรม เพียร ซอย ได้ บ่ คั แม่น เฮา พี่ น้อง ไล ถิ่ม

1:52:38หอม ทำ ทุกข ซ่ำซั่น สัต ป่า คนา นก พร้อม ทั้ง ฝง

1:52:43ปู ป่า เต่า หอย ใน น้ำ ลุก โขดาว แดน ไภ โพง เทื่อน

1:52:47ภู ใหญ่ ผา แผ่น ล้าน ทลาย ล้ม หาบ ที่ เย็น เป็น

1:52:51พ่อ ใหญ่ แม่ ใหญ่ อ้าย น้อง เอ๋ย

1:52:55เมื่อ โลก ขาด ธรรม ไม่ รู้ จัก ต่ำ จาก สูง พระ

1:52:59พุทธเจ้า ท่าน สอน ไว้ ใน จักรวัตติสูตร

1:53:03ทีฆนิกาย

1:53:05พระ ไตรปิฎก เล่ม ที่ 11 จักรวรรติโส ท่าน

1:53:08เล่า ไว้ คน ขาด ศีล ขาด ทาง จิต ต่ำ ใจ 3 ไม่ รู้

1:53:12จัก ต่ำ จัก สูง ศีล ขาด ค้อน บ่ มี ฮู้ ต่ำ สูง พ่อ

1:53:17จะ เสพ สม กับ ลูก สาว ขาว นา หนังสือ พิมพ์ พ่อ

1:53:22ปล้ำ ขื้น ใจ ลูก ใน ไส้ แท้ ๆ มี กี่ คน ขืน ใจ มา หมด

1:53:26เห็น มั้ ใกล้ แล้ว ใกล้ แล้ว นี่ มาก ขนาด นี้ ที่

1:53:30ว่า ศีล ขาด ก่อน บ่ มี โห ต่ำ สูง ลูก สาว จะ เสพ สม

1:53:34กับ พ่อ ลูก ชาย เสพ สม กับ แม่ พี่ สาว พี่ ชาย น้อง

1:53:39สาว น้อง ชาย จะ เสพ สม กัน เหมือน ศัา สิ่ง หลัง

1:53:44จาก นั้น ความ เห็น แก่ ตัว อื่น กระหาย มัน ก็ มี

1:53:48มาก ขึ้น เอา หนัง มา ใช้ บ่อ กัน ซ้อน กัน รัก กัน

1:53:51แก้ ผ้า เข้า ก่อ จูบ กัน ชัง กัน ชัก ปืน ก็ ไหล่

1:53:54ยิง กัน ทั้ง หมด นั้น คือ สอน จิต ใจ ให้ เร่า ร้อน

1:53:58รุนแรง ขึ้น จิต ใจ คน จะ ต่ำ ตาม 5 ปี จะ มี ความ

1:54:01กำหนัด การ 10 ปี จะ ตาย หลัง จาก นั้น เกิด

1:54:05สถันตร กับ มืด เห็น กัน เป็น อาหาร เข่น ฆ่า กัน 7

1:54:10วัน ตาย เกลี้ยง แต่ มี คน จำพวก หนึ่ง หนี เข้า

1:54:13ป่า เข้า ดง ไป สร้าง ความ เพียร สมาธิ ภาวนา

1:54:17เมื่อ โลก สว่าง มา เห็น กัน วิ่ง มา กอด กัน เรา

1:54:20ยัง ไม่ ตาย หนอ เมื่อ นั้น ก็ มี ความ รัก กัน มาก

1:54:23ขึ้น ศีล ธรรม ก็ เกิด ขึ้น โลก เสื่อม เต็ม ที่ ก็

1:54:26จะ มี ศีล มี ธรรม เข้า มา ช่วย จิต ใจ ก็ เจริญ ขึ้น

1:54:30ศีล ธรรมี มาก ขึ้น อายุ ก็ ยืน ขึ้น

1:54:34จน ถึง 80,000 ปี ก็ เกิด โลก พระ ศรีอาน ระวัง

1:54:38ให้ ดี เดี๋ยว นี้ สี อาน เก๊ สี อาน ปลอม สี อาน แม่

1:54:42เกิด ขึ้น แล้ว พา กัน หลั่ง ไหล ไป สี อาน ต่อ แม่

1:54:46พระ โพธิสัตว์ ย่อม ไม่ เกิด เป็น สัตว์ ตัว เมีย

1:54:48ของ ท่าน ทั้ง หลาย จง จับ ไว้ ใน โลกธาตุ หนึ่ง ๆ

1:54:51พระ พุทธเจ้า จะ เกิด ขึ้น พร้อม กัน 2 องค์

1:54:54ย่อม ไม่ มี เดี๋ยว นี้ เกิด สี อาน แม่ สี อาน เก๊ะ

1:54:58สี อาน ปลอม เกิด ขึ้น แล้ว ก็ ลัง ไล้ กัน ไป เสีย

1:55:00เงิน เสีย ทอง กัน อ่าน ท่าน ทั้ง หลาย ขอ ให้ ฟัง

1:55:04ไว้ ให้ ดี คน มืด นั้น มืด ไป หมด เลย ที่ บอก ว่า

1:55:10มืด 8 ด้าน บัณฑิต เสื้อ ให้ หิน ตอง ยาม ได้

1:55:14หลอก นี้ เสียง สนาด ศีล ธรรม ยาม นั้น โล กา กวย

1:55:18เคื่อน ทะลั่ง ทลาย ยอก ครอง ธรรม เจ้า องค์

1:55:20พุทโธ เกี้ยง มินลิน ดิน และ ฟ้า แดน ดาว

1:55:23กระเดื่อง ไว้ ดิน ดอน อะไร มัน จะ ไม่ ไหว ซะ แล้ว

1:55:27ดัง ที่ กล่าว แล้ว ใคร จะ มา ช่วย ได้ พตพี พืน ไอ้

1:55:30สวน แสนเทพ จตุโลก ล่าง ล่วง ล่ำ ซอย บ่อ คื้น

1:55:34ท้าว จตุโลก กับ บาน พระ อิศวร พระ พรหมยมราช

1:55:37ช่วย อะไร ไม่ ได้ เพราะ คน ขาด สิน กา ทำ พ่าย บน

1:55:41พร้อม แถน หลวง เมฆครขาช กำ ลุ่ม ฟ้า แสน ทาง

1:55:44เทพดา มเหศักดิ์ ไท้ เทพา ทุก ทีพ มา ซอย หนาว ดึง

1:55:48ขึ้น บ่ คืน ขึ้น

1:55:50คืน ยัง ไง คน ไม่ มี ศีล มี ธรรม ให้ เทวดา มา เป็น

1:55:54นายก รัฐมนตรี ก็ ไม่ ได้ เทภาพ เพืน เอ็น พ้อม

1:55:57เพียร ซวย ได้ บ่ ค แม่น เฮา พี่ น้อง ไล่ ทิ่ม หอม

1:56:00ทำ ทุก ซ้ำ ซั้น สัตว์ ป่า คนา นก พร้อม ทั้ง ฝูง ปู

1:56:04ป่า เต่า หอย ใน น้ำ ลุก โข ดาว แดน ไพน ผู้ ใหญ่ พา

1:56:09แผ่น ล้าน ตัว เตี้ย ตำ ปู เดือด ร้อน วุ่นวาย ป่า

1:56:12เขา ลำเนา ไพ สัตา ว่า สิ่ง ใน น้ำ บน ดิน มี ดิน บ่

1:56:16มี ไม้ ดิน ก ไง เป็น ผง

1:56:18พวีดง ดอน บัง สิ เกิด เป็น ทะเล แลง สาย พล่า เขิน

1:56:22แห้ง แฝง สุลี ฮ้อน จี ชีวิต ตำ เสื้อ สูญ สิ้น

1:56:25เผ่า พัน ตาย กัน ไป เพราะ เหตุ นั้น ท่าน สาธุ ชน

1:56:29ทั้ง หลาย กลับ มา เถิด มา สู่ ศีล สู่ ธรรม มิ เช่น

1:56:32นั้น แล้ว มัน จะ เข้า สู่ กรีุก แล้ว เรา จะ อยู่

1:56:36ใน 3 ห่ม โพสี อยู่ บ่ ถ้า รัก ตน เอง รัก ศีล รัก

1:56:40ธรรม รัก บ้าน รัก เมือง กลับ มา เถิด มา ประพฤติ

1:56:43ธรรม กัน สร้าง ความ พอ ดี ให้ เกิด มี ใน จิต ใน ใจ

1:56:48สร้าง ความ ปกติ ใน จิต ใน ใจ ให้ เกิด มี ความ ปกติ

1:56:51คือ ศีล ความ พอ ดี คือ ธรรม อย่า โลภ มาก อยาก หลาย

1:56:55มัน จะ เป็น ทุกข์ จน ตาย ตาย ไป แล้ว เอา ไป นำ บ่

1:56:58ได้ พอ ก่อน ขี้ ไก่ ขาง ถ้า หาก ท่าน สน ใจ วัน ที่

1:57:0225

1:57:03ถึง วัน ที่ 30 อาตมา ปฏิบัติ การ วัด เคลื่อน

1:57:07ที่ ไป ที่ จังหวัด หนองคาย

1:57:10ที่ พระ ธาตุ บางพวน หนอง 2 ห้อง ถ้า ท่าน ผู้ ใด

1:57:13มี ความ สน ใจ จะ ไป บวช ชี พราหมณ์ ประพฤติ

1:57:16ปฏิบัติ บัตร ทำ กับ อาตมา 5 วัน เชิญ เข้า

1:57:20บัญชี แล้ว ก็ ส่ง มา ที่ นิพเพทราาราม

1:57:23จะ มี รถ บาส มา รับ ไป หนองคาย และ ก็ ส่ง ด้วย ฟรี ๆ

1:57:27ไม่ ต้อง เสีย เงิน ทัน เพียง แต่ เตรียม อาร

1:57:31เตรียม ภาชนะ ใส่ อาหาร พวก ช้อปปิ้ง แวร์ ที่ มี

1:57:35ฝา ปิด ด้วย แล้ว ก็ ช้อน ไฟ ฉาย เครื่อง นุ่ง ห่ม

1:57:38ขาว แล้ว ก็ มุ้ง กัน ยูง เครื่อง นอน ของ ท่าน

1:57:42เท่า นั้น พอ มี คน เลี้ยง เรียบ ร้อย อยู่ ที่

1:57:46โน่น แล้ว ประพฤติ ปฏิบัติ ธรรม มี รถ บาส มา รับ

1:57:49แต่ อยาก ทราบ ว่า มี จำนวน เท่า ไหร่ อย่า มา เกิน

1:57:52โคต้า อย่าง ที่ ไป เมื่อ เมื่อ ปี ที่ แล้ว ไป

1:57:55มุกดาหาร เกิน โคต้า ต้อง เหมา รถ ใหม่ เดี๋ยว

1:57:58นี้ อยาก ทราบ ว่า มี กี่ คน พี่ น้อง ใกล้ ชิด ส่ง

1:58:01จดหมาย มา อ ส่ง บัญชี รวบ รวม กัน มา เรา จะ ได้

1:58:05โทรศัพท์ บอก เขา เอา รถ มา รับ เพียง พอ ไม่ ต้อง

1:58:07เสีย เงิน ค่า รถ แต่ เสีย อย่าง เดียว คือ ต้อง ไป

1:58:10ปฏิบัติ ธรรม กัน สมาธิ ภาวนา ฟัง การ อบ รม กัน พา

1:58:15พ่อ ใหญ่ แม่ ใหญ่ พี่ น้อง ป้อง ป้อง ปาย ไป นั่ง

1:58:17เซา มี แห่ง พัก ผ่อน เลือด ไม่ ตก ยาง ไม่ ออก ไม่

1:58:20ได้ ขุด ดิน สี ไม้ แบก ไม้ ไง ขอน อย่า เร ร้อน

1:58:24วุ่นวาย หลาย ตาย แล้ว เอา ไป นำ บ่ ได้ พอ ก่อน ขี้

1:58:27ไก่ ขาง พ่อ ใหญ่ แม่ ใหญ่ เอ๋ย อัน นี้ ประกาศ ให้

1:58:30ทราบ เอิ้น ให้ ลุก ปลุก ให้ ตื่น โลกา จะ วินาศ

1:58:33เพราะ ขาด ธรรม เมื่อ ใด มี ศีล มี ธรรม กลับ มา

1:58:37โลกา ก็ จะ ร่ม เย็น เอา แค่ ครอบครัว ของ ท่าน

1:58:41เหมือน โลก หนึ่ง ทำ ยัง ไง จะ ร่ม จะ เย็น มา ฝึก

1:58:44หัด จิต ใจ ของ ตน เอง ให้ สงบ ให้ รำับ ให้ มัน ปกติ

1:58:49ด้วย ศีล สงบ ด้วย สมาธิ สว่าง ด้วย ปัญญา จิต ใจ

1:58:54สะอาด สว่าง สงบ บริสุทธิ์ มั่น คง อยู่ เย็น

1:58:58เป็น สุข จน ถึง วัน ตาย ก็ ได้ นี้ เรียก ร้อง ท่าน

1:59:02ทั้ง หลาย ให้ เข้า ใจ เชิญ ชวน ไป ประพฤติ

1:59:05ปฏิบัติ ธรรม วัด เคลื่อน ที่ ที่ วัด พระ ธาตุ

1:59:08บังพวน หมู่ บ้าน หนึ่ง เป็น วัด ป่า จังหวัด

1:59:12หนองคาย วัน ที่ 25 มีนาคม นี้ ถึง วัน ที่ 30

1:59:15เขา จะ เอา รถ บาส มา รับ ท่าน ผู้ สน ใจ เข้า บัญชี

1:59:19แล้ว มา รอ ที่ นี่ จะ ไม่ ขัด ข้อง กัน ถ้า ถึง วัน

1:59:23แล้ว มา เลย มัน จะ เหลือ รถ อย่าง ที่ เคย ไป อัน

1:59:26นี้ บอก ท่าน ทั้ง หลาย ผู้ สน ใจ หาก บ่ โสดา ด้วย

1:59:30ทำ มาลง ก็ ตาม โชค เจ้า แล้ว หิน แห่ เจ้า หัก คือ

1:59:34ว่า แก้ว ตาม เจ้า สิเบิ่ง เอา ั่น ถอน ไผ บ่ จำ ใจ

1:59:37เจ้า กิน สาร ของ เบื่อ เมา นา เจ้า เฮา เป็น ผู้

1:59:40ฮู้ สัง มา ให้ เพิ่น เตือน

1:59:43บุญ บ่ เคย พอ เข้า สารี ที่ ขาว อ่อน ยอด บุญ เจ้า

1:59:46ว่า หวาน กว่า อ้อย เมื่อ หน้า หาก สิเ็น ดอก นา

1:59:49เชิญ ท่าน สาธุ ชน ทั้ง หลาย ผู้ มี ความ สน ใจ ใฝ่

1:59:53ธรรม ได้ พบ กัน เอา ศีล ธรรม กลับ คืน มา โลกา จะ

1:59:57สงบ ร่ม เย็น อย่าง น้อย ให้ ครอบครัว ของ เรา

1:59:59อยู่ เย็น เป็น สุข มี ศีล มี สมาธิ มี ปัญญา

2:00:04บัด นี้ โลกา จะ วินาศ ถ้า หาก มัน ขาด ธรรม ก่อน

2:00:08ที่ มัน จะ เป็น อย่าง ไร ก็ ตาม เรา เอา ตัว เรา ให้

2:00:10รอด พ้น คอน ๆ เข้า 3 ห่ม โพสี เพิ่น ว่า ให้ เรา

2:00:17เข้า สู่ ร่ม โพธิ์ 3 ร่ม คือ ร่ม แห่ง ความ

2:00:21สะอาด สว่าง สงบ ร่ม แห่ง พระ พุทธ พระ ธรรม พระ

2:00:24สงฆ์ ร่ม แห่ง ศีล แห่ง ธรรม สมาธิ ปัญญา สุด ท้าย

2:00:30การ กล่าว ธรมิกถา ใน วัน นี้ ก็ สม ควร แก่ เวลา

2:00:33แล้ว ขอ ความ

2:00:43สงบ เยือก เย็น แห่ง จิต ใจ และ ความ ผาสุข ทุก

2:00:46ประการ

2:00:48ขอ จะ บังเกิด มี แด่ เพื่อน ร่วม ชาติ ร่วม สังคม

2:00:53ร่วม พระ พุทธศาสนา

2:00:57ตลอด ทั้ง ท่าน สาธุ ชน ผู้ ที่ มี ความ สน ใจ ไฟ ใน

2:01:00ธรรม ผู้ แสวง หา คุณ งาม ความ ดี ผู้ ใฝ่า บุญ ใฝ่า

2:01:05กุศล ทั้ง หลาย

2:01:07โดย ทั่ว กัน ทุก ท่าน ทุก คน โอกาส นี้

2:01:11ช่วง เวลา ต่อ จาก นี้ ไป เป็น เวลา ที่ ท่าน ทั้ง

2:01:14หลาย จะ ได้ ฟัง การ กล่าว ธรรมิกถา

2:01:18คือ ถ้อย คำ อัน ประกอบ ไป ด้วย ธรรม

2:01:22อัน เป็น คำ สั่ง สอน ใน ทาง พระ ศาสนา แล้ว

2:01:26ขอ ให้ ท่าน ทั้ง หลาย ที่ มี โอกาส ได้ ยิน ได้ ฟัง

2:01:30กัน อยู่ ใน ขณะ นี้

2:01:32จง ได้ ตั้ง อก ตั้ง ใจ ฟัง กัน

2:01:36เพื่อ จะ ได้ เกิด ประโยชน์ ใน การ ฟัง

2:01:40จะ ได้ นำ ไป เป็น ข้อ คิด ใน การ ปฏิบัติ กิจ ชีวิต

2:01:43ประจำ วัน

2:01:45ให้ เกิด ประโยชน์ แก่ ตน เอง แก่ ครอบครัว แก่

2:01:49ประเทศ ชาติ แก่ สังคม

2:01:52แก่ พระ ศาสนา สืบ ต่อ ไป ตาม สม ควร แก่ เวลา จะ พึง

2:01:58มี ใน วัน นี้ ธรมีก คถา ที่ จะ นำ มา กล่าว ใน วัน

2:02:02นี้ นั้น ขอ ให้ หัวบ ข้อ ว่า

2:02:06เมื่อ บัว ขาด น้ำ เมื่อ บัว ขาด น้ำ มัน ง่าย ดี

2:02:13มัน ง่าย ดี ที่ จะ เข้า ใจ ความ หมาย

2:02:17พวก เรา ทั้ง หลาย คง เป็น ที่ ทราบ กัน ดี กัน โดย

2:02:20ทั่ว กัน ว่า

2:02:22บัว นั้น น่ะ มัน เกิด อยู่ ใน น้ำ ใน ต้ม ใน โคน

2:02:28ลักษณะ ของ บัว เมื่อ มี น้ำ

2:02:33มัน ก็ จะ

2:02:35งด งาม

2:02:37เวลา ดอก มัน พ้น น้ำ มัน ก็ จะ แบ่ง บาน ชูช่อ ล

2:02:42ตวัน

2:02:44บริสุทธิ์ สด ใส เป็น ดอก ไม้ ที่ ควร ฆ่า แก่ การ

2:02:48นำ มา บูชา

2:02:52พระ ราชา มหากษัตริย์ พระ รัตนตรัย บุคคล ผู้ มี

2:02:55คุณ ค่า ยิ่ง ใน ทาง พระ พุทธศาสนา คือ เอา ดอก บัว

2:03:02เป็น สัญลักษณ์

2:03:04เป็น เครื่อง หมาย ของ พระ พุทธศาสนา

2:03:08คน ต่าง ชาติ ต่าง ศาสนา ฝรั่ง มั่ง ฆ่า โพน ทะเล

2:03:14เขา ก็ รู้ จัก

2:03:17สัญลักษณ์ ของ พุทธศาสนา

2:03:20คือ ดอก บัว

2:03:23ใบ โพธิ์ พวก เนี้ย

2:03:26ใบ โพธิ์ นั้น ต้น โพธิ์ เป็น เป็น ต้น ไม้ ที่ พระ

2:03:29พุทธเจ้า ใช้ ตรัสรู้

2:03:31แล้ว ก็ เป็น ต้น ไม้ ยืน ต้น ที่ มี ใบ ดอก หนา

2:03:36มัน มี ชื่อ ว่า อสัถะ เป็น ภาษา บาลี ดี ท้อง ถิ่น

2:03:41เสร็จ แล้ว มัน ก็ มี เกียรติ ได้ เรียก ชื่อ ใหม่

2:03:44ว่า โพธิ โพธิ

2:03:48ซึ่ง แปล ว่า ปัญญา ต้น ไม้ แห่ง ปัญญา

2:03:52โดย อาศัย ที่ พระ พุทธเจ้า ได้ ไป ตรัสรู้ บรรลุ

2:03:58อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ

2:04:00ตรง นั้น ก็ เลย เรียก ว่า ต้น โพธิ์ ต้น ไม้ แห่ง

2:04:04ปัญญา

2:04:06ถึง ลักษณะ แห่ง ปัญญา นั่น คือ ลักษณะ ที่ หลุด

2:04:09พ้น

2:04:11จาก ความ ครอบ งำ ของ กิเลส ตัณหา

2:04:16ไม่ มี อะไร มา ฉาบ ทา

2:04:19ความ ชั่ว ทั้ง หลาย ความ ทุกข์ ทั้ง หลาย ตัณหา

2:04:22อุปาทาน

2:04:24มัน ก็ เหมือน กับ ดอก บัว ที่ เกิด อยู่ ใน ความ

2:04:28สกปรก ใน ตรม ใน โคลน

2:04:32เมื่อ มัน พ้น น้ำ แบ่ง บาน แล้ว มัน ก็ บริสุทธิ์

2:04:36เปลือก ต้ม โคลน และ แม้ แต่ น้ำ ก็ ไม่ สามารถ จะ

2:04:41เข้า ไป ติด อยู่ ใน ดอก บัว ใน ใบ บัว ข้าง บน นี้

2:04:45ได้

2:04:47มัน หลุด พ้น ออก มา ท่า กลาง ความ สกปรก

2:04:50เหมือน หลัก ธรรม ใน ทาง พุทธศาสนา

2:04:54สามารถ พัฒนา จิต ใจ ของ ผู้ ที่ ใฝ่ ธรรม ประพฤติ

2:04:57ปฏิบัติ แม้ ผู้ นั้น จะ เป็น โจร เป็น มาร เป็น คน

2:05:01ชั่ว เลว ซ้ำ อย่าง ไร ก็ ตาม

2:05:06เมื่อ ได้ รับ การ พัฒนา

2:05:08ไป ตาม วิถี ทาง

2:05:11ของ ชีวิต บน พื้น ฐาน แห่ง พระ ธรรม คำ สั่ง สอน

2:05:15ของ พระ พุทธศาสนา

2:05:17เขา ก็ จะ กลาย เป็น คน บริสุทธิ์

2:05:20ขุน โจร กลาย เป็น พระ อรหันต์ ผู้ หญิง โสเพณี

2:05:24แสน ชั่ว สาเลว กลาย เป็น บุคคล ที่ มี คุณ ค่า ใน

2:05:27สังคม เป็น พระ อริยเจ้า เป็น พระ อรหันต์ ได้

2:05:32จึง เหมือน กับ ดอก บัว

2:05:34พวก ฝรั่ง

2:05:36เขา ได้ เขียน เป็น หนังสือ ขึ้น มา

2:05:39ใน ยุค ปัจจุบัน นี้ แหละ เขา เปรียบ เทียบ

2:05:42วิทยาศาสตร์ ของ ขาว

2:05:45เหมือน กับ

2:05:47หุ่น ยนต์ ที่ สามารถ ทำ งาน ทำ การ ใช้ งาน ได้ ตาม

2:05:53ใจ ของ คน ปรารถนา

2:05:56มัน มี กลไก ครบ รูป แบบ กด รีโมทล

2:06:02แล้ว มัน ก็ ทำ งาน ทำ งาน สารพัด

2:06:06แล้ว เขา ก็ เปรียบ พระ พุทธศาสนา เรา เหมือน ดอก

2:06:10บัว สังคม วิทยาศาสตร์ สังคม เทคโนโลยี สังคม

2:06:15ที่ เจริญ ด้วย วัตถุ

2:06:19ของ เขา รุ่งเรือง เฟื่อง ฟุ้ง

2:06:22เขา เรียก สังคม เขา ว่า เป็น สังคม วิทยาศาสตร์

2:06:25ว่า หุ่น ยนต์ สังคม ที่ เจริญ ทาง ด้าน จิต ใจ ทาง

2:06:30คุณธรรม

2:06:31เขา ก็ เรียก ว่า สังคม แห่ง ดอก บัว วัว

2:06:36ถ้า อาตมา จำ ไม่ ผิด คน ที่ เขียน นี้ เป็น นัก

2:06:40รัชญา นัก การ ศาสนา นัก การ ศึกษา สังคมวิทยา

2:06:48เค้า มี ชื่อ ว่า เกสลอ

2:06:51เขียน หนังสือ วิเคราะห์ วิจัย วิจารณ์ สังคม

2:06:56มนุษย์ ใน ยุค ปัจจุบัน เ มี เล่ม หนึ่ง เขา เขียน

2:07:00หัว ข้อ เรื่อง

2:07:02The Lotus and the Robอ

2:07:06หมาย ความ ว่า ดอก บัว และ หุ่น ยนต์

2:07:09เนื้อ หา สาระ ทั้ง หมด นั้น เปรียบ เทียบ สังคม

2:07:12ตะวัน ตก สังคม ที่ เจริญ ด้วย วัตถุ เทคโนโลยี

2:07:17เจริญ ด้วย ความ สะดวก สบาย ทาง วัตถุ กับ สังคม

2:07:21ที่ เจริญ ทาง ด้าน จิต ใจ ทาง ด้าน คน ทำ ใน อดีต

2:07:24คือ พระ พุทธศาสนา

2:07:27เสร็จ แล้ว เ ก็ เปรียบ เทียบ ต่อ ไป ว่า ปัจจุบัน

2:07:29นี้ ความ เจริญ ทาง วัตถุ ได้ ก้าว หน้า ไป ไม่

2:07:35สามารถ จะ แก้ ปัญหา อะไร ได้ ความ ทุกข์ แห่ง จิต

2:07:38ใจ ก็ มาก ขึ้น เขา ไม่ มี ทาง ออก เขา ก็ เลย กลับ มา

2:07:42ปรึกษา โรค ทาง ตะวัน ออก ที่ มี พระ พุทธศาสนา

2:07:48เป็น แกน แห่ง วิถี ทาง การ ดำเนิน ชีวิต ของ

2:07:52ชีวิต ปัจจเจกชน และ สังคม

2:07:59แล้ว เขา ก็ ได้ รับ คำ ตอบ หน ทาง ออก แห่ง ปัญหา

2:08:02นั้น โดย อาศัย หลัก ธรรม ของ เรา

2:08:06แล้ว เค้า ก็ พูด ต่อ ไป ว่า พวก เรา เมื่อ มี ปัญหา

2:08:09อยาก ได้ อยาก มี อยาก เป็น บูชา วัตถุนิยม เกิด

2:08:13ความ โลภะเยิด ทะยาน เกิด สังคม

2:08:18บริโภค Consumer Society ขึ้น มา

2:08:23ทั้ง ๆ ที่ ตน เอง ทำ ให้ เป็น แต่ ก็ ต้องการ

2:08:25บริโภค ก็ เลย เป็น หนี้ เป็น ศีล ปัญหา ความ

2:08:29ทุกข์ ทาง ใจ ที่ ไม่ ได้ ตาม ปรารถนา เพราะ พัฒนา

2:08:32พัฒนา แบบ ก้าว กระโดด ตน เอง ทำ ไม่ ได้ แต่ อยาก

2:08:36มี อยาก เป็น ก็ เกิด ปัญหา ทาง ใจ ขึ้น มา ไม่

2:08:40สามารถ เอา หลัก ธรรม นั้น มา แก้ ปัญหา ตน เอง ได้

2:08:44เสร็จ แล้ว ก็ ไม่ สามารถ ที่ จะ เลียน แบบ ของ เขา

2:08:49ได้ เหมือน เขา กลับ มา เอา ของ เรา ไป ใช้ เกิด

2:08:52ประโยชน์ ใน ทาง คุณธรรม

2:08:55เขา ก็ เลย เขียน เป็น บท สรุป ลง ว่า As people

2:08:58we were not bad but hop as

2:09:00teacher เออ แปล ว่า เมื่อ เรา เป็น ศิษย์ นั้น

2:09:04เรา ไม่ เลว เลย แต่ ว่า ผิด หวัง ที่ เรา จะ เป็น

2:09:08ครู ที่ ดี

2:09:10หมาย ความ ว่า สิ่ง ที่ เ้า มี อยู่ เป็น อยู่ เป็น

2:09:13ตัว อย่าง ให้ เรา เห็น ที่ เรา อยาก ได้ เรา รัก

2:09:15เรา ปรารถนา นั้น ไม่ สามารถ ทำ ให้ เรา เลียน แบบ

2:09:19เขา ได้ ที่ แท้ จริง

2:09:22ก็ เหมือน กับ ว่า เขา ไม่ สามารถ เป็น ครู ให้ เรา

2:09:24ทำ ตาม เขา ได้ แต่ สิ่ง ที่ เรา มี เรา เป็น คน ทำ

2:09:28ทาง ศาสนา เค้า กับ เลียน แบบ ได้ อัน นี้ ก็ น่า

2:09:32คิด น่า คิด อาตมา ก็ คิด จึง นึก อยาก จะแก พูด

2:09:36เรื่อง นี้ ขึ้น มา

2:09:39อ่า สังเกต ดู เ้า มาเรียน แบบ เรา อย่าง ที่ วัด

2:09:43นี้ แหละ

2:09:45หา ภิกษุ ฝรั่ง จาก อเมริกา นนน โอเรกอน นน

2:09:51บวช

2:09:53แล้ว ก็ มา ประพฤติ ปฏิบัติ ธรรม

2:09:56เรา บอก เรา สอน อย่าง ไร ก็ ตั้ง อก ตั้ง ใจ

2:10:00ฉัน ฆ่า วัน ละ ครั้ง เดียว ฉัน อยู่ ใน บาตร ข้าว

2:10:04เหนียว น้ำ พริก ตาม มี ตาม เกิด ของ ท้อง ถิ่น ดู

2:10:08ไม่ เป็น ปัญหา อะไร แก่ เขา เลย

2:10:11เลิก มด ทุก สิ่ง ทุก อย่าง ยา เสพ ติด บุหรี

2:10:16อะไร ต่าง ๆ เค้า ก็ ตั้ง ใจ ประพฤติ ปฏิบัติ ธรรม

2:10:20รู้ ๆ แล้ว มัน ก็ เหมือน กับ ว่า เค้า ตั้ง ใจ ที่

2:10:22จะ เอา ให้ ได้ แล้ว เขา ตั้ง ใจ ที่

2:10:27จะ ประพฤติ ปฏิบัติ อย่าง ไม่ มี ความ

2:10:31อืม ท้อ แท้

2:10:34แล้ว หัน มา มอง ดู พวก เรา พระ สงฆ์ องค์ เจ้า ของ

2:10:37เรา โดย ทั่ว ๆ ไป หา ยาก มาก ที่ จะ มี ความ ตั้ง ใจ

2:10:43อุตสาหะ พยายาม ใน การ ประพฤติ ปฏิบัติ ศีล

2:10:47สมาธิ ปัญญา

2:10:51เจริญ สมาธิ ภาวนา สมถะ วิปัสสนา กัน จริง กัน

2:10:55จัง อัตรา ส่วน ที่ เรา มี พระ สงฆ์ สงฆ์ ใน ประเทศ

2:10:59ของ เรา

2:11:01เป็น 200,000 กว่า นั้น มี จำนวน น้อย

2:11:05เปอร์เซ็นต์ มาก ที่ จะ ตั้ง ใจ ประพฤติ ปฏิบัติ

2:11:09เพื่อ ให้ การ เข้า ถึง ธรรม ที่ พระ ศาสดา ได้

2:11:13สั่ง สอน

2:11:15ที นี้ มัน ก็ เลย เปรียบ เสมือน บัว

2:11:18ที่ กำลัง ขาด น้ำ นั้น เอง ไม่ ใช่ ว่า ไม่ มี บัว

2:11:23มี แต่ บัว ขาด น้ำ

2:11:27ถ้า เปรียบ พระ สงฆ์ องค์ เจ้า ของ เรา เหมือน

2:11:29เหมือน บัว เหมือน เกาะ บัว พระ ธรรม คำ สั่ง สอน

2:11:33อัน เปรียบ เสมือน น้ำ อ กำลัง จะ เหือด แห้ง จาก

2:11:37ความ รู้ สึก ไม่ ค่อย ประพฤติ ปฏิบัติ กัน ที นี้

2:11:40สังคม ส่วน รวม ทั้ง หมด ที่ เรา ได้ รับ

2:11:44พุทธศาสนา มา เป็น เบ้า หล่อ ล้อม ใน จิต ใน ใจ

2:11:48ก็ พา กัน ไป บูชา ไป หลง ไล้ วัตถุนิยม

2:11:53อยาก ได้ อยาก มี อยาก เป็น ดัง ฝรั่ง มั่ง ฆ่า ทำ

2:11:56นา กัน ปี 2 หน

2:11:59ได้ ข้าว มาก มาย แต่ ก็ ไม่ พอ อยู่ ไม่ พอ กิน ไม่

2:12:02พอ ใช้ แม้ จะ ทำ ปี ละ 5 หน ก็ ยัง ไม่ พอ ใช้ ยัง

2:12:06เป็น หนี้ ยัง เป็น ศีล ยัง เป็น ความ ทุกข์ อยู่

2:12:10ใน ที่ สุด สังคม ชนบท

2:12:14อย่า นี้ มี ปัญหา มาก ณ วัน ที่ ผู้ เฒ่า ผู้ แก่ จะ

2:12:18กลาย เป็น คน กำพร้า

2:12:21ลูก กำพร้า หลาน อยู่ บ้าน อยู่ ช่อง อย่าง โดด

2:12:24เดี่ยว งก ๆ เงืน ๆ จิต จิต ใจ สูญ เสีย ความ อบ อุ่น

2:12:29ที่ เลี้ยง ลูก เลี้ยง หลาน เจริญ เติบ โต มา พอ

2:12:31เขา ปีก ขา แข่ง เขา ก็ ทอด ทิ้ง จาก ไป เพื่อ แสวง

2:12:36หา วัตถุ ที่ เขา ปรารถนา เงิน ทอง ทรัพย์ สมบัติ

2:12:40ความ จริง อยู่ ที่ บ้าน มัน ก็ ไม่ พอ จะ อด ตาย ตั้

2:12:44ต่าง ตา สร้าง สรรค์ มี จิต ใจ ประกอบ ไป ด้วย คุณ

2:12:48ธรรม คือ ความ สันโดษ พอ ใจ ใน สิ่ง ที่ มี ยิน ดี ใน

2:12:52สิ่ง ที่ ได้ แต่ เขา ไม่ พอ ใจ ใน สิ่ง ที่ มี เขา

2:12:55ไม่ ยิน ดี ใน สิ่ง ที่ ได้ เข้า ทะยอทยาน

2:12:58คิด ว่า อยู่ ข้าง หน้า ดี กว่า กรุงเทพฯ ดี กว่า

2:13:02จังหวัด ทาง เจริญ นี กว่า ก็ ปล่อย ไป ทอด เทียง

2:13:07ผู้ เฒ่า ณ วัน จะ ว้าเว สังคม เรา จะ ต้อง เตรียม

2:13:11ตัว เผชิญ กับ ปัญหา ผู้ เฒ่า ผู้ แก่ อ้าง ว้าง

2:13:15ว้า เว ที่ พึ่ง พา อาศัย ทาง ร่าง กาย และ จิต ใจ

2:13:20ร่าง กาย แม้ จะ มี บ้าน มี เรือน แต่ จิต ใจ มัน ก็

2:13:23ร้อน ก็ หนาว ว้าเว ไม่ มี เครื่อง นุ่ง ห่ม ให้

2:13:26แก่ จิต คือ ความ อบ อุ่น ใจ ไม่ มี ปุ๋ย หล่อ

2:13:31เลี้ยง ชีวิต จิต ใจ บ้าน แก่ บ้าน เ้า ใน ที่ สุด

2:13:35พผู้ เฒ่า เหล่า นี้ ก็ เริ่ม จะ เป็น คู่ ที่ เต็ม

2:13:38ไป ด้วย ความ

2:13:41เซ็ง [เสียงสูดหายใจ] ความ

2:13:43ที่ เรียก ว่า ซึม เสา ง้อย เหงา เศร้า ซึม โรค หัว

2:13:48ใจ โรค ประสาท มาก ขึ้น ผู้ เฒ่า เหล่า นี้ จะ อยู่

2:13:54ได้ ด้วย ธรรมะ อาศัย พระ ทรง องค์ เจ้า แนะ นำ

2:13:58พร่ำ สอน มี โอกาส ฝึก ฝน อบ รม จิต เพราะ ตอน นี้

2:14:03ชีวิต มัน ใกล้ ความ ตาย เข้า ทุก ที จะ ล่วง ลับ

2:14:07ดับ ไป เมื่อ ไหร่ ก็ ไม่ ทราบ ก็ อยาก จะ เตรียม

2:14:10เนื้อ เตรียม ตัว เตรียม จิต เตรียม ใจ ไป โลก

2:14:13ใหม่ สู่ ปรโลก เบื้อง หน้า โดย เห็น ความ ตาย

2:14:16อยู่ เฉพาะ หน้า นี้ แล้ว

2:14:19ก็ มี ติด ขัด ขึ้น มา อีก ลูก หลาน ท่อ เง จะ ไป

2:14:23ประพฤติ ไป ปฏิบัติ ธรรม ก็ ห่วง หน้า กังวล หลัง

2:14:27ใน ที่ สุด ก็ เลย ไม่ เอื้อ อำนวย ให้ บาง คน ยาก

2:14:30ไร้ ลูก หลาน เ้า ไม่ ค่อย จะ ส้น ใจ เข้า นี่ ก็

2:14:33ลำบาก แหล่ง ที่ จะ อยู่ อาศัย ของ พุทธา เพื่อ

2:14:37ฝึก ฝน อบ รม จิต ใจ วัด วาอาราม ครู บา อาจารย์

2:14:41เปรียบ เสมือน ต้น ไม้ ใหญ่ ที่ มาก ไป ด้วย ใบ และ

2:14:46เก่ง ก้าน แผ่ สล่าง มี ลูก มี หมาก ให้ นก กา ได้

2:14:50อาศัย ได้ อยู่ ได้ กิน ผู้ ปรารถนา ผล ก็ ได้ กิน

2:14:55ผล ผู้ ปรารถนา ร่ม เงา ก็ ได้ อาศัย ร่ม เงา วัด

2:14:59วาอาราม เช่น นั้น ก็ มี น้อย ลง เพราะ มุ่ง หวัง

2:15:03ไป ทาง วัตถุนิยม กัน มาก ขึ้น อัน นี้ เป็น ปัญหา

2:15:07ขึ้น มา ดู แล้ว มัน เหมือน บัว ขาด น้ำ บัว นั้น

2:15:11เมื่อ เวลา ขาด น้ำ มัน ก็ ถึง ไม่ ตาย มัน ก็ ไม่

2:15:16แสดง อาการ เจริญ

2:15:18เดี๋ยว นี้ อาตมา มี ความ รู้ สึก อย่าง นี้ จริง ๆ

2:15:22หน้า นี้ เป็น หน้า เข้า พรรษา แล้ว ฝน ฟ้า ก็ ตก พอ

2:15:27สม ควร ได้ ยิน ข่าว แต่ ที่ นู่น ที่ นี่ ไผ แล้ง

2:15:32ต้าน ไง แม้ แต่ ประเทศ ลาว

2:15:35เปิด วิทยุ ฟัง ก็ ได้ ยิน ประเทศ ลาว พูด ทาง

2:15:39เมือง หลวง น้ำทา ความ จริง เมือง หลวง น้ำทา มัน

2:15:41ใกล้ ประเทศ จีน ป่า ดิบ ดง ดำ ที่ นู่น มัน ไม่ น่า

2:15:45จะ แล้ง ก็ บอก ว่า แล้ง

2:15:49ทั้ง เจ้า เมือง เจ้า แขวง หลวง น้ำทา

2:15:54ได้ จัด การ เตรียม การ แก้ ไข ต้าน ภัย แห่ง ความ

2:15:59แหง แล้ง

2:16:01ฮะ ได้ ยิน พูด กัน อยู่ อย่าง เงี้ย แสดง ว่า ความ

2:16:05แห้ง แล้ง นี่ มี ทั่ว ไป ทั้ง ไทย ทั้ง ลาว

2:16:09อยู่ ใกล้ ๆ นี้ รู้ สึก ว่า ฝน ฟ้า มัน ตก ดี ต้น ไม้

2:16:12เคี้ยว ชะอุ่ม ชาว ไร่ ชาว นา แถบ ๆ นี้ ก็ ได้ ทำ

2:16:18ไร่ ทำ นา กัน ข้าว เขียว ไป ทาง ทุ่ง

2:16:22นี่ อาตมา มี ความ รู้ สึก ว่า ชนบท ของ เรา นี่ น่า

2:16:26รัก ในใน ยาม นี้ และ ที่ น่า รัก ไป กว่า นั้น ก็

2:16:29คือ ว่า

2:16:31ยัง มี ความ รัก ความ ผูก พัน ใน ศาสนา

2:16:37เป็น พันธสัญญา

2:16:41ที่ วัด ของ อาตมา นี่ หน้า พรรษา ก็ พระ เณร เยอะ

2:16:47พระ เณร มาก ๆ เนี่ย 40 50 ตลอด ทั้ง ญาติ โยม

2:16:50ผู้ ประพฤติ ปฏิบัติ ธรรม เหล่า นี้

2:16:54อยู่ ได้ ด้วย การ เสีย สละ ของ ชาว บ้าน ผู้ ยาก

2:16:57ไร้

2:17:00ตอน เช้า ๆ มา

2:17:04บาง คืน ฝน ไม่ ตก หรือ ฝน ตก ก็ ตาม

2:17:09แล้ว ตื่น ขึ้น มา 2:00 น. มา เจริญ สมาธิ ภาวนา

2:17:13กัน เป็น หมู่ ใต้ ทน ศาลา

2:17:19จน ไป ถึง เวลา

2:17:224:30 น.

2:17:25แล้ว เรา ก็ พา กัน ทำ วัด สวด มนต์

2:17:28แผ่ จิต เมตตา

2:17:31แผ่ บุญ แผ่ กุศล ที่ เรา ได้

2:17:35ประพฤติ ปฏิบัติ กัน มา ตั้ง แต่ 2:00 น. มา

2:17:38นั้น อย่าง เพื่อน สรรพสัตว์

2:17:41เทพเจ้า เหล่า มนุษย์ ปวง สรรพสัตว์

2:17:45พ่อ แม่ ครู บา อาจารย์ ผู้ มี บุญ มี คุณ ตลอด ผู้

2:17:49ที่ มี เวร มี ภัย ต่อ กัน

2:17:52แผ่ คุณ งาม ความ ดี นั้น ให้

2:17:55ด้วย จิต ใจ อัน เปียม ล้น ไป ด้วย ความ รัก ความ

2:17:59เมตตา ปราณี จิต ใจ ที่ ได้ กระทำ แต่ คุณ งาม ความ

2:18:03ดี มัน สด ใส มัน เบิก บาน เมื่อ แผ่ จิต เมตตา แสง

2:18:08เงิน แสง ทอง กลับ ขอบ ฟ้า แล้ว ฟัง เสียง นก กาเว

2:18:13ร้อง มา จอด จาก ยอด ไม้ ไพ่ พฤกษ์ เสียง หมู่ นก

2:18:17ยูง ร้อง กัน เป็น ทอด บน ยอด ไม้ มุม นู้น มุม นี้

2:18:22โหวก เหวก เสียง นก โยง มัน เสียง ดัง ไก่ ป่า ขัน

2:18:27เป็น ฟุ้ง ๆ วัน ใหม่ ก็ มา ถึง

2:18:31เมื่อ ช่วง 4:00 น. ได้ ยิน เสียง ระฆัง

2:18:35จาก วัด บ้าน

2:18:37ทาง นู้น บ้าง ทาง นี้ บ้าง ดัง กลางวาน ล่อง ลอย

2:18:42มา กับ สาย ลม

2:18:44มี ความ รู้ สึก เยือก เย็น ใน จิต ใน ใจ เมื่อ ได้

2:18:48ยิน เสียง ระฆัง

2:18:50เมื่อ ว่า เสียง แห่ง ศีล แห่ง ธรรม แห่ง ศาสนา

2:18:54ยัง มี อยู่

2:18:56อย่าง น้อย 4:00 น. นี่ ก็ สาย มาก แล้ว สำหรับ

2:19:01ผู้ ที่ ใฝ่ กับ หน้า ที่ การ งาน ก็ จะ ได้ ตื่น มา

2:19:04พร้อม กับ เสียง ระฆัง

2:19:07ของ พระ

2:19:09แต่ 2:00 น. ที่ วัด นี้ ตี ระฆัง นั้น รู้ สึก จะ

2:19:14ดึก ไป สำหรับ ชาว บ้าน ผู้ เหนื่อย อ่อน เมื่อย

2:19:18ล้า เพราะ เวลา นี้ เป็น เวลา ทำ ไร่ ทำ นา พี่ น้อง

2:19:23ทั้ง หลาย ก็ เหน็ด เหนื่อย เมื่อย ล้า ก็ คง ลุก

2:19:26มา ไม่ ทัน แต่ นั่น มัน เป็น กิจ ของ พระ สงฆ์ ผู้

2:19:30ใฝ่ ใน การ ฝึก อบ รม จิต จะ ต้อง ช่วย โอกาส กิน

2:19:35น้อย นอน น้อย พูด น้อย แล้ว ก็ เจริญ สมาธิ ภาวนา

2:19:40นะ ฝึก ฝน อบ รม จิต ให้ มาก ๆ ช่วย โอกาส ใน ขณะ ที่

2:19:45โลก ทั้ง หลาย กำลัง หลับ ไหล เป็น โอกาส ที่

2:19:47สงดัด แล้ว ก็ เตือน มา อบ รม จิต โดย การ นั่ง

2:19:52สมาธิ บ้าง ยืน บ้าง เดิน บ้าง ใช้ อิริยาบถ 3

2:19:58กำหนด ดู ความ รู้ สึก นึก คิด ดู จิต ดู ใจ ควบ คุม

2:20:01มัน ให้ สงบ ลง ไป เมื่อ จิต มัน สงบ ลง ไป ความ รัก

2:20:06ความ เมตตา ปราณี ความ สำนึก ถึง บุญ คุณ ของ คุณ

2:20:10พ่อ คุณ แม่ ของ บิดา มารดา ครู บา อาจารย์ ของ พระ

2:20:15ราชา มหากษัตริย์ ของ พระ รัตนตรัย พระ พุทธ พระ

2:20:18ธรรม พระ สงฆ์ มัน ก็ เกิด ขึ้น มา เอง สำนึก ถึง

2:20:21คุณ ค่า อัน นี้ ว่า โลก ร่ม เย็น อยู่ ได้ ด้วย

2:20:26อำนาจ แห่ง ศาสนา ด้วย อำนาจ แห่ง ศีล แห่ง ธรรม

2:20:29จาก คน หนึ่ง สู่ คน หนึ่ง จาก พ่อ จาก แม่ สู่ ลูก

2:20:34สู่ หลาน จาก ครู บา อาจารย์ สู่ ลูก ศิษย์ ลูก หา

2:20:37จาก พระ ราชา มหา มหากษัตริย์ สู่ พระ สกุข ใน

2:20:40กรณา ประชาราฎ

2:20:42อำนาจ แห่ง ศีล แห่ง ธรรม มัน ไม่ มี ตน มี ตัว มัน

2:20:46ไม่ เหมือน อำนาจ แห่ง เงิน แห่ง ทอง แห่ง วัตถุ

2:20:49แต่ มัน เป็น เรื่อง ของ จิต ใจ ที่ จะ แสดง ออก มา

2:20:52ทาง กาย ทาง วาจา กลาย ออก มา เป็น พฤติกรรม ของ

2:20:55ชีวิต ของ สังคม อัน เต็ม ไป ด้วย ความ ดี งาม

2:20:58เอื้อเฟื้อ เผื่อ แผ่ เอื้อ อาทร ซึ่ง กัน และ

2:21:01กัน นั่น คือ ลักษณะ แห่ง ศีลธรรม ยัง อยู่ ศาสนา

2:21:05ยัง อยู่ บัว ยัง มี อยู่ น้ำ ยัง มี เหล่า เลี้ยง

2:21:08กัน โยม อาตมา คิด

2:21:12ไป ไกล อย่าง เ เมื่อ จบ จาก การ แผ่ เมตตา แล้ว เรา

2:21:18ก็ แยก ย้าย กัน เตรียม บาท

2:21:24นึก ถึง คำ กล่าว ของ คน โบราณ แล้ว ก็ อบ อุ่น ใจ

2:21:29อยาก จะ ให้ โลก หมุน ย้อน กลับ คืน ไป สู่ ยุค นั้น

2:21:32ขณะ ที่ เรา เป็น อยู่ นี่ ก็ เหมือน ใน ยุค นั้น

2:21:34อยู่ แต่ มัน เป็น มุม น้อย ๆ ท้า ปัง ทั้ง คำ เขียน

2:21:38สะท้อน ออก มา ความ เจริญ ทาง ศีลธรรม ทาง จิต ใจ

2:21:42ที่ เมือง เป่งจาน บ้าน ของ พญา กุสลา

2:21:47ขอ อภัย คง จะ ต้อง พูด ภาษา หา เสียง ใน ฟิล์ม ภาค

2:21:50อีสาน สัก หน่อย สะท้อน ออก มา ถึง บรรยากาศ ตอน

2:21:55ดึก ๆ เดิน ๆ บรรยากาศ แห่ง ศีล แห่ง ธรรม

2:21:59เล่า มา ว่า

2:22:02เมื่อ จวน จะ สว่าง

2:22:05ฟ้า สาง ขึ้น มา รุ่ง อารมณ์ รน บ้าน ใหม่ นั้น

2:22:09เสียง หมู่ วิหก นก ไผ่ ไก่ ขัน เป็น ทอด เสียง นก เ

2:22:14ท่าน อาจ จะ ได้ ยิน เสียง นก แ ใน ขณะ นี้

2:22:19เสียง นก เสียง กา ร่ำ ร้อง วัน ใหม่ มา ถึง

2:22:24เสียง พระ สวด มนต์ ดัง กังวาน

2:22:27เยือก เย็น สงบ ระงับ ฟัง แล้ว เพลิน ไป กับ การ

2:22:33แผ่ เมตตา ของ ท่าน หลัง จาก นั้น เสียง ระฆัง

2:22:37กลางวาน ขึ้น พระ สงฆ์ องค์ เจ้า อยู่ ใน ปาก ก็

2:22:42เตรียม ตัว เข้า สู่ หมู่ บ้าน

2:22:46มี ถ้อย คำ กล่าว ว่า คอน สิ แจ้ง ฟ้า สว่าง ทาง

2:22:50เหนือ ฟัง ยิน หมู่ กุกกุตโก ขัน นี้ นั้น ไพ กวง

2:22:56ปวง หมู่ สังโฆ เจ้า สาธยาย ทำ เทศน์ ฟัง ม่วน

2:23:00สังโฆ เจ้า แผ่ บุญ

2:23:04หมาย ความ ว่า จวน จะ สว่าง แล้ว เสียง ไก่ ขัน

2:23:08กุกุตตโก ไก่ ไก่ ไก่ ไก่ ใน ป่า

2:23:14ขัน ดัง สนั่น ปาด ดง พองไพ

2:23:18หลัง จาก นั้น

2:23:20สังโฆ เจ้า สาธยาย ทำ เทศน์ ฟัง ม่วน สังโฆ

2:23:24เจ้า แผ่ พุ่น เสียง โหม พระ สงฆ์ สวด มนต์ สาธยาย

2:23:30ฟัง แล้ว สงบ เยือก เย็น นุ่ม นวล กังวาน ประสาน

2:23:34เสียง คล้าย ๆ กับ ว่า เสียง นั้น

2:23:38หุ้ม ห่อ

2:23:40หลั่ง ไหล ออก มา ด้วย ความ เมตตา ต่อ หมู่ เพื่อน

2:23:45ร่วม ทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย จึง บอก ว่า ฟัง ม่วน

2:23:48สังโฆ เจาะ แพ่ บุญ

2:23:52นี่ เป็น อย่าง นี้ หลัง จาก นั้น ก็ บอก ว่า

2:23:57แจ้ง หุง แล้ว มื้อ ใหม่ มา ถึง ฟัง หมู่ สกุณา

2:24:01ขันธ์ นี้ นั่น ใน ดาว

2:24:04สังฆนา ต้อง กังสดาน ดัง มี วัด ป่า เต่า พระ สงฆ์

2:24:09เขา สู่ ถิ่น ข้าม

2:24:12ยาบ ยาบ ย่าย เจียรจาก อาราม แยง คาเม คู่ แถว ทัน

2:24:16ทาน

2:24:18สังโฆ เจ้า ภิกขาจารย์ บิณฑบาต เผย แพ่ ให้ บุญ

2:24:23ได้ แผ่ ไป

2:24:25บาง พอง คอง แคบ แจ้ง ใจ ประกอบ กรรมฐาน ยาม คบ

2:24:30สรพด พา เพียร ลำ ยาม เที่ยว แท้ แสง ตา ตก ต่ำ เว้น

2:24:35โลก พ้น ใจ แจ้ง จอด บุญ

2:24:38ยาม นั่ง นั้น ใจ ประกอบ สมาธิ มี สติ ฮู้ เมื่อ ใจ

2:24:42เริง เรื่อย ไผ ผู้ ปรารถนา เข้า นิรพาน พ้น โศก

2:24:48ทาง ที่ เข้า ควร นี่ บ่อน เดียว ท่าน เอ้ย

2:24:52คำ กล่าว นี้ พี่ น้อง ทาง พระ กลาง คง จะ ฟัง ไม่

2:24:55เข้า ใจ

2:24:57ได้ ความ หมาย ชัด เจน เป็น ภาษา ไทย ภาค กลาง ว่า

2:25:02เมื่อ จวน สว่าง แล้ว หมู่ วิหก นก ไพร เริง ร่า ใน

2:25:06พลอง ไผ เสียง ร้อง สนาน ปาก เขา ลำเนา ไพ่

2:25:11ใน ขณะ นั้น เสียง พระ สงฆ์ ก็ ลั่น ระฆัง ตี คล้อง

2:25:17หรือ อาจ จะ ตี ระฆัง สังฆนา ตอง กังสดาน ดัง มี

2:25:20กังสดาน มา จาก ภาษา บาลี ว่า กังสตาระ

2:25:24แปล ว่า

2:25:26คล้อง วง เดือน หรือ ว่า ระฆัง กว้าง ๆ ลักษณะ ชะ

2:25:32นี้

2:25:34หลัง จาก นั้น บอก ว่า วัด ปาก เต่า พระ สงฆ์ เข้า

2:25:38สู่ ถิ่น ข้าม หมาย ความ ว่า พระ สงฆ์ องค์ เจ้า ใน

2:25:41วัด ปะ ก็ รวม ตัว กัน พอ พอ ก่อน ตี ระฆัง ก็ ออก มา

2:25:47สู่ อ่า ริม ประตู วัด รอ กัน เป็น แทน

2:25:52ว่า เต้า เต้า กัน มา เต้า มา โฮม วัด ป่า เต้า พระ

2:25:57สงฆ์ เข้า สู่ ถิ่น ข้าม เตรียม ตัว ที่ จะ เข้า

2:25:59สู่ หมู่ บ้าน คามะ เป็น ภาษา บาลี แปล ว่า บ้าน

2:26:05เตรียม ตัว จะ เข้า สู่ หมู่ บ้าน หลัง จาก นั้น

2:26:08ได้ เวลา แล้ว ก็ เรียง แถว เดิน ออก จาก ป่า ผ่าน

2:26:13ทุ่ง นา ตาม ถนน บรรยากาศ ตอน เช้า แสงเงิน แสง

2:26:16ทอง จับ ขอบ ฟ้า พระ สงฆ์ องค์ เจ้า เดิน กัน เป็น

2:26:21แท้ว ด้วย อาการ สงบ

2:26:24อินทรีย์ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ สงบ รำงับ เหมือน

2:26:28ราชสีห์ ออก จาก ถ้ำ บรรลือ สีหน

2:26:34เป็น ผู้ สด ใส เบิก บาน ไม่ มี ราคี ใน หัว ใจ ระลึก

2:26:40ถึง การ กระทำ ตั้ง แต่ ตื่น มา 1:00 น. 2:00

2:26:43น. มี แต่ ความ สงบ มี แต่ ความ รำับ ปล่อย วาง ไม่

2:26:47ได้ กระทำ บาป กรรม ชั่ว อะไร

2:26:51มัน ก็ เกิด ความ แจ่มใส เบิก บาน ภาค ภูมิ ใจ ใน

2:26:56ข้อ วัด ปฏิบัติ ใน ศีล ของ ตน เอง มุ่ง สู่ หมู่

2:27:00บ้าน ด้วย ความ สด ใส เหมือน หยาด น้ำ ค้าง บน ยอด

2:27:04หญ้า อัน กลั่น ตัว เป็น รวม กัน เป็น จด แล้ว

2:27:08จึง บอก ว่า ยาบ หยาบ หยาย เจียรจาก อาราม แยง

2:27:13คาเม คู่ แถว ทัน ทาน สังโฆ เจ้า ภิกขาจารย์

2:27:18บิณฑบาต พาย แพ่ ให้ ปุน ได้ แพ่ ไป

2:27:23เดิน กัน เป็น แถว จาก อาราม ส หมู่ บ้าน

2:27:27พิกขาจารย์

2:27:29ขอ ทาน เที่ยว ไป ขอ อาหาร

2:27:35ที่ จะ ตก ลง สู่ บาตร ที่ อุ้ม ไป เรียก ว่า

2:27:38บิณฑบาต

2:27:40เขา ก็ นั้น ก็ เผย แพร่ ความ ดี เรียก ว่า คน โบราณ

2:27:44เรา มัก จะ พูด ว่า พระ มา โปรด สัตว์ แต่ ใน สาย ตา

2:27:48ของ คน ทั่ว ไป ที่ ไม่ เข้า ใจ ก็ ว่า มา ให้ สัตว์

2:27:51โปรด ก็ ได้

2:27:53เพราะ ว่า ไป ขอ ข้าว ขอ อาหาร แต่ ไป ขอ ด้วย กาย

2:27:58ไม่ ได้ ขอ ด้วย ปาก ด้วย วาจา

2:28:01เดิน ไป ปรากฏ กาย ให้ เห็น ใส่ ก็ ได้ ไม่ ใส่ ก็

2:28:04ได้ แต่ เมื่อ ท่าน ใส่ ลง มา นั่น แหละ ตก ลง ไป ใน

2:28:08บาตร ว่า บินตะ ปาตะ ก้อน ข้าว ที่ ตก ลง ไป ใน นั้น

2:28:14การ ที่ ท่าน เอา ข้าว ใส่ ลง ไป ใน บาต ที นั้น ก็

2:28:17คือ การ ที่ ท่าน ได้ ทำ คุณ งาม ความ ดี คุณ งาม

2:28:22ความ ดี ท่าน จะ ได้ ทำ ตอน นี้ ตอน ที่ พระ ท่าน

2:28:25เข้า มา เนี่ย ก็ เรียก ว่า ไป โปรด สัตว์ หมาย

2:28:30ความ ว่า ไป ให้ คน ได้ ทำ ความ ดี เมื่อ เรา ได้ ทำ

2:28:35ความ ดี เสีย สละ ออก ไป คุณ งาม ความ ดี ก็ จะ ย้อน

2:28:38คืน สู่ เรา อย่าง น้อย มัน ค่อย ซึม ซาบ สู่ จิต

2:28:41สู่ ใจ ใน การ เสีย สละ เกิด พันธสัญญา สู่ ชุม ชน

2:28:47สู่ ลูก สู่ หลาน ว่า ชีวิต นี้ จะ ต้อง โย กัน ด้วย

2:28:50การ เสีย สละ

2:28:52การ ปล่อย การ วาง ท่า ต่าง คน ต่าง จะ เอา อย่าง

2:28:55เดียว ไม่ มี โอกาส ที่ จะ ให้ แก่ กัน และ กัน นี้

2:29:00โลก นี้ คง จะ วุ่นวาย

2:29:02คง จะ แตก ดับ อย่าง เร็ว ๆ เนี้ย

2:29:06เหตุ การณ์ ที่ เกิด ขึ้น นอง เลือด กัน ที่

2:29:09กรุงเทพมหานคร นั้น คือ มี แต่ คน จะ เอา ไม่ มี

2:29:13ใคร จะ ยอม ให้ กัน ให้ อภัย กัน ไม่ ได้ ฉัน จะ เอา

2:29:18ชัย ชนะ ฉัน จะ เป็น พุทโธ พวก แก นั้น ผิด หมด

2:29:23เมื่อ ต่าง คน ต่าง จะ เอา ไม่ มี ใคร ยอม ให้ แก่

2:29:26กัน มัน ก็ เลย ได้ เกิด อาการ แย่ง กัน แย่ง

2:29:31ความ ถูก ใจ ของ กัน และ กัน ผู้ ที่ มี อาวุธ ก็ เอา

2:29:36อาวุธ มา ฆ่า ผู้ ที่ มี มือ เปล่า ก็ ออก มา ให้ กัน

2:29:40ฆ่า กัน เป็น แถว ยอม ไม่ ได้ หยุด กัน ไม่ ได้ จะ

2:29:46ว่า ใคร ถูก ใคร ผิด มัน ก็ ผิด ด้วย กัน ทั้ง คู่

2:29:48นั่น แหละ ถ้า ผิด ฝ่าย เดียว ก็ คง ไม่ ล้ม หาย ตาย

2:29:52กัน มาก ขนาด นี้ อะไร ลอง คิด ดู เถิด ถ้า เกิด

2:29:57อาการ ทะเลาะ กัน น่ะ มัน ผิด ด้วย กัน ทั้ง คู่

2:29:59พระ พุทธเจ้า บอก ว่า ผู้ ใด ไม่ โกรธ ผู้ โกรธ

2:30:03แล้ว ผู้ ใด ไม่ กระทำ ปฏิกิริยา ต่อ ผู้ ที่

2:30:09กระทำ ต่อ เรา นั้น ผู้ นั้น เป็น ผู้ มี ชัย ชนะ

2:30:15มี ชัย ชนะ มี ความ ถูก ต้อง อย่าง น้อย มี ชัย ชนะ

2:30:19ต่อ ความ

2:30:21เห็น แก่ ตัว ของ เรา เนี่ย แล้ว ก็ มี ชัย ชนะ ต่อ

2:30:26ความ วุ่นวาย แทน ที่ จะ ก่อ ให้ เกิด ความ

2:30:28วุ่นวาย กับ สงบ เมื่อ เรา ไม่ มี ปฏิกิริยา โต้

2:30:31ตอ

2:30:31>> ปัญหา ของ โลก มัน จะ มี อย่าง นี้

2:30:35ไม่ ยอม ที่ จะ ให้ ชัย ชนะ แกะ กัน

2:30:41ไม่ เป็น ผู้ ยอม แพ้ แก่ กัน และ กัน มัน ก็ ต้อง

2:30:44เป็น อย่าง นี้ ผู้ มี อาวุธ ก็ จะ ต้อง เข่น ฆ่า

2:30:48อย่าง เมา มัน

2:30:51ผู้ ที่ ไม่ มี อาวุธ

2:30:53เมื่อ ไม่ ยอม ก็ ต้อง มา ให้ กัน ฆ่า กัน อย่าง นี้

2:30:57เนี่ย เรา จะ เห็น ได้ ว่า

2:30:59บัว ขาด น้ำ

2:31:02ศาสนา ขาด ค่อน เคารพ นับ ถือ ประพฤติ ปฏิบัติ

2:31:08ที่ แท้ จริง

2:31:10ธรรมะ อัน เปรียบ เสมือน น้ำ ก็ เลย ขาด แคน ไป ผู้

2:31:14คน ทั้ง หลาย ก็ เกิด ความ เดือด ร้อน วุ่นวาย กัน

2:31:17อย่าง นี้

2:31:20โลก

2:31:22เป็น อย่าง นี้

2:31:24เป็น แดน อุบัติ การ ของ บุญ และ บาป เป็น สนาม ทด

2:31:27ลอง กิเลส และ คน ทำ

2:31:31จะ มี คน ดี คน ชั่ว สับสน ปน เป กัน ไป จะ ทำ ให้ คน ดี

2:31:36หมด ไม่ หาย

2:31:38พระ พุทธเจ้า เกิด มา หลาย องค์ แล้ว

2:31:42เพราะ ฉะนั้น

2:31:44เมื่อ เกิด ความ ยึด ถือ ว่า จะ ต้อง เป็น อย่าง

2:31:48นี้ จะ ต้อง ดี อย่าง นี้ ความ ยึด ถือ นั้น ก็ จะ

2:31:52กลับ

2:31:53มา เป็น อันตราย อีก แบบ หนึ่ง ถ้า รู้ เท่า ทัน

2:31:58เสีย แล้ว มัน ก็ มี ปัญหา น้อย ลอง ปฏิบัติ ธรรม

2:32:02อย่าง ถูก ต้อง เรียก ว่า ธรรมานุธรรม ปฏิปัตติ

2:32:05ติ

2:32:08ที นี้ อาตมา ก็ เลย นึก ต่อ ไป ว่า ใน อนาคต นั้น

2:32:14ถ้า หาก เรา ยัง อยู่ ใน สภาพ เช่น นี้ สังคม บ้าน

2:32:17เมือง อยู่ เนี่ย สภาพ อย่าง นี้ สังคม ทาง วัด วา

2:32:21ศาสนา

2:32:23อยู่ ใน สภาพ ที่ เหิน ห่าง ให้ แก่ เสียง แก่ ธรรม

2:32:26นี้ ไม่ ผิด อะไร เลย กับ บัว ขาด น้ำ ใน ที่ สุด บัว

2:32:30นั้น ก็ จะ ตาย

2:32:33แต่ ใน ความ ตาย นั้น ก็ ยัง เก็บ ซ่อน เอา ความ

2:32:37เป็น อยู่ ไว้

2:32:41สังเกต ดู ว่า ที่ ไหน มี บัว น้ำ มัน แห้ง ลง ไป มัน

2:32:44ก็ ตาย คน ไป ขุด เอา หัว บัว เอา อะไร ต่อ อะไร หมด

2:32:48ไม่ มี เรือ

2:32:50แต่ พอ มี น้ำ ขึ้น มา

2:32:54ไม่ นาน วัน [เสียงกระแอม]

2:32:56ก็ จะ เริ่ม มี ใบ เล็ก ๆ ขึ้น มา ตาม แล้ว ก็ จะ เกิด

2:32:59มา ให้ เป็น อย่าง นี้ แหละ

2:33:03ศาสนา คุณธรรม ของ ศาสนา นั้น

2:33:07เหมือน กับ น้ำ

2:33:10ผู้ คน ที่ มี ศีล มี ธรรม ใน ศาสนา

2:33:15เมื่อ

2:33:18สิ่ง รอบ ด้าน สภาพ แวด ล้อม สังคม ทั่ว ไป ไม่

2:33:23เอื้อ อำนวย ให้ แก่ สิ่ง ให้ แก่ ธรรม มี แต่ คน

2:33:26ที่ เป็น อธรรม มาก ขึ้น ผู้ มี ศีล มี ธรรม ก็ จะ

2:33:30อยู่ สงบ แล้ว ก็ อยู่ เหมือน กับ ไม่ มี ศีล มี ธร

2:33:34พูด ออก มา ก็ ไม่ มี ประโยชน์ มัน เหมือน เอา

2:33:38พิมเสน ไป แลก กับ เกลือ เหตุ การณ์ ที่ เกิด ขึ้น

2:33:43ที่ กรุงเทพมหานคร

2:33:45มัน เหมือน เอา หิมเสน ไป แลก กับ เกลือ

2:33:50จึง เกิด [เสียงกระแอม] อาการ ล้ม หาย ตาย กัน

2:33:52อย่าง นั้น

2:33:54เพราะ ฉะนั้น ก็ เลย ควร จะ ต้อง รอ ให้ มี น้ำ ซะ

2:33:57หน่อย แล้ว บัว ก็ จะ เจริญ เติบ โต ขึ้น มา

2:34:03เมื่อ สว่าง แล้ว พระ สงฆ์ องค์ เจ้า ก็ มุ่ง เข้า

2:34:05ไป สู่ หมู่ บ้าน

2:34:07ถ้า จาก วัด ป่า ก็ เดิน กัน เป็น แท้ว เข้า ไป สู่

2:34:10หมู่ บ้าน เ ไป สู่ หมู่ บ้าน แล้ว ก็ เที่ยว

2:34:15พิกาจารย์ บิณฑบาต ขอ ทาน

2:34:19มี คำ ต่อ ไป ว่า บางพอง คอง แคบ แจ้ง ใจ ประกอบ

2:34:22กรรมฐาน ยาม คบ ฉัน โพด พา เพียร ลำ ยาม เที่ยว แท้

2:34:26แสง ตา ตก ต่ำ เว้น โลก พ้น ใจ แจ้ง จอด บุญ

2:34:32ใจ แจ้ง จอด ญาณ

2:34:34ยาม นั่ง นั้น แก่ ประกอบ สมาธิ มี สติ เมื่อ ใจ

2:34:38เริง เรื่อย ไผ ผู้ ปรารถนา

2:34:41เข้า นิรพาน พ้น โศก ทาง ที่ เข้า ควร นี้ บอน

2:34:44เดียว ท้าว ปาง คำ นัก ปราชญ ลม น้ำ ของ ได้ สะท้อน

2:34:49สะทาน ออก มา

2:34:51สมบูรณ์

2:34:54เพราะ ว่า พระ ที่ ออก ไป จาก ป่า

2:34:57บาง ท่าน น ก็ สำรวม แคบ เข้า มา ไม่ ให้ อายตนะ

2:35:03อินทรีย์ ตา หู จมูก เป็น กา ภาย นอก มัน กระเจิด

2:35:07กระเจิด ให้ มัน แคบ เข้า มา จึง บอก ว่า ข้อง แคบ

2:35:11เจง ใจ ประกอบ กรรมฐาน มี กรรมฐาน ใน จิต มี

2:35:15อารมณ์ อัน เป็น กรรมฐาน

2:35:19ย่าน เที่ยว แท่ แสง ตา ตก ต่ำ เวลา ไป เวลา มา มอง

2:35:22ต่ำ

2:35:24ไม่ มอง ไป ไกล ๆ กลัว จะ พบ จะ เห็น สิ่ง ที่ จะ เป็น

2:35:26วิสภาคารมณ์

2:35:29เวลา ครบ เวลา ฉัน ช้า พิจารณา ทุก ผัสสะ ไม่ ว่า

2:35:35จะ เป็น รูป ของ อาหาร รส อาหาร กลิ่น อาหาร

2:35:39เสียง ช้อน เสียง จาน เสียง เคี้ยว อาหาร และ

2:35:43ความ เอร็ด อร่อย จิต ใจ ที่ เข้า ไป เสพ เสวย

2:35:48จึง บอก ว่า ยาม คบ สัน โพด พา เพียร ลำ

2:35:56มัน เป็น หยัง นั้น หลัง จาก นั้น มา ว่า ยาม นั่ง

2:35:59นั้น ใจ ประกอบ สมาธิ มี สติ ห่ม เมื่อ ใจ เรื่อย

2:36:03เวลา นั่ง อยู่ ก็ เจริญ สมาธิ มี สติ กำกับ ใจ

2:36:09ระลึก รู้ จัก จิต ตน เอง อยู่ เสมอ เรียก

2:36:12จิตตานุปัสสนา

2:36:15ธรรมานุปัสสนา เวทนานุปัสสนา

2:36:18อสติปัฏฐาน 4 นั่น เอง แต่ ท่าน พูด ง่าย สลบ

2:36:21ว่า มี สติ หุ ใจ เรื่อง เรื่อย

2:36:26ไผ ผู้ ปรารถนา หนา เข้า นี่รพาน พ้น โศก ทาง ที่

2:36:29เข้า ควร นี่ บ่อน เดียว ตรง เป๊ะ ที่ พระ

2:36:33พุทธเจ้า ของ เรา ท่าน บอก หน ทาง สาย นี้ เป็น ทาง

2:36:36สาย เอก

2:36:39เป็น ที่ ไป สู่ ความ บริสุทธิ์ ของ เหล่า สัตว์

2:36:42เป็น ที่ พ้น เสีย จาก ความ โศก และ ทุกข์ ทั้ง ปวง

2:36:48เอสะมัคโค วิสุทธยา หน ทาง แห่ง ความ บริสุทธิ์

2:36:52นี้ สติปัฏฐาน ทั้ง 4 นี่ เอง

2:36:56สรุป จบ ให้ เห็น

2:36:59ที นี้ พอ เรา เข้า ไป บิณฑบาต

2:37:03อาตมา นั้น ชอบ เวลา ฝน ตก

2:37:06ไป บิณฑบาต

2:37:09พยายาม แนะ นำ พร่ำ สอน พระ สงฆ์ องค์ เจ้า เหล่า

2:37:13สามเณร

2:37:15เวลา ใด ฝน ตก

2:37:18เรา เดิน ออก ไป บิณฑบาต

2:37:21ให้ อย่า พา กัน ขี้ เกียจ ใน การ บิณฑบาต

2:37:24เพราะ การ บิณฑบาต นั้น มี ประโยชน์ ประโยชน์

2:37:26มาก

2:37:281 ได้ บริหาร กาย 2 ได้ ก็ ไป สอบ

2:37:33อารมณ์ ของ ตน เอง

2:37:36ใน บ้าน มี ทุก อย่าง

2:37:39มี รูป มี เสียง มี กลิ่น มี รส

2:37:44ทั้ง ดี ทั้ง ชั่ว รูป ดี รูป ชั่ว พอ ใจ ไม่ พอ ใจ

2:37:47ของ สะอาด ของ สกปรก ของ หอม ของ เหม็น มี อยู่ ใน

2:37:52บ้าน ครบ วง จร แล้ว เรา จะ ได้ ดู ใจ ของ เรา มัน

2:37:55เป็น อย่าง

2:37:58และ ใน ขณะ เดียว กัน เรา ก็ จะ ได้ ไป ฟัง ธรรม

2:38:02ฟัง ธรรม อย่าง ไร

2:38:04การ เข้า ไป บิณฑบาต ใน หมู่ บ้าน นะ เตรียม ใจ ให้

2:38:08ดี ๆ จิต ใจ ที่ บริสุทธิ์ มัน จะ ได้ ฟัง เทศน์

2:38:12ฟัง เทศน์ อย่าง ไร

2:38:15ทุก สิ่ง ทุก อย่าง ที่ เห็น แล้ว เอา มา

2:38:18[เสียงกระแอม] ใส่ ใจ เป็น โอปนายิโก น้อม เข้า

2:38:21มา ใส่ ใจ

2:38:25อย่าง วัน ที่ 2-3 วัน ผ่าน มา ฝน ตก หนัก

2:38:29พา พระ เณร ออก ไป บิณฑบาต จีวร เปียก

2:38:35ก็ ได้ มี แนว คิด ขึ้น มา คิด ถึง พระ พุทธเจ้า

2:38:38ขึ้น มา ได้ ฟัง ธรรม ขึ้น มา ใน ใจ

2:38:42พระ พุทธเจ้า ของ เรา ท่าน สอน ว่า ภิกษุ ทั้ง

2:38:45หลาย เมื่อ ได้ ฝน ตก ต้อง ตาม ฤดูกาล

2:38:50ชาว บ้าน ได้ ปลูก ได้ หว่าน พืช พันธฑัญญาหาร

2:38:54งอก งอก งาม อุดม สมบูรณ์

2:38:57เธอ ทั้ง หลาย

2:39:00พึง รีบ กระทำ ความ เพียร ว่า เป็น ลาภ ของ เรา

2:39:03แล้ว หนอ ที่ ชาว บ้าน ได้ เพาะ ปลูก เขา จะ ได้

2:39:07อยู่ เย็น เป็น สุข มี อยู่ มี กิน แล้ว เขา ส่วน

2:39:10หนึ่ง เขา จะ เฉียด ส่วน เกิน มา สนับสนุน พระ

2:39:13สงฆ์ องค์ เจ้า พอ ได้ คบ ได้ ฉัน มี ชีวิต อยู่

2:39:17ประพฤติ พรหมจรรย์ คุณ งาม ความ ดี ใน สมัย อื่น

2:39:22อีก จะ เกิด ทุข ขภัย ฝน แล้ง ข้าว ยาก หมาก แพง

2:39:26มหาชน ทั้ง หลาย เดือด ร้อน เขา ก็ จะ จาริก แรม

2:39:30รอน ไป แสวง หา ใส่ ปาก จาก ใส่ ท้อง พวก เธอ ทั้ง

2:39:34หลาย ก็ ขาด ผู้ อุปถัมภ์

2:39:37แล้ว ก็ จะ ต้อง อพยพ โยก ย้าย ตาม เขา ไป สู่ ที่ แอ

2:39:40อัด หยัด เยียด ไม่ ใช่ ง่าย เลย ใน การ มนัสิการ

2:39:44พระ ธรรม อัน ประเสริฐ ของ พระ ศาสดา ให้ คิด ไป

2:39:47ไกล ๆ แล้ว ยิ่ง กว่า นั้น การ ที่ เรา เดิน แข่ง ฝน

2:39:53เท้า เปล่า ๆ เข้า ไป บิณฑบาต เหยียบ ขี้ งัว ขี้

2:39:56ควาย หรือ อะไร ต่าง ๆ เข้า ไป น มัน จะ ได้ นึก ลึก

2:39:59ลง ไป ว่า เออ กว่า ที่ จะ ได้ ข้าว แต่ ละ เม็ด มา ยก

2:40:04ใส่ เกล้า เท้า ใส่ หัว ใส่ บาตร ให้ แก่ เรา เนี่ย

2:40:08ชาว นา ต้อง ลุย ตลุย โคน เหยียบ ขี้ งัว ขี้ ควาย

2:40:12ไถ่ ไถ นา ตาก ฟ้า ตาก ฝน ตาก แดด

2:40:16โอยย ลำบาก มาก แล้ว ก็ ยัง ได้ มา ใส่ บาตร ให้

2:40:20เนี่ย ก่อน ที่ จะ ใส่ ยัง ยก ใส่ เกล้า เท้า ใส่

2:40:23หัว วัน ที่ ฝน ตก หนัก ๆ

2:40:27มี คน ใส่ บาตร วัน นั้น 9 คน แล้ว ก็ ไข่ ลูก นึง

2:40:34ภูมิ ใจ เหลือ เกิน ที่ ได้ รับ มรดก ของ พระ

2:40:36พุทธเจ้า

2:40:38ดู สิ บุคคล เหล่า นี้ มา ใส่ บาตร เนี่ย

2:40:41ต้อง ใช้ ความ พาก เพียร พยายาม ความ เสีย สละ

2:40:45เด็ก โดยตัว เล็ก ๆ พ่อ แม่ ไป ไร่ ไป นา อาตมา คิด

2:40:48เอา เอง เพราะ ว่า เา กำลัง ดำ นา พ่อ แม่ ไป นา อ่า

2:40:53ลูก จะ ต้อง เรียน แม่ พ่อ คง จะ สั่ง ไว้ ลูก เอ้ย

2:40:58นี่ ติด ข้าว นะ ไป ใส่ บาตร เมื่อ พระ ท่าน มา เลข

2:41:03ตัว เล็ก ๆ แข่ง ฝน มา ใส่ บาตร

2:41:07เห็น แล้ว มี ความ รู้ สึก ว่า เรา กำลัง รับ มรดก

2:41:13มรดก มูลมัง สังขญา ของ พระ พุทธเจ้า

2:41:17มรดก ทาง จิต ใจ ทาง วิญญาณ ของ บรรพบุรุษ

2:41:21พันธสัญญา สืบ ทอด กัน มา หลาย ชั่ว คน บน ผืน แผ่น

2:41:24ดิน นี้ เด็ก เหล่า นี้ จะ มี ศรัทธา หรือ ไม่ มี

2:41:27ศรัทธา ก็ ตาม แต่ สิ่ง ที่ เขา ทำ นั้น คือ

2:41:31พันธสัญญา

2:41:33ความ ผูก พัน อัน ล้ำ ลึก

2:41:37ใน ความ รู้ สึก นึก คิด ทรง จำ ของ บรรพบุรุษ ถ่าย

2:41:42ทอด มา สู่ สาย เลือด ตลอด ว่า เรา จะ ต้อง มี วัด วา

2:41:46มี ศาสนา มี พระ สงฆ์ องค์ เจ้า วัน นี้ เขา อาจ จะ

2:41:50ยัง ไม่ มี ศรัทธา

2:41:51แต่ สิ่ง ที่ เขา ทำ นั้น จะ ฝัง สู่ ความ รู้ สึก

2:41:55เป็น perception กลาย เป็น conception ขอ

2:41:58อภัย พูด เป็น ภาษา ฝรั่ง เรียก ว่า เป็น ความ

2:42:03สำนึก ความ สำคัญ มั่น หมาย กลาย มา เป็น ความ คิด

2:42:07รวบ ยอด เป็น conซ

2:42:11หลัง จาก นั้น มัน ก็ จะ กลาย มา เป็น ความ เคย ชิ่น

2:42:15เป็น ะดีษ ขึ้น มา นี่ มัน ถ่าย ทอด กัน มา อย่าง

2:42:19นี้ เป็น มรดก ทาง จิต ใจ ทาง วิญญาณ

2:42:23จึง ผลัก ดัน ออก มา อย่าง นี้ เพราะ นั้น ฝน ตก มาก

2:42:27เด็ก ๆ ก็ มา เสิร์ฟ บาตร มา ยืน ตาก ฝน พ่อ แม่ ก็ คง

2:42:33จะ สอน ไอ้ จะ กั้น ร่ม มา ก็ ดู จะ เหมือน ไม่ เคารพ

2:42:39เพราะ ตาม ปกติ ทาง ศาสนา เรา สอน มาก จะ ทำ บุญ จะ

2:42:44ใส่ บาตร จะ ให้ ทาน จะ ต้อง ถอด รอง เท้า จะ ต้อง

2:42:49ถอด หมวก

2:42:51อาตมา มี ความ รู้ สึก หวาน อม ขม กลืน

2:42:56บาง ครั้ง คือ พูด ก็ ไม่ ออก

2:43:01บาง คน มา ใส่ บาตร บาง คน มา ไหว้ พระ

2:43:05หมวก ก็ ไม่ ถอด

2:43:08หมวก ไม่ ถอด

2:43:10การ ที่ ไม่ ถอด หมวก นั้น ถ้า เป็น คน ธรรมดา

2:43:13สามัญ

2:43:15ก็ คง ไม่ เป็น ไร แต่ ที นี้ เมื่อ มา กราบ พระ สงฆ์

2:43:19องค์ เจ้า อัน เป็น รัตนตรัย

2:43:22ที่ เรา เคารพ นั้น ไม่ ถอด หมวก ยิ่ง ถ้า ผู้ นั้น

2:43:26เป็น ผู้ หลัก ผู้ ใหญ่ ก็ จะ เป็น ตัว อย่าง ให้ คน

2:43:29อื่น ต่อ ไป ใน สมัย พุทธกาล พระ เจ้า

2:43:32ปเสนทุทธโกศล

2:43:35พระ เจ้า พิมพิสา

2:43:38หรือ พวก พราหมณ์ คฤหบดี

2:43:41เมื่อ เขา จะ ไป หา พระ พุทธเจ้า จะ ถอด รอง เท้า จะ

2:43:46ถอด หมวก หรือ บาง ที นั่ง มา ใน ญาน นั่ง มา ใน ราช

2:43:49รส

2:43:51อย่าง พราหมณ์ อย่าง นี้ อย่าง คฤหบดี เศรษฐี

2:43:55อย่าง นี้ อย่าง เสรพราหมณ์ อย่าง นี้

2:43:58เมื่อ เขา นั่ง มา อยู่ ใน ญาณ พระ พุทธเจ้า เดิน

2:44:01ผ่าน เขา ก็ ถอด หมวก เป็น การ เคารพ ว่า สรีระ

2:44:06เบื้อง สูง คือ หัว เนี้ย เรา เอา พระ พุทธ พระ

2:44:09ธรรม พระ สงฆ์ ไว้ บน หัว ใน ความ รู้ สึก ส่วน สูง

2:44:13ที่ สุด ไว้ เป็น ที่ เคารพ

2:44:16เรา เรียก

2:44:18พระ สงฆ์ ของ องค์ เจ้า เนี่ย มี คำ ว่า เจ้า เจ้า

2:44:24อยู่ หัว นะ ต่อ มา เรา ก็ เอา มา เรียก คน ที่ เรา

2:44:28เคารพ อย่าง พระ บาท สมเด็จ พระ เจ้า อยู่เจ้า

2:44:29หัว ความ จริง คน โบราณ นั้น เรียก พระ อย่าง ภาค

2:44:33อีสาน เรียก พระ สงฆ์ องค์ เจ้า ว่า เจ้า หัว

2:44:38เรียก สามเณร ว่า จั่ว น้อย

2:44:41ส่วน ภาค เหนือ เรียก พระ ว่า ตุ เจ้า ตุ เจ้า

2:44:48ส่วน ภาค กลาง โบราณ เรียก พระ ว่า เจ้า กู เจ้า กู