Magdalena Lamparska: chcę, by kobiety umiały o siebie zawalczyć

1:26Cześć. Mam nadzieję, że wasze wakacje

1:30udały się wspaniale pomimo tej pogody w kratkę. To może banał, ale odpoczynek

1:35jest niezwykle ważny dla równowagi psychicznej, która już niebawem będzie

1:39wystawiana na kolejne próby. Stres w pracy, stres w szkole albo na studiach.

1:45Problemy. Jeśli czujesz, że rzeczywistość cię przerasta, to być może

1:49terapia jest tym, czego szukasz. Partner dzisiejszych imponterabiliów Headepi.

1:54Platforma na której umówisz sesję z licencjonowanym terapeutą ma takie

1:58hasło: Dobra terapia zaczyna się od dobrego terapeuty. Ja z tym hasłem się

2:03zgadzam. A na stronie headepi.pl ukośnik imponderabilia znajdziesz krótki test

2:08dopasowujący, który pomoże znaleźć specjalistę naprawdę dla ciebie. Jeśli

2:13masz poczucie, że za dużo się dzieje, coś cię uwiera, to być może właśnie to

2:18jest dobry moment, aby zadbać o siebie. Wejdź na headepi.pl, zarezerwuj wizytę,

2:24a z kodem impondraabilia dostaniesz 50 zł zniżki na pierwszą sesję. Wejdź na

2:30hedepi.pl ukośnik imponerabilia. Dzięki i zapraszam na rozmowę. Jest

2:36poniedziałek. Pato sierpień.

2:37Pato sierpień jeszcze pogodowy.

2:39Pogodowy godzina 11:00.

2:41Mamy nierozgrzane aparaty mowy. Totalnie.

2:44Dzień dobry, Magdo. Dzień dobry.

2:50A jak rozgrzewasz aparat mowy? Zróbmy to razem na początku. Niech się nasi

2:53widzowie też nauczą. Mizofonicy wyłączą.

3:00I teraz musisz przełożyć taki dźwięk na maskę.

3:08Czujesz tutaj z przodu dźwięk? Czuję ascendent Saturna.

3:12No i potem takie wiesz wszystkie takie pytcik, pytcik

3:16pytcik pytcik. Ten Ricardo, ten Ricardo,

3:22ten Ricardo. No więc jest dużo takich

3:26i to wszystko, żeby tak pięknie zagrać między innymi w sztuce mojego dobrego

3:31przyjaciela Radka Kotarskiego. Tak,

3:34to jest niesamowite. To jest po prostu

3:37to jest niebywałe. Przepraszam. Pytamy cię o recenzję na początek. Tak,

3:41to jest najlepsza sztuka na jakiej byłem.

3:43Naprawdem. I nie mówisz dlatego, że jesteś

3:45przyjacielem? Nigdy w życiu.

3:47Ej, no się nie znamy, więc ja nie wiem, czy to są takie plusy, bo to nasza

3:51Radka, czy naprawdę ci się podobało. Naprawdę mi się podobało. Może dobrze,

3:55nie była to najlepsza sztuka, na jakiej byłem w życiu, ale naprawdę mi się

3:57podobało. Tym bardziej i o tym ci już wspominałem, że no kurczę to jest rzecz,

4:03którą on zrobił tak trochę znikąd, w sensie nie zajmując się tym wcześniej.

4:09Ja nie wyobrażam sobie napisania książki, to jedno, ale jeszcze ujęcia

4:14tej narracji w formę sztuki to już w ogóle rozpisanie na dialogi i przede

4:19wszystkim chyba pomysłu. No bo to jest to jest sztuka, która ma budować

4:24napięcie i ma mieć rozwiązanie akcji, które w jakiś sposób też zaskakuje

4:27widzę. No nie jest dla mnie zawsze myślenie, co zaskoczy widzę, co będzie

4:34taką rzeczą, że na końcu te Ile się mieści w garnicon już 200, 300 osób?

4:39No ponad 300, około 300. 300, no że 300 osób wyjdzie i powiedzą

4:43albo pomyślą sobie: "M, ja też tak mam. No kurde, no nie, to ja nie mam takiej

4:49ambicji. Nie, nie byłbym". Czyli to się udało?

4:53Chyba się udało, ale to nie to raczej ty powinnaś powiedzieć, czy się udało.

4:56Wiesz co, to było niezwykłe, bo my z Radkiem spotkaliśmy się rok wcześniej,

5:01o w sierpniu

5:04albo w lipcu z dyrektorkami teatru z Joanną Glińską i

5:09z Krażyną Wolszczak na takim spotkaniu inauguracyjnym, kiedy wysłały mi tekst.

5:16No i wiadomo, y, sam tekst, a realizacja tekstu w teatrze

5:21to są dwie różne rzeczy. To znaczy, że tekst,

5:25że jakby, że teatr rządzi się swoimi prawami i też

5:32język teatru jest, można powiedzieć inny zupełnie od języka filmowego.

5:40E, i nie zapomnę tego jak, bo ja wcześniej Radka nie znałam oczywiście

5:43poza jego różnymi działaniami, z którego może tych legalnych na razie. Tak,

5:48tak, tylko legalnych. Nielegalnych nie znam. jeszcze nie nie przestawił mi się

5:52z tej strony. E i

5:55będę czekał na ten telefon od Radka albo przynajmniej SMS-a.

5:59Nie, Radek jest bardzo porządną osobą w moich oczach

6:03i i nie zapomnę tego, słuchaj, że ja przez pierwsze

6:08zarezerwałam sobie na to spotkanie pół godziny. Siedzieliśmy tam 2 i pół

6:11godziny. Okej.

6:13I przez pierwsze dwie godziny byłam na nie.

6:15A bo to jest taki gadu trochę. No i słuchaj, w te ostatnie pół godziny ja

6:19powiedziałam: "No dobra, ja nie wiem jak on to zrobił,

6:21bo to a to jest to zrobił." A ja o widzisz to tu wchodzę ja cały na biało,

6:26bo Radek to jest jeden z najlepszych sprzedawców jakich znam.

6:28Słuchaj po prostu ja mówię dobra dobra już. Ja nie wiem czy to było na takiej

6:32zasadzie już nie dajcie mi spokój okej i ja potem wszystkich innych przekonałam

6:37do tego. Ale on jest sprytny.

6:39Przekonałam do tego maska zakości. Nie wiem, a może najbardziej wpływowym,

6:44najbardziej opiniotwórczym. M na tym, że dobra, jak Magda się jakby w

6:48to zaangażowała, no to okej. A czym cię kupił?

6:52Poza zmęczeniem oczywiście, że wziął cię na

6:54I mnie mnie kupują ludzie, którzy są odważni,

6:58okej? I którzy robią coś, którzy są wariatami,

7:02bo ja w tym wariactwie widzę dwie rzeczy. Albo to wariactwo

7:08jest podszyte głupotą, że ta osoba kompletnie nie wie z czym to się wiąże,

7:13albo jest tak bezczelnie pewna siebie tego, co robi.

7:16To jest oczywiście, że tak, że ja chcę uczestniczyć w tym

7:21szaleństwie i uważam, że w tym szaleństwie jest też jakiś geniusz.

7:28I ja lubię takie osoby, które nie odcinają kuponów, tylko właśnie

7:34wyznaczają jakieś nowe drogi, bo ja też również taką osobą jestem.

7:40Em i po prostu weszłam w to i to była bardzo interesująca praca i nie mówię,

7:47że była łatwą pracą, bo Radek też wie, że to nie było czasami łatwe,

7:52ale cieszę się, że też to jest w mojej osobie, że jak ja się na coś decyduję,

7:58to zawsze mam 100%. Nie podważam już tej decyzji. Nie lubię

8:03plotkować. Cenię sobie bardzo lojalność i stoję za tą decyzją murem. Nawet jak

8:09ona się nie powiedzie, jeżeli to będzie upadek i tytanik i po prostu zanurkujemy

8:16pod wodę, to ja to robię z pełną świadomością mojej decyzji.

8:20Piękna. To bardzo to jest taki zestaw cech, który który ja bardzo szanuję i

8:27yyy no nie jest chyba wcale taki oczywisty, zwłaszcza kiedy wydarzają się

8:33te sytuacje Titanica.

8:36Tak. A umówmy się, one czasem po prostu są

8:38czasami po prostu są, czasami się zdarzają.

8:42Kurczę, a pozwól, że przeskoczę w takim razie, bo tak mi się nasunęło. A czym

8:47dla ciebie było 365 w takim razie trzymając się tej metafory?

8:53To jest dobre pytanie. 365 dni było dla mnie takim projektem,

9:01który przyszedł totalnie z nienadzka i na który miałam bardzo mało czasu,

9:07żeby podjąć decyzję i w sumie ta decyzja była najtrudniejszą

9:11y najtrudniejszym momentem dla mnie. Em

9:15A co było w niej trudnego? Wiesz co, trudne było to, że

9:21jakby wiedziałam jaki to jest projekt, jaka to jest literatura

9:27i wiedziałam, że jest to projekt też, no można powiedzieć komercyjny projekt,

9:34który

9:37no jest gdzieś pozyc po pozycjonowany w w można powiedzieć przed zaczęciem jego

9:44filmowania w jakiś takim takim no komercyjnym miejscu i

9:51i bałam się dlatego, że postać, którą którą mi

9:55zaproponowano była dosyć odbiegająca ode mnie

10:00osobiście. Mhm.

10:04I moja odpowiedź, żeby wziąć ten projekt była nie po prostu była jakaś taką, że

10:10ja po prostu tego nie czułam i przekonała do tego mnie moja agentka

10:15Magdalena Rzymieniewska. Serdecznie pozdrawiam moją wspaniałą agencję za,

10:21która powiedziała: "Magda, ale przepraszam cię bardzo, ale po prostu

10:23zagraj to, bo nie utożsamiaj się z tą postacią. po prostu wymyśl ją, zagraj

10:28ją. I

10:32po długiej rozmowie z Tomkiem Mandesem, z Ewą Lewandowską, których znałam

10:36wcześniej po rozmowie z Blanką Lipińską, też godzinną,

10:41miałam dwa dni na podjęcie decyzji. M to niedużo.

10:44Tak. Yyy i pomyślałam sobie, dobrze, ja po prostu yyy wiem jaka jest,

10:52ustaliliśmy jaka jest forma i funkcja mojej bohaterki i że ja chcę, żeby to

10:58była dziewczyna, która jest takim, można powiedzieć, osiołkiem ze Shreka.

11:03E, czyli wprowadza humor, jest budujemy ją jako

11:08taką kumpelę, którą każda kobieta chciałaby mieć.

11:14że mogę improwizować, będę miała wpływ na dialogi, bo to było

11:18dla mnie ważne też, że ja nie tylko wejdę tam na plan w twórczy sposób, ale

11:26że to niezwykłe było, jak każdego dnia jakby wprowadzając tę zabawę, z którą

11:32tam poszłam do tego projektu, nie odchodząc w ogóle o jakiś, nie wiem,

11:37wiesz, wielkich misjach, tylko totalnie, że wiem, że to jest projekt, który ma

11:41bawić który ma dawać przyjemność i nie zmieniamy świata, tylko dajemy

11:46dobrą rozrywkę, że to było niezwykłe, że jak przed monitorami też zapadała cisza

11:52i każdy siedział i myślał sobie: "Jeju, co ta lamparska teraz wymyśli? Co ta

11:55Olga wymyśli?" I ja sama nie wiedziałam. To znaczy, że ja

11:58aż tak mogła się improwizować? Tak. To znaczy, że ja pamiętam, że przed

12:01pierwszym dniem zdjęciowym zadzwoniłam do mojego przyjaciela, reżysera

12:04teatralnego Michała Sigoczyńskiego, przerażona

12:08i mówię: "Michał, ja nie wiem co ja, co ja robię". co to jest w ogóle, co to

12:13jest za pomysł? I on mówi: "Magda, nie przejmuj się tak bardzo, po prostu

12:17pozwól, żeby ona w ciebie weszła." I to było na takiej zasadzie, że ja

12:22muszę trochę od m wiesz, muszę zmienić się pod względem

12:28chodu, czyli mój mój sposób poruszania się musi być inny, sposób wysławiania

12:35musi musi być inny. To znaczy, że czy my cały czas musimy być tacy bardzo

12:39poważni? No nie. I uważam, że aktor musi robić wiele

12:43rzeczy, że musi być musi mieć balans, to znaczy musi robić szalone rzeczy i musi

12:50robić rzeczy bardziej poważne. Ale ja się bardzo dużo od mojej postaci

12:54nauczyłam i jestem bardzo wdzięczna ten czas i uważam, że nawet jak się i to

12:59jest to, co dlaczego mówimy o tym, że

13:05o tym Tytaniku, że ja nie powiem złego słowa na ten projekt,

13:10bo ja uważam po pierwsze, że ciężko mówić na projekty, kiedy dały ci też

13:16dużo dobrego, dały mi popularność, dały mi też taki feedback, wiesz, kobiet,

13:20które się utożsamiły z tą postacią albo które chciały mieć taką przyjaciółkę

13:25szaloną i jakby to co moja misja naprawdę się potwierdziła i wypełniłam

13:30to co zrobiłam to to jestem bardzo wdzięczna wiesz za ludzi których ja też

13:36tam spotkałam i za przyjaźnie które się nawiązały i za kupę czasu które my razem

13:43spędziliśmy, nie na planie filmowym nie pamiętam jaki aktor to mówił ale

13:47widziałem to w największym repozytorium Anno Domi 2025 jeżeli chodzi o mądrości

13:54życiowe, czyli na rolce instagramowej

13:58wiadomo, fragment z jakiegoś wystąpienia to to to

14:02jakiś znany aktor, ale niestety nie pamiętam kto. Może jakiś Antony Hopkins,

14:05ktoś ktoś tego kalibru. Zagraniczny aktor.

14:07Zagraniczny aktor oczywiście po angielsku, amerykańsko mówił,

14:09amerykański. I on mówił, że aktor, zwłaszcza na

14:14początku, po prostu powinien grać we wszystkim, nie zastanawiać się zupełnie

14:18nad tym, czy to jest rola, czy nie, nie czy to jest rola, ale czy to jest film,

14:23który jego zdaniem jest super dobry, czy tylko po prostu powinien grać we

14:28wszystkim, bo to jest dla niego najważniejsze. I stąd

14:33rodzi mi się takie pytanie. Przed nagraniem zaczęliśmy rozmawiać.

14:38Mówiłaś, że już grasz 10 lat, ale jesteś miły.

14:43Odrobinkę, odrobinkę dłużej gra. Na jakim etapie kariery jesteś teraz?

14:51Ja nie wiem jaki to był aktor, bo podważać wiesz amerykańską gwiazdę

14:56byłoby ciężko. Wydaje mi się, że trzeba zejść zawsze na ziemię i spojrzeć na

15:00takie nasze polskie realia. I ostatnio rozmawiałam z

15:06bardzo zdolnym aktorem młodego pokolenia Ignacym Lisem, że każde nasze decyzje

15:10mają jakieś konsekwencje i na pewno taki banał, ale tak

15:15tak i i że wchodzi się do jakiejś szuflady, a z drugiej strony czy czekać

15:19na tę taką wymarzoną rolę i czy masz finanse na to, żeby czekać, bo często

15:26też nie mówimy o tym, że nasz zawód nie jest wyłącznie kwestią ambicji, ale też

15:30kwestią przeżycia. I fajnie być w takiej sytuacji albo nie

15:35wiem rodzinnej, albo nie wiem, że na przykład nie musisz czegoś zrobić, bo na

15:41przykład nie masz kredytu albo nie musisz płacić rachunków,

15:44nie masz rodziny, więc też ci daje to w jakiś sposób wolność i jest to tylko

15:48wyłącznie ambicja, że możesz sobie pozwolić na to, żeby czekać jak

15:52przyjdzie ta wymzona wymarzona rola, bo ona może przyjść, a może też nie

15:56przyjść. A do tego można ją wypełnić albo tych butów nie wypełnić też.

16:02Prawda? To też jest możliwe. Nawet wymarzona rola może być położona.

16:04Albo może być źle zmontowana albo może być źle wyreżyserowana albo no jest

16:10naprawdę bardzo wiele różnych czynników zewnętrznych.

16:12Prawda? montażyści to są jednak mije straszne.

16:15To są bardzo ważne osoby tworzące film. Y i rozmawialiśmy o tym, że że wszystko

16:23jest gdzieś tym w naszej branży polskiej, że łatwo

16:28nam wejść w szufladę. Ciężko, ciężej nam wyjść z tej szuflady

16:34i to jest kwestia tego, jaki jest twoje życie, na jakim etapie jesteś i czy

16:39możesz ryzykować i możesz sobie wybierać, bo to jest niezwykłe, wiesz,

16:44kiedy ja pojechałam pierwszy raz do Stanów i mój agent w Stanach

16:48Zjednoczonych zapytał mnie jakie ja mam ochotę na co ja mam ochotę grać, jakie

16:52rolle mam ochotę grać. Ja, słuchaj, zaczęłam się tak śmiać, bo

16:57jakby takie pytanie trochę w Polsce, ja nie wiem naprawdę

17:05już na jakim poziomie zawodowym chyba Agaty Kuleszy

17:10i naprawdę takich już nazwisk, które mogą sobie pozwolić na takie taką

17:15selektywność. Ale umówmy się, że na przykład jest to aktor na początku. Czy

17:20on może sobie wybrać co on może grać?

17:25jakby mając też z tyłu to, że musi się utrzymać, musi płacić rachunki i jakby

17:30i to jest bardzo indywidualne. Jeżeli ja mogę powiedzieć o sobie, to ja jestem w

17:37takim momencie, że ja mam możliwość wyboru.

17:43Super. I czekałam na to 17 lat. I wybieram i nie wiem czy to są dobre

17:51decyzje, że odmawiam, bo jestem totalnie głodna czegoś ważnego,

17:58wielkiego, ale 2 lata temu podjęłam taką decyzję, że nie będę już słodką

18:05blondynką z komedii romantycznej. Zmieniłam kolor włosów.

18:14I ta droga jest powolna, ale nie wyobrażam sobie tego, żeby

18:23uprawiać ten zawód wyłącznie w sposób,

18:30nie wiem jak odkreślić, bo to słowo jest ważne. Może ty mi pomożesz. To znaczy ja

18:35uważam, że my cały czas musimy robić jakieś nowe rzeczy. On musi być

18:40rozwojowy. Nie chcesz być reaktywna?

18:42Tak. Ja muszę być w jakimś procesie rozwoju, zmiany

18:46i mam wiesz obecnie w moim życiu m dużo jakiegoś takiego

18:52y luzu, akceptacji. Z jednej strony jestem naprawdę

18:58spełniona, bo robię bardzo fajne rzeczy też w teatrze,

19:02ale czekam na taką rolę, która mnie poniesie. Czekam filmową, na pewno

19:08serialową, która zmieni wiesz taki stereotyp tej słodkiej blondynki z

19:14komedii romantycznej. Trochę tym było podszyte moje pytanie, bo takie też mam

19:18wrażenie, że mimo i już nie wiem dokładnie ilu filmach i ilu

19:25sztukach i ilu serialach zagrałaś, ale tego już trochę jest,

19:30to faktycznie wydaje się, że, ale to jest chyba dobre, że to co najlepsze w

19:35twoim przypadku raczej dopiero ma nadejść.

19:39Zobaczymy. Może, może nie, ale jeżeli nie, to jest okej. Daj.

19:44Ja po prostu widzisz, to też jest fajne w naszym zawodzie, że każdy do

19:47albo wracasz do Słupska? Nie, nie wracam, bo już

19:50Nie, no wracasz do Słupska. Nie mam tam po co wracać.

19:52Jeszcze dwie role albo wracasz do Słupska,

19:54albo Dobra, okej. Okej, dobrze. A może być gdzieś bliżej morza ewentualnie?

19:59Słupsk jest nad morzem. Dobra, 16 km. Okej, dobra. Wracam do

20:02Słupska. Wracasz do Słupska na ulicę

20:06szczecińską. Jaki mindfack. W ogóle

20:10wszystko jest pomorskie. w tamtym mieście. Słuchaj, wiesz co, ale to też

20:15jest fajne, że każdy dojrzewa i to jest pytanie, czy my też patrzymy na aktora w

20:20sposób jego, że on dojrzewa, czy że on taki jest jaki jest i koniec, kropka.

20:25Cześć Dorotka, jak to mówi moja córka. Ja mam takie coś, że każdy z nas

20:31dojrzewa w jakimś tempie i ja patrzę na swoje

20:37życie zawodowe w jakiś taki sposób, okej, zajęło mi to

20:4217 lat, żeby naprawdę stać ze sobą, wierzyć w to, że ja mam naprawdę spoko

20:50warsztat, mega doświadczenie.

20:54Też wykowałaś ten warsztat 17 lat. 17 lat

20:57już powiedzieliśmy ten pip wiek powiedzieliśmy tylko wiek pracy

21:02zawodowej twojego wieku nie zdradzę twojego wieku nigdy bym tego

21:06nie zrobił zrobiłbym ci tego co jest na Wikipedii

21:10ja uważam że ja jestem jak wino, jak facet im starsza, tym lepsza.

21:15To prawda.

21:17To prawda, to prawda. Prawda. To prawda. To

21:19prawda. Ale muszę cię zapytać, bo dwa razy

21:23poruszyłaś temat wieku. No

21:25i jak się czujesz w swoim wieku? Super.

21:27I mogę to powiedzieć, bo jesteś młodsza ode mnie. Siksą przy mnie i nie będę

21:33mówiła o ile. Oczywiście wiadomo. Czuję się bardzo dobrze w moim wieku.

21:37Dobrze. Czuję się, że już pożegnałam ten etap,

21:41wiesz, tego tej przemocy wiekowej. E, i już mówię ci o przemocy wiekowej.

21:47To znaczy, że często jak kobieta jest młoda, to dopisuje się jej

21:53infantylność, głupotę.

21:56że jest naiwna i że to jest wiesz taki wiek między 20 a 30.

22:02Gdzieś macierzyństwo już konstytuuje kobietę i dodaje jej taki di

22:06staje się matką. Tak. No i jak już jest żoną to

22:10też już jest ma mężczyznę przy sobie. To też już jest no bardziej wiesz no

22:14przecież przy jakieś przy jakiejś infantylnej siksie może by nie było tego

22:19mężczyzny. Przy infantylnej siksie to w ogóle daj spokój.

22:22I wiesz co? Ja się czuję bardzo dobrze, choć nie ukrywam, że czasami gdzieś tam

22:26się spotykam jeszcze z takimi próbami odebrania mi mocy

22:33przez urodę, ale uwielbiam otoczenie, jak na przykład

22:37słyszę to otoczenie, że ktoś to próbuje zrobićhm

22:40i wszyscy już się cieszą, że o jak lamparska wytoczy działa swoje.

22:45A pamiętasz jakiś taki przykład, który się wydarzył? Jesteś? Tak, stosunkowo

22:49niedawno się wydarzył, że jakiś starszy starszy aktor wchodzi na pierwszą próbę

22:55do teatru i oczywiście komplementuje mnie i mówię

22:59jak wspaniale wyglądasz, jakie jesteś super formie. Co prawda wolałem w

23:03blondzie

23:08i teraz jest zapada ta cisza, wszyscy się cieszą dookoła i jakie to działo

23:12będzie wytoczone, a tam podjeżdża już ta rakieta, wiesz,

23:17już pod ta ciężka artyleria.

23:21I ja pytałam, ale kto pytał? M.

23:26I co mam wtedy? I teraz po drugiej stronie jest: "Ojeju,

23:29ale dlaczego ty jesteś taka niemiła"? M już nie można nic powiedzieć? Nie, nie

23:34można. I co

23:38jest? Jest szok. Jest taki gruby, wiesz, szok.

23:43Próba się tam toczyła dalej. Skończyło się tym, że ta osoba czekała na mnie po

23:48próbie, żeby mnie przeprosić. O, więc to było spoko. Ale

23:54ale takich sytuacji jest sporo. Szczególnie wiesz, one też są takie

23:57dookoła stołu. Na pewno mnie też ta sytuacja dookoła stołu interesuje, ale

24:02też te stereotypy szczególnie dookoła stołu, wiesz, takie kultura kulturowe,

24:06że wiesz, no ja nie jestem oczywistą, mimo tego, że mam oczywiste funkcje,

24:10jestem matką, żoną, no ale nie prowadzę, można powiedzieć, takiego standardowego

24:16życia od jakie powinna prowadzić taka prawdziwa matka Polka. Nie chcę bronić

24:22tamtego pana, ale tak się zastanawiam, m

24:27ile też wiadomo na ile się coś takiego mówi, tak po prostu, a na ile się

24:32faktycznie myśli to co się mówi. Em, na ile on to powiedział

24:40bez jakiegoś pomyślunku i czy to w ogóle ma znaczenie. Jestem

24:45szczerze ciekaw dla ciebie oczywiście. Wiesz co, mi się wydaje, że yyy czas

24:50komentowania czyjegoś wyglądu, czyjegoś stylu życia

24:56po prostu minął, to już nie powinno mieć miejsca.

25:00I uważam, że to jest pytanie w ogóle o dialog międzypokoleniowy,

25:06że pokolenie naszych babć, mam uważało, że przy stole rodzinnym na przykład

25:12wszystko może zostać powiedziane. Kiedy chłopak, gdzie chłopak, kiedy

25:16ślub, kiedy dziecko, a jak nie jedno, to drugie. A jak, a dlaczego tak wyglądasz?

25:20A dlaczego masz długie włosy? No taka gruba to jeszcze nie byłaś. Zjedz, zjedz

25:24jeszcze bardziej, bo jesteś taka chuda, że Boże,

25:26aż poczułem klimat świąt, rozumiesz? I jakby uważam, że y że to my

25:33musimy wyznaczać jakby tę granicę, że to już nie ten

25:39czas, żeby robić takie komentarze i po prostu jest to niegrzeczne.

25:45I nawet jak ma to dobrą intencję, to ta osoba może sobie to pomyśleć, że wolał

25:49mnie w blądzie, ale ta artykulacja nie może nastąpić.

25:55Starą panną nazywano mnie świadomą, nazywaną przy mnie świadomą, niezależną

26:01finansowo wykształconą prowadzącą swój biznes kobietę. Miała 34 lata sama, bez

26:07partnera obecnie. No coś jest z nią nie tak. Stwierdzono.

26:12Serio tak głęboko to funkcjonuje w naszej kulturze, że szczęście kobiety

26:16definiuje obecność mężczyzny? W drugą stronę to też tak działa. Czy panowie

26:20bez partnerki to coś złego? Na pewno jest to dziwne. I to jest cytat z

26:26twojego posta. On jeszcze trochę się toczy i na końcu pytasz

26:31swoich followersów o to, jak jak to odbierają. To jest cytat z postaj

26:36Instagrama z 2020 roku, który sobie znalazłem szperając po tak daleko

26:40zaskrollowałem aż do 2020 doszedłem lat. No

26:45wiesz jaki miałeś wtedy kolor włosów? Ja go nie żeby jasność. Ja w ogóle nie

26:49widzę jaki miałeś kolor włosów. Nie, nie widzę. Nie widzę.

26:51Okej. Nie, nie wiem. Color blind.

26:57Ale tak to to mi się skojarzyło, bo właśnie to to jest jedyny post gdzieś

27:00tam, który sobie w notowałem do naszej dyskusji i jakże idealnie nam pasował.

27:06Popatrz. No ale jedyny, który ci się spodobał,

27:09nie? Jedyny, który jedyny, który wynotowałem sobie po prostu, że być może

27:13on gdzieś gdzieś być może nam wypłynie w dyskusji.

27:19A może w blondzie lepiej? Nie. Żartuję, żartuję, żartuję. Kochani, nie piszcie

27:24mi tych komentarzy. Po prostu zrób taką ankietę.

27:28W czym, w którym, w którym lepiej kolorze. Ja nie zapomn wiesz, że nawet

27:32teraz żartując sobie prawdopodobnie już mam przewalone kilku osó. Ja

27:34powiem ci, że pamiętam jak, bo ty wiesz, że żartuję. Nie,

27:38wiem oczywiście. Jak zrobili mi zdjęcie, jak zostałam świeżo upieczoną mamą i

27:42taka byłam po prostu blada, nieuczesana, gdzieś jakieś, nie wiem.

27:47I potem była taka ankieta, czy dobrze wygląda po porodzie, czy źle. Dolisz

27:52i było tak jak pudelek, no jakiś taki, wiesz i

27:57i słuchaj, tak i pomyślałam sobie, powiedz, że chociaż było więcej na tak,

28:01nie? Właśnie i nawet nie pamiętam tego, ale ja naprawdę wyglądałam źle.

28:05Okej. Yyy i wiadomo, że to oczywiście nie miało

28:10znaczenia, ale ta ankieta pomyślałam sobie, że dosyć jest y mocnym takim

28:16zabiegiem po prostu internet, no

28:17że trzeba się naprawdę mieć takie miejsca, gdzie i to nawet nie chodzi o

28:21nas osoby, wiesz, takie y nie wiem, które gdzieś tam się prezentują

28:26publicznie, bo wiadomo, że my jesteśmy narażeni na dużą opinię opinię po

28:31prostu, czy dobrą, czy złą, ale uważam, że Przez obecność w ogóle

28:36social mediach każdy z nas musi znaleźć takie miejsce,

28:40które jest poza opinią, które jest poza opinią rodzinną, poza opinią właśnie tą

28:47internetową, jakąkolwiek, gdzie możesz wrócić i jest to bezpieczne miejsce.

28:52Pełna zgoda. Pełna zgoda. Porozmawiajmy o innej odsłonie ciebie, bo przyniosłaś

28:59przyniosłaś książkę Babka w formie. To jest, to nie jest jakaś bardzo nowa

29:02rzecz, bo to już jest z marca chyba, no nie, tego roku.

29:05E i to jest książka z wypiekami. Zaraz cię o nią będę pytał, ale postanowiłem

29:10wręczyć ci prezent. Niestety ja nie napisałem żadnej książki kucharskiej,

29:13ale moja żona napisała. Jest o tofu różnych rzeczach. Bardzo proszę.

29:17Więc mam nadzieję, że mam nadzieję, że coś dla siebie też tam

29:20super też tam znajdziesz.

29:22Mega dziękuję bardzo. Tak, to moja żona to też dla twojej żony

29:25babka w formie. Twoja żona też jest babką w formie. Nie

29:27będę ściemniał bardziej. I myślę, że to ona będzie będzie korzystać.

29:31Super. Cieszę się. Jak coś ugotujecie, to daj dajcie mi znać, jak coś

29:34upieczecie. Dobrze. I wizav.

29:37Dobrze, dobrze. Wspaniale. Cieszę się bardzo. E i na pewno, na pewno

29:42skorzystam. Wspaniale. To co jest fajne w tej książce, bo już

29:46miałem okazję ją zobaczyć w w PDFie, to że nie są to tylko przepisy na różne

29:54wypieki, ale też historie, które tam platasz. Jestem ciekaw, czy, bo ja sobie

30:00też wynotowałem kilka, ale jestem ciekaw, które są najbliższymi

30:05dla ciebie historiami, albo które momenty, czy które potrawy wiążące się z

30:08jakimiś momentami z życia są dla ciebie najbliższe, bo to jest wydaje mi się

30:12faktycznie taki selling point. Trochę tej tej publikacji chyba to nic

30:15tak dźwiającego.

30:17Na pewno to jest coś więcej niż tylko gotowanie, bo to jest właśnie takie

30:22zerwanie ze stereotypem kobiety, która czeka w fartuszku na męża z dwudaniowym

30:28obiadem. Tylko jak sam widzisz Polska w ruinie po prostu lampska

30:33przyszła i wszystkie rzeczy chce zniszczyć. Moja babka w formie trzyma

30:36nogi na stole. To prawda.

30:38i jest totalnie totalnie dziewczyną, która wie gdzie jest granica między

30:43oczekiwaniami z zewnątrz a jej weł jej własną potrzebą.

30:47I tak można siedzieć przy stole. Tak. I tak można siedzieć przy stole.

30:50Wow. Tak.

30:52I dla mnie wiesz co to jest? To jest takie taka książka o tym, co to znaczy

30:55być w formie. Okej.

30:57Y i że m to jest przede wszystkim być w kontakcie ze sobą.

31:04Nie jestem też specjalistką, nie jestem kucharką.

31:08I nie lubię dawać rad, bo uważam, że każdy doskonale wie,

31:15co ma robić w swoim życiu. Nie, ludziom nie, ludzie kochają słuchać

31:19moich rad. Tak,

31:20uwielbiają. Tak. Potem dostaję liściki.

31:24Już nigdy, już nigdy więcej się nie odzywaj.

31:28Ale uważam, że chciałam, chciałam bardzo zdrowe podejście do życia.

31:30Chciałam, żeby ta książka była taki jak ciepły list do każdej kobiety,

31:35żeby była inspiracyjna. To znaczy, żeby była yy, że naprawdę warto siebie

31:42stawiać na, dobra, już nie mówię, że na pierwszym miejscu, ale chociaż na

31:45drugim, żeby nie traktować siebie jako koła zapasowego, tylko że kobiety to

31:53super bohaterki i że my naprawdę musimy o siebie walczyć

31:58i musimy umieć stawiać granice i musimy być asertywne i nie możemy w siebie bić

32:04i w siebie uderzać, bo naprawdę mamy bardzo wiele do zaproponowania i świat

32:08tworzą kobiety, bo to akurat jest moje. Nie uważam, że każda kobieta musi być

32:14matką, ale że ja po prostu doszłam do tego momentu, bo ja po prostu

32:18zobaczyłam, macierzyństwo mnie zmieniło. zobaczyłam, że moje ciało potrafi

32:22tworzyć cuda, więc dlaczego ja moje moją osobę, nie wiem, źle oceniam albo no

32:27dobra, no czasami uda, coś mi się nie uda, czasami zrobię zły film, zostanę

32:32skrytykowana, no ale to znaczy, że jestem złą osobą, no nie. I ta książka

32:38dla mnie jest taką autentyczną autentycznym

32:43historią, który mnie tworzy poza tym czerwonym dywanem.

32:51I akurat mój dom i to gotowanie jest dla mnie terapią i powrotem do tego, co na

32:59ziemi, tego co namacalne. Więc to gotowanie

33:03pomaga mi wrócić z tego mojego skomplikowanego świata aktorskiego i tej

33:07matki Polki, którą widziałeś w mojej wersji prawdy na scenie.

33:13I ja wracam do domu i ta te pełne emocji, serce przekładam na ciasto

33:20drożdżowe mojej mamy genowefy, zapach wanilii, który automatycznie mnie

33:24konstytuuje i to co doświadczyłam w dzieciństwie,

33:28czyli te zapachy dzieciństwa sprawiają, że mi jest lepiej, że to co na zewnątrz

33:33nie ma znaczenia, nie ma wpływu, nie definiuje mnie i czy to jest właśnie

33:39ciasto drożdżowe, czy to jest sernik lamparski,

33:43Czy to są takie, nie wiem, hitowe przepisy tej książki.

33:48To wszystko jest to, co sprawia, że ja wracam do tego, co pozytywne, co dobre,

33:57co pełne, co obfite. Hmm, mnie się otworzyła ta książka na

34:03chyba najbardziej znanej historii, ale myślę, że nie wszyscy ją jeszcze na

34:07całym świecie znają. Czyli na serniku Lamparskim

34:11yyy a właściwie na y wstępie do niego, bo historia z sernikiem. No może ty

34:17opowiedz historię z sernikiem, a ja a ja przeczytam liścik, bo jestem

34:21świetny z angielskiego. Dobrze, to ty jak amerykański aktor.

34:24Ten amerykański aktor, który powiedział to i tamto.

34:27Tak. I potem zrobimy z tego realsa.

34:30Oczywiście historia jest bardzo m filmowa.

34:36Kiedy zostałam świeżo upieczoną mamą i byłam w

34:40po raz pierwszy. Po raz pierwszy to jest też bardzo

34:43ważne, dlatego że po raz pierwszy wiąże się z tym, że zawsze sobie z tą materią

34:47nie radzisz. zadzwoniła do mnie wspaniała

34:51producentka, moja mentorka Justyna Pawlak,

34:54dlatego że to ona wyłoniła mnie ze szkoły teatralnej i zaprosiła do

34:58projektu 39,5. I to ona powiedziała z tego castingu, tam było, nie wiem, 300

35:05osób na tym castingu, powiedziała: "To ona, byłam na pierwszym roku w szkole

35:08teatralnej zadzwoniła do mnie i oczywiście ona

35:13znała moje wypieki. One wtedy jeszcze bardziej funkcjonowały na planach

35:17filmowych, że ja czasami coś piekłam w podziękowaniu za

35:21często to się to się to się działo i miesiąc po na rodzinach mojego syna

35:27dzwoni producentka która wiedziałam że wtedy w Warszawie dzieje się bardzo

35:32ważny plan amerykańskiego filmu ten z szacham

35:35mhm jak on się nazywał

35:39coś tam game na pewno. Na 100% coś tam game. Dzieje się on w

35:43Pałacu Kultury. Tak. Mhm.

35:45Y i no i wiesz, no i po prostu jesteś w piżamie.

35:50Teraz muszę sprawdzić, ale słucham cię cały czas.

35:52Jesteś w piżamie? Ja jestem w piżamie. Jestem w

35:55piżamie. Jest godzina 18:00, nie uczesałam jeszcze włosów, nie uczesałam

36:01się i dzwoni producentka, więc ja patrzę na ten telefon, wiem, że kręcą ten film

36:08i myślę sobie wtedy każdą rolę zagram. Krzesło zagram,

36:11przyjada kaloryfer zagram. U

36:14for wszystko dobrze uczą w Warszawie

36:16po prostu wszystko. Ja po prostu wszystko tam zagram.

36:19I Justyna mówi: "Cześć Madziu, słuchaj, bo mój aktor trafił do szpitala,

36:26czy ty byś upiekła swój sernik?"

36:30Zapadła cisza. Ja pomyślałam sobie: "Wow, jest już tak

36:35źle ze mną, że ja będę, że naprawdę już jest źle z

36:40moim aktorstwem. Ale oczywiście mój sernik absolutnie

36:46jedzie na planerykański w Polsce. Absolutnie,

36:49bo szpital też jest w Polsce. Tak, szpital też jest w Polsce

36:52i w ogóle przez to się Her musiał wycofać z tego filmu.

36:55Tak, bo coś się tam ukryta gra.

36:57Ukryta gra. To by pomyślał, nie? Coś z szachami.

37:01Ukryta gra. I i oczywiście upiekłam ten sernik. Za dwa

37:07tygodnie dostaje kolejny telefon, że aktor ma urodziny.

37:10Ja nawet nie wiedziałam jaki to jest aktor.

37:13I oczywiście taki wypasiony od producentów, więc ja jeżdżę w

37:17listopadzie, szukam truskawek. Okej, jest wypasiony, taki po prostu.

37:21Hala mirowska. Tak, dokładnie.

37:23Tam znajdziesz truskawkę każdej porze. Dokładnie. O każdej porze.

37:27I słuchaj, jestem potem na naszym, powiedzieć, szarym Mokotowie.

37:32Hej. A ty mieszkasz na Mokotowie?

37:35Tak. Jak możesz?

37:37No ale słuchaj, no jest nie pato sierpień, tylko jest po prostu

37:41patolistopad. Dobrze, niech będzie.

37:42Albo patogrudzień, czyli jest szaro, szaro pada.

37:46Nie ma truskawek. Nie ma truskawek nawet nie ma śniegu.

37:49A to już w ogóle jest szaro.

37:51I jestem w parku z moim synkiem na spacerze i dostaję maila od samego

37:57Williama Herta, że to był najlepszy sernik jaki jadł w

38:01życiu. A przepraszam. I teraz po amerykańsku

38:04zamknijcie kochani oczy, ale z amerykańskim akcentem

38:07to będzie William HT po 39 latach w Polsce.

38:13The cheesecake was the best I ever ever.

38:20It is nearly time to leave Warsaw 5 hours from now. The last thing is to

38:27apologize objectly for not writing to you before. And this is to thank you

38:34with great passion for your wonderful wonderful gift which lightened the Lord.

38:45Tak było. Jeszcze jest Magdalena cheesecake

38:57jest nieskończona wdzięczność. Wow.

39:03Tłumacząc bardzo mi smakował. Był okej.

39:06Bardzo dobry. W ogóle nie za kalec. Może być zalcem. Tak, może być.

39:11Może się zakolcować. Kurczę, nigdy mi się nie zdarzyło,

39:14ale technicznie jest to możliwe. No wiesz, no może się nie na przykład

39:16nie zakalec to jest takie niedopieczone ciasto. No dobra, może być

39:19jakby miał spód drożdżowy, nie? Czy tak, to wtedy może być zalc. Tak,

39:23ale nie twój. Nie, nie, nie mój, nie.

39:27I na ten sernik jest tu przepis, żeby to jest sernik lamparski, na który jest tu

39:30przepis. Ale powiem ci, że to jest właśnie dla mnie takie doświadczenie, że

39:34że on tym mailem mnie wtedy podniósł, że to było coś takiego, że czasami

39:40naprawdę niewiele potrzeba, żebyśmy byli wobec siebie y

39:48uważni na siebie, że czasami naprawdę niewiele potrzeba, żeby komuś podać taką

39:52rękę i to był tylko mail.

39:56A zobacz, to teraz jest tego książka. No ale też dlatego, że to był amerykański

40:02aktor troszkę. No come on. I sernik został nazwany sernikiem

40:04lamparskim dlatego. Czy on się wcześniej tak nie nazywał?

40:07Nie nazywał się. Dopiero po tej historii on został nazwany lamparskim.

40:11Okej. No bo wiesz, no słuchaj, no jak

40:13amerykański aktor, wiesz, jeszcze Oscar tam był

40:17na półce. To prawda. A jeszcze chciałem zapytać, a czy trzeba mieć Kitchenida,

40:20żeby go zrobić? Nie.

40:22Okej. Nie, on się w ogóle nie robi w

40:24kitchenidzie. To czemu masz na zdjęcia? Ja wiem,

40:26nie wiem, bo to ładnie wyglądało. Ja wiem. To jest wszystko kłamstwo. Nie,

40:29nie wierzcie we wszystkie zdjęcia, jakie widzicie w książkach. Nie,

40:32nie zupełnie tam się nie robi nie robi nie robi się tym robotem.

40:39Jakie myślinka, kurczę, no widzisz, powinnam tutaj

40:44przynieść jakiś Nie będę ci wypominał.

40:47No właśnie. Możesz, nie będę nie będę ci wypominał. Mam nadzieję, że mam

40:51nadzieję, że coś z tego się Dobrze. A kolejne pytanie. Pytanie laika.

40:56Absolutnie. Tak. Czy ja

40:59znamy się bardzo długo, znasz mnie wspaniale i wiesz, że nie potrafię

41:02gotować ani piec. Ale twoja żona potrafi.

41:04Ale moja żona potrafi. Ale ale na chwilę żonę wyłączmy z tego równania. Czy ja

41:09potrafiłbym na podstawie tej książki wcześniej nie piekąc absolutnie niczego,

41:16coś zrobić? Tak.

41:18Co? No bo nie ser. Sernik jest raczej z tych trudniejszych. y to te przepisy są

41:21tak skonstruowane, że one są naprawdę bardzo proste.

41:25I yyy ostatnio to było wspaniałe, jak y moja serdeczna koleżanka Marta y Żmuda

41:34Trzywiatowska Mhm.

41:35Em, piekła po raz pierwszy bezę. Nigdy nie piekła Bezy w swoim życiu i bardzo

41:41się tego bała i uważała, że beza jest trudna,

41:43bo nie jest łatwa i że jej nie wyjdzie. Mhm.

41:46I ja uspokajałam ją, że naprawdę to nie jest trudne i że wystarczy znać,

41:53można powiedzieć, podstawy

41:56Mhm. I zaufać temu, co jest w książce i się

41:59nie spieszyć, bo ciasto nie lubi pośpiechu.

42:03Jak drukarka. Nie mam takich doświadczeń z drukarką,

42:07nie? Że próbujesz coś wydrukować na już i ona nigdy nie działa.

42:11Drukarka wie kiedy się spieszysz. Tak. Okej, dobra. To już jak nie będzie

42:15nie działała, to już będę wiedziała, że nie mogę się spieszyć. Nie możesz się

42:17spies. Okej, dobra.

42:19Y i pamiętam, że jaka to była jej radość, że jej to wyszło i że po 50

42:25minutach nie było ciasta, bo wszystkim tak smakowało.

42:27M też bezę też bym zjadł. Jest tu przepis na bezę?

42:29Jest przepis na bezę. Są bardzo proste, wiesz, placki z rikottą i z cytryną.

42:35bardzo dobre. Y, który, które wymyśliłam jak byłam we

42:39Włoszech do Scanii. Y są racuchy z jabłkiem bez cukru, które

42:47też są, można powiedzieć, taką dietetyczną wersją śniadania. Jest jak

42:53się opanuje, można powiedzieć te przepisy, czyli na przykład tort, beze,

42:58to potem można rzeźbić w cukrze, jak ja to robię.

43:02I naprawdę nie jest to skomplikowane. Wydaje mi się, że ty jako osoba, która

43:07ma tutaj takie wspaniałe studio, robisz tutaj wszystko sam w ogóle z małym

43:11paluszkiem. Doceniam ten sekó naprawdę, słuchaj,

43:15naprawdę tu jest tak profesjonalnie. Ja jestem w szoku. Ja jestem po prostu

43:21To jest dla ciebie pikuś beza. To jest pikuś dla mnie

43:23to jest dla ciebie pikuś. Naprawdę kochani zapraszam serdecznie po więcej

43:26przepisów zapraszam na mojego bloga także totalnie to się wydarzy. No

43:30dobrze, link do książki będziecie mogli znaleźć, czy możecie już znaleźć w

43:34opisie, jeżeli będziecie chcieli mieć taką jak ja mam książkę,

43:39bo ta jest moja, była, bo ta jest moja.

43:41To teraz po amerykańsku. Czemu po amerykańsku?

43:44No bo no no no nie wiem. Tak pomyślałam sobie, że teraz po

43:50angielsku, tak wiesz. Nie, nie wiem, co masz na myśli. No że że

43:55link yyy a że nie jesteśmy w Polsce, że link in

43:59the description jest

44:00tak i łapki w górę też. Tak, tam znajdziecie książkę. M, ale

44:05trzymając się yyy jeszcze tego tego tematu, bo tutaj bardzo dużo jest wątków

44:11związanych z twoją młodością i z y i z domem, to jestem ciekaw jak wspominasz

44:15też nie tylko yyy opakowany w te zapachy, y które

44:22nie wiem, wychodziły z jagodzianek, ciast i tak dalej. Jak wspominasz swój

44:26dom, bo twoje dzieciństwo, twoja młodość nie była najłatwiejsza.

44:30Wiesz co, dom mój wspominam dobrze, ale wydaje mi się, że kwestią dorosłości

44:41jest też jakby nie obwinianie swojego domu za miejsce,

44:46w którym się jest, tylko dorosłość polega na tym, że bierzemy życie w swoje

44:52ręce i trzymamy je w garści. I to jest tak jak w każdym domu.

44:59W każdym domu jest i dobrze i niedobrze. Też jesteśmy takim pokoleniem. Nie wiem

45:06ile ty masz lat, ale wydaje mi się, że więcej niż tym odam takich,

45:09że jesteśmy pokoleniem millenialsów. To tak,

45:12że jesteśmy pokoleniem takiej otwartości totalnie na świat i

45:18nasi rodzice jeszcze ukonstytuowani w takim wiesz lęku, strachu,

45:25co inni powiedzą, ale nie jedź tam, to jest takie straszne, ale

45:30że ja miałam dużo odwagi w sobie, żeby nie brać tego i nie dodawać sobie do

45:35plecaka dodatkowych kamieni, tylko wyjechałam do Warszawy z jakąś

45:40taką ogromną pewnością siebie, że mi się uda i że ja naprawdę się dostanę do

45:44szkoły teatralnej i nie miałam innej alternatywy. I to było miałaś tak, tak i

45:50ja nie miałam w ogóle totalnie jakichkolwiek wątpliwości, że to nie, że

45:53to będzie moja droga życiowa. I A za którym racem się dostałaś?

45:55Za pierwszym do Łodzi, do Warszawy. Ale też

46:00też nie spadło mi to z nieba. Mhm.

46:04Bo nie uważam, że powiedzenie a jej się udało jest okej. bo na to się pracuje

46:13i ja po prostu byłam bardzo dobrze

46:17przygotowana. Em, chodziłam przez lata na kółko

46:21teatralne, pracowałam nad tekstami i naprawdę przygotowałam się do tej

46:27szkoły teatralnej, żeby się to udało. Oczywiście wiesz, nasz zawód polega na

46:32tym, że jest 95% szczęścia, 5% talentu i 5% Nie, dobra,

46:38nie za dużo. 95%

46:42ciężkiej pracy, 5% talentu i 5% szczęścia. Ale 95% to jest praca.

46:4890. Dobra 90.

46:50Żebyśmy mieli 100%. Tak. 100% 90% pracy. 1% matematyki.

46:55Tak. Moja mama jest matematyczką, tata jest matematykiem, fizykiem kwantowym.

46:59Chodzi o to, że najwięcej, najwięcej to praca, musi być szczęście i jeszcze

47:03i talent. I talent. Tak,

47:04tak, tak. I y mój dom był dobrym domem. To znaczy

47:12jakby dostałam w nim y wartości

47:16Mhm. które mi całe życie towarzyszą.

47:20Rodzina jest dla mnie ważna. Y mamy kontakt, więc nie może być najgorzej.

47:25yy odwiedzamy siebie, więc też musi być spoko. Yyy wiadomo, że po prostu są

47:31takie sytuacje, że nasi rodzice są m czasami mam taką rozmowę z moją mamą, że

47:37moja mama mówi: "Wiesz co, chyba tutaj popełniłam błąd". Ja mówię: "Słuchaj, no

47:42dawałaś tyle, ile mogłaś, tyle ile miałaś zasobów." I ja to mówię z

47:46perspektywy osoby, która sama jest mamą i która już potrafi złapać ten dystans.

47:51Wiesz o co chodzi? że a był taki pewien okres w moim życiu, że miałam takie nie

47:56daliście albo że jak mogliście mnie zostawić samą w Polsce i bo mama

48:03wyemigrowała do Ameryki do mojej siostry jak miałam 18 lat i teraz pytanie czy

48:0718latka to jest już dorosła osoba nie

48:10czy niedorosła nie no nie

48:12no właśnie no jednak metryka mówisz że wiesz a to wiadomo, że

48:17w głowie jest inaczej a z drugiej strony wiesz to sprawiło że ja po prostu nie

48:21miałam wyjścia ja musiałam sobie poradzić

48:24i jestem z siebie dumna. To znaczy mam takie poczucie, że to mnie zbudowało i

48:29ja mogłam popełniać swoje błędy, ja mogłam wyciągać z nich konsekwencje i

48:34wnioski, ale ale jestem jestem wdzięczna za taki dom, jaki miałam. Na pewno on

48:41dużo daje mi inspiracji do tego, żeby napisać

48:44film teraz o o właśnie y i o gotowaniu, bo piszemy scenariusz teraz filmowy

48:53i jesteś scenarzystką. Czy grasz tam?

48:57Będę tam grała. Okej.

48:58Zaskoczę cię główną rolę. A jaki będziesz mieć kolor włosów? To

49:03jest dla mnie ważne, żebyś mógł sobie wyobrazić.

49:06Z czysto kronikarskiego punktu widzenia, tak teraz jaki mam.

49:09To to jest najlepszy. To jest najlepszy jaki możesz mieć.

49:12Y i tworzymy oryginalny scenariusz. Rozumiem. Tak.

49:16Tak. Tak jest. To będzie pierwszy film o gotowaniu.

49:18Aha. Ale też właśnie o powrocie do w strony

49:21rodzinne, do tego, że czasami uciekamy gdzieś

49:27i i ten powrót zawsze jest jakiś traumatyczny

49:32i czy powrót do Garden State mi się kojarzy.

49:34Lat temu to widziałem. Kojar bardzo dużo. Tak, bardzo dużo jest.

49:38takich można powiedzieć, ale w tym wszystkim będzie polska kuchnia, bo

49:42też wydaje mi się, wiesz, że y jeżeli chodzi o luksus kuchenny, no to co ci

49:47się kojarzy kuchnia francuska. Dlaczego robisz promocje?

49:53Jak promują jakieś już dwa razy dwa razy

49:56promocje. Poproszę

49:58dobrze, dobrze. Już załatwię ci, załatwię ci.

50:03Nie zapłaciłeś mi za to. Nie no dobra nie chodzi o kie, bo ty pytałeś czym

50:07jest luksus w kuchni. Tak znaczy nie, że jakby chodzi o to, że

50:11patrz, kuchnia francuska od razu kojarzy się z jakimś

50:15bonis Peugeot wus.

50:20Wiesz, od razu to brzmi po prostu wiesz, bagem

50:24brule, włoska to samo,

50:28rozumiesz? Czyli nie wiem, no po prostu włoska to samo, ale pomiędzy gotowaniem

50:32musi być przerwa na seks. Włoska,

50:35we Włoszech, w Napolu szczególnie. Tak.

50:39A Polska jest jest kuchnią chłopską, jest kuchnią ludową, jest kuchnią

50:44naszych babć. I chciałam właśnie w tej historii

50:47wyciągnąć to, że każdy z nas jak pomyśli sobie, nie wiem, właśnie o o

50:53babci, to masz takie, nie wiem, jakąś potrawę, która ci się kojarzy, nie wiem,

50:56z domem. Oczywiście.

51:00Jak wyobrażasz sobie, że ty jako mały chłopiec zawsze u Morosany byłeś, nie

51:04wiem, pieroga, jadłeś pierogi z jagodami albo jakieś ciasto drożdżowe swojej

51:08babci i ona właśnie wraca nas do tej pamięci zmysłowej i o tym będzie ten

51:12film. Super.

51:14O tym, co nas y buduje, co jest powrotem naszych korzeni i pytanie

51:20o można powiedzieć polaryzację w naszym kraju.

51:23Czy my jesteśmy w stanie wyciągnąć z tradycji

51:28to, co dobre i to, co ważne, a czy tradycja może być łaskawa na zmiany

51:36i na progres, który jest wpisany w rozwój każdego pokolenia?

51:45Jaką jaką odpowiedź będzie dawał ten film?

51:51Wydaje mi się, że film każdy powinien dawać otwartą odpowiedź,

51:56[Muzyka] że każdy oglądając ten ten film będzie

52:00miał mieliśmy ostatnio taką rozmowę o tym,

52:05czy na przykład powiedzenie przez żołądek do serca jest

52:11powiedzeniem naznaczającym kobietę, że kobieta stoi za garami. Czy ono jest

52:16fajnym powiedzeniem na przykład, że proszę

52:19muszę cię tu zatrzymać. Proszę.

52:21Często masz takie rozkminy, no nie, językowe

52:23mam. A dlaczego tak? Tak,

52:27no takie mam wrażenie. Okej.

52:29E, jestem ciekaw i możemy się wrócić do tego przez żołądek do serca.

52:34[Muzyka]

52:38Czy próbu w sensie co próbujesz przez zrozumienie tej etymologii czy

52:45właśnie przełożenie znaczenia na dzisiejszy czas?

52:48To jest właśnie to bardziej to jest to przełożenie na dzisiejszy czas. To

52:51znaczy, że ja mam takie dużo takich niezgód i to

52:56jest takie moje wewnętrzne AC/DC, które puszczał mi mój tato, jak

53:00byłam mała. Mhm.

53:03że jeżeli widzę umęczoną

53:08gospodynię domu, gdzie wszyscy mężczyźni siedzą

53:12przy stole i czekają na posiłek i ona po prostu ledwo co

53:18chodzi, ale te naczynia rozkłada, podaje, sprząta, znowu podaje, to ja

53:23obecnie w naszym czasie mówię: "Nie, przepraszam bardzo,

53:29to wydelegujmy, nie wiem synka. No już nie mówię, że męża, no bo to już

53:35jest już naprawdę już takie nie no teraz przesadzasz.

53:39No wiesz co, no wydaje mi się, że w pewnych wiesz, no jak mamy babcię i

53:44dziadka i on już jest tak przyzwyczajony do tego, że czeka na ten posiłek, no to

53:48poderie się byłoby ciężkie. Trudno jest zmienić przyzwyczajenie u

53:51osoby, która ma 60 lat. Ale synka wiesz o co chodzi. No jednak

53:56przepraszam. Ale też nie jest to niemożliwe.

53:59No nie jest to niemożliwe, ale wiesz, no też trzeba umiejętnie to robić w sensie,

54:04że yy no ciężko się wiesz zmienić w panią

54:09nauczycielkę teraz tutaj wychowywać. No jakby nie można tego też robić. A ja

54:14lubię to wprowadzać, bo ja robię to dla moich dzieci, dla mojego syna, którego

54:22muszę wychować na mężczyznę, który będzie partnerem dla silnej babki w

54:27formie. Babki w formie. To nie była reklama.

54:34I i wiesz i to jest to, że wiesz, no jeżeli on rzuca skarpety albo piżamę i

54:39ja mówię: "Przepraszam bardzo, czy ty nie wiesz, gdzie jest miejsce

54:43nieświeżych rzeczy? Kto cię wychował?"

54:45Nie. Ty myślisz, że jakaś kobieta będzie kiedyś to robiła? Nie, nie, po

54:52prostu nie. I tak samo myślę sobie o mojej córce, że nie chciałabym,

54:59żeby po prostu, że mam takie poczucie i

55:03bardzo marzyłabym o to, o tym, żeby nie musiała się,

55:08jak ja to nazywam orzechowe dziaderstwo. Orzechowe.

55:13To jest właśnie ta moja zabawna gra słów,

55:16które ja kocham. Proszę.

55:18Co to znaczy orzechowe dziad dziaderstwo?

55:21No to znaczy to są takie postawy

55:25patriarchalne w naszej kulturze,

55:29które cały czas funkcjonują i z którymi my babki w formie totalnie się nie

55:36zgadzamy. A czemu są orzechowe? orzechowe.

55:41Dlatego, że stary orzechowy dziad po drugiej stronie

55:47orzechowy dziad. Tak. No bo to jest mężczyzna, nie? To

55:50jest mężczyzna, czyli jakiś mężczyzna w jakby można powiedzieć w zacnym wieku,

55:55dojrzałym. No nie, nie, nie. Ty jeszcze nie, ty jeszcze nie jesteś orzechowym

55:59dziadem. Yema sobie moc, którą może użyć

56:04przeciwko nam, żeby nas upokorzyć. Jasne. Jak ten chłop, który cię o włosy

56:09pytał na przykład.

56:10Mhm. I my po prostu jako babki w formie się

56:12na to nie zgadzamy. Super.

56:15To ja jestem, jestem w 100% po twojej stronie.

56:18No i super. No jasne. A czy czy nie jest tak? To

56:23to nie ma być jakieś wielkie challengeowanie. Ja po prostu pytam, czy

56:25to nie jest tak, że m

56:31próbuję zrozumieć z kim walczyszhm, bo mam wrażenie, odnoszę wrażenie

56:35trochę, że walczysz. No bo nie walczysz ze swoim partnerem,

56:38nie, nie walczysz ze swoim synem.

56:40Nie. Pewnie czasem trochę walczysz ze swoim

56:41synem. No ale to wiadomo, to jest y relacja

56:46matka, matka syn. No ale chyba, chyba trochę walczysz ze społeczeństwem,

56:53nie? Ja walczę wiesz z czym? No

56:56ze stereotypem, w którym kultura chce mnie włożyć.

57:00To jest trochę społeczeństwo. To jest po prostu trochę większe niż tylko twoja

57:03komórka rodzinna. Tak. jako totalnie osoba, która wypełnia

57:07społeczne funkcje jako żony i matki. I w konfrontacji z różnymi pokoleniami,

57:15szczególnie tymi starszymi, jak ktoś patrzy na,

57:20nie wiem, sposób prowadzenia gospodarstwa domowego przeze mnie albo

57:25na przykład wychowania dzieci i się z tym nie zgadza, to ja uważam, że on może

57:30się z tym nie zgadzać, ale to jest moje życie, to jest moja rodzina i to są moje

57:35dzieci. Ale kto ci tak mówi? Masz ludzi, którzy

57:37cię próbują? Nie, to ja nie mówię, ja nie mówię o tym o o tylko osobiście. To

57:42jest ten post, do którego na przykład ty nawiązałeś. Czyli to są takie wszystkie

57:47stereotypy, kiedy ty powiedziałeś: "O, przypominaj mi się, że wracam do domu na

57:50święta". Że my wszyscy spotykamy się przy stole i

57:53to są te wszystkie to, co mnie interesuje, to są stereotypy przy stole

57:57i może jest to gdzieś mój feminizm, bo ja dużo czasu spędzam przy stole, bo

58:01jestem matką, żoną, gotuję, mam rodzinę i każda współczesna kobieta pracująca,

58:07która ma dzieci, z tym się boryka. Ale nie zgadzam się z tym, że kobieta musi

58:12mieć dzieci. Kobieta musi być żoną. Kobieta musi

58:16gotować, bo jak spotykamy się przy tym stole, to ciągle wracamy do tych

58:21stereotypów typu: "A gdzie chłopak? A jak nie ma, no to jest źle, no bo jest

58:27samotna, ma już 30 lat, no stara panna, a jak już ma chłopaka, no to kiedy ślub?

58:32A potem ten ślub jest nie taki jaki powinien być, bo jest za granicą, a

58:35powinien być w Polsce obok, a nie gdzieś za granicą. No i potem dzieci. No a

58:40ochrzci, nie ochrzci. A potem kolejne pytanie, drugie. A taka szkoła, a jakaś

58:46szkoła w lesie? Po co w lesie szkoła? Normalna szkoła? I tych pytań, te

58:51pytania się nie kończą. I ja po prostu uważam, że ja bym bardzo

58:58chciała wszystkie kobiety tą moją wewnętrzną rewolucję, bo to nie jest

59:02jakaś wielka niezgoda. To jest taka niezgoda w białych

59:06rękawiczkach. Umówmy się powiedzieć, wiesz, żeby umiały stawać za

59:13sobą, to znaczy, żeby jeżeli komuś się coś nie

59:17podoba, to może się nie podobać, ale czy my

59:21naprawdę musimy się tym tak bardzo przejmować? Czy my naprawdę nie możemy

59:24robić swojego?

59:30Cisza. Nie,

59:35ja sobie myślę, ja ja nie mam nie mam, jestem facetem, więc wiadomo, że to

59:39trochę chyba inaczej jednak ta dynamika, zwłaszcza

59:44ról społecznych przebiega, kiedy się

59:49kiedy się jest facetem, ale ja sobie myślę, że jakiś rodzaj, bo to to o czym

59:55opowiadasz trochę mi m rezonuje jakby to nadal był był taki dłużej trwający

1:00:03buntobec tych ról społecznych. Pełna zgoda. Ja ja

1:00:08to ja to rozumiem i

1:00:12i wiem, że jest wiele nie fair sytuacji wobec wobec kobiet, wobec mężczyzn.

1:00:16Totalnie. Tylko ja się czasem zastanawiam, zwłaszcza w tych mniejszych

1:00:19konfiguracjach takich właśnie, o których trochę mówiłaś, czyli czyli przy stole,

1:00:24czyli to nie jest ja kontra Polska, ja kontra, nie wiem, moja wieś, moje

1:00:29miasto, tylko ja kontra moja rodzina bliższa czy dalsza, która to zwykle ona

1:00:33pyta o te dzieci, o pracę, o partnera i tak dalej.

1:00:40z nimi jest z definicji skazana na porażkę.

1:00:44Jeżeli się po prostu jeżeli lepszą moim zdaniem lepszą drogą jest zaak

1:00:52zaakceptowanie to jest taka ostateczna forma, ale na pewno na początku

1:00:55zrozumienie tego, że oni dopytują, bo oni się definiują przez tę rolę, w

1:01:00której chcieliby cię zobaczyć i pójście na ścięcie nic nie da tak

1:01:06naprawdę. W sensie takie wiesz twarde tylko tylko twarde pokazywanie, że to są

1:01:10moje granice i w sumie nie możecie mi narzucać co ja mam robić. No bo jasne,

1:01:12że tak. Ale postawienie sprawy w ten sposób nie

1:01:17doprowadzi do pozytywnego rozwiązania poza często tym, że będzie jeszcze

1:01:22większe niezrozumienie, a raczej wyempatyzowanie tych ich

1:01:32ról, w której chcieliby nas zobaczyć, może doprowadzić do tego, że po prostu

1:01:36wiesz, wszyscy jakoś się lepiej zrozumiemy, że no jesteśmy w takich

1:01:38miejscach, w jakich jesteśmy, ale no nie spełnię wiesz, oczekiwań swojej babci,

1:01:42cioci, matki i tak dalej, że niekoniecznie

1:01:45tylko takie, ale może też przesadzam, nie? Absolutnie wydaje mi się, że to

1:01:50jest bardzo, to jest bardzo osobiste,

1:01:54to znaczy, że te zderzenie czołowe z niektórym z niektórymi osobami wyjdzie

1:01:59i będzie jakiś z tego, nie wiem, kompromis, konsensus,

1:02:02a z niektórymi po prostu trzeba odpuścić i nie ma sensu, wiesz, uderzać głową w

1:02:08ścianę. Ja uważam, że warto. Ja uważam, że warto

1:02:14umieć spotykać się z swoimi członkami rodziny na zasadzie

1:02:22dorosłości. Mhm. To znaczy ja na przykład bardzo walczę z

1:02:26moją mamą o to, żeby spotkała się ze mną jako z dorosłą kobietą

1:02:32i i mogę powiedzieć, że mi się powoli

1:02:36udaje, ale ja musiałam naprawdę wyznaczyć taką

1:02:40mocną jakąś konstytucję i granicę, żeby żeby to się wydarzyło. To znaczy,

1:02:47żeby ta refleksja po tej drugiej stronie, bo bo mnie interesuje

1:02:52m mnie mnie bardzo kręci w ogóle dorosłość.

1:02:56dorosłeś w takim znaczeniu jak nie wiem trzymanie swojego życia w

1:03:01garści, bycia odpowiedzialnym za siebie, bycia

1:03:05odpowiedzialnym za, bo uważam, że w tej dorosłości jest jakaś satysfakcja

1:03:11i a w tej dorosłości też jest jakieś taka umiejętność, wiesz, takiego takiej

1:03:16takiego łagodnego spojrzenia na to, co byłhm

1:03:19i jakiegoś spokojnego dialogu, jakiegoś obiektywizmu,

1:03:23wiesz, jakiegoś takiego, taka umiejętność dystansu też

1:03:28i i

1:03:33moim zdaniem też jest w tym docenienia tego, co było

1:03:40i dumy, co urosło, co się wychowało.

1:03:47I i pomimo tego, że naprawdę każdy z nas może powiedzieć o swojej rodzinie

1:03:51wszystko i na pewno nie ma idealnych rodzin, to to myślę sobie, że kiedy po

1:03:57latach to, co wyrosło może porozmawiać po dorosłemu z tym, co hodowało i

1:04:05podlewało, to jest bardzo duże osiągnięcie.

1:04:09Absolutnie. A jak reagujesz?

1:04:16Jak ktoś ci mówi, że o zachowujesz się jak twoja mama. Mój syn

1:04:24to mi mówi. No

1:04:25mój syn to mi mówi, bo mu powiedziałam, że ma tak powi ma tak czasami mówić.

1:04:30Powiedziałam, że jak będę się zachowała jak babcia,

1:04:32to ma mi to powiedzieć i mamo, zachowujesz się jak swoja mama.

1:04:37Okej, ale twój syn jest jeszcze mały, ale czy ktoś

1:04:40Nie, nikt inny mi tego nie mówi. Tak, nikt inny. oprócz y

1:04:43a też niewiele osób pewnie zna twoją mamę, no bo nie mieszka w Polsce, czy

1:04:46zna ją? No moja siostra ewentualnie mogłaby mi

1:04:48powiedzieć, ale ale oni mieszkają właśnie w Stanach.

1:04:53Ale tak, dwie osoby, które mówią to czasami to jest mój mążm

1:04:58i mój synh. Mhm.

1:04:59No bo moja córka jeszcze nie ma świadomości, ale gwarantuję, że też

1:05:02będzie to robić. I absolutnie to jest też właśnie o tym historia, że my tak

1:05:07bardzo chcemy odciąć się od naszych korzeni albo być inni, a one tak są

1:05:11głęboko w nas, że prędzej czy później w jakiś społecznych funkcjonujących

1:05:17codziennych okolicznościach dokładnie w te osoby się zamieniamy. dlatego, że

1:05:22kurczę no ja żeby to wszystko funkcjonowało, ja

1:05:26muszę czasami tupnąć nogą, ja muszę czasami wymagać, ja muszę czasami zacząć

1:05:31gderać i to są te cechy jak twoja mama.

1:05:34No jak nie wiem, no każda kobieta, która prowadzi, wiesz o co chodzi i czy to

1:05:39jest moja mama, czy to jest inna mama. No tak, ale ja po prostu pytam o twoją

1:05:42mamę. Tak, no na pewno tak. Moja mama, wiesz,

1:05:45jest emerytowaną nauczycielką matematyki, więc na pewno posiada

1:05:48wszystkie cechy znienawidzonnych pań matematyczek,

1:05:53wiesz, ze szkolnej ławki. Na pewno nie tylko,

1:05:56ale moja mama też, wiesz, no ja też, ja to mówię z perspektywy teraz siebie,

1:06:02jak ja jestem mamą. Naprawdę doceniam ten trud mojej mamy, która po prostu

1:06:10wychowała mnie na babkę w formie. I czy to jest przypadek, czy to jest jej

1:06:16zasługa? Wszystko na raz.

1:06:19Wszystko na raz. Na pewno to jest są tak mój syn często to powtarza. Ja wtedy mam

1:06:24takiegryzę się w język, myślę sobie kurczę.

1:06:28No tak. Okej, dobra. To teraz wprowadźmy trochę czegoś współczesnego.

1:06:32Usiądźmy, porozmawiajmy o emocjach. Co czujesz?

1:06:38Jesteś zły. Rozumiem, że jesteś zły. Ja też jestem zła i teraz właśnie nie

1:06:43poradziłam sobie z moimi emocjami. Ale fakt jest jeden.

1:06:47Mamy gości i trzeba posprzątaćhm i coś z tym zrobimy. To jest nasz

1:06:52wspólny dom. No nie zaprosimy gości, jak jest tak. I tutaj jest wiesz ten ta nowa

1:06:58metoda tej rozmowy, tego kompromisu, tego cały czas nazywania o emocjach i to

1:07:04jest spoko, bo ja wiesz, ja myślę sobie, że ta współczesna młodzież jest bardzo

1:07:09świadomą młodzieżą emocjonalną. Na pewno bardziej niż my.

1:07:13Na pewno nie, że one, oni wiedzą, kiedy są źli, oni wiedzą co czują. A jak

1:07:18jeszcze pozwol pozwól, że przez sekundę na tym temacie pozostaniemy.

1:07:23M bo ja mam tak, że jak sobie myślę i powiedzmy, że pierwszy

1:07:29raz zacząłem mieć tego typu m przebłyski, które się zaczęły formować w

1:07:37myśli 10 lat temu, czyli miałem około 30 lat, że

1:07:42jezu właśnie zrobiłem grymas jak ojciec, nie? Albo jak usiadłem, to wiesz,

1:07:48stęknąłem jak on, albo coś tam odpowiedziałem komuś podobnie. I wiesz,

1:07:53i tutaj trochę cech ojca, trochę cech matki, trochę cech mojego rodzeństwa,

1:07:57które jest zdecydowanie starsze ode mnie, więc to też gdzieś tam się yyy

1:08:01gdzieś tam odbija. I pamiętam, że miał taki po raz pierwszy m coś takiego,

1:08:05wow, ale zaraz, ale ja nie jestem nimi, ja

1:08:09mam te cechy i pewnie one się będą, no to wiadomo, że z biegiem lat, te 10 lat

1:08:14też dość dobrze to pokazują, że niektóre rzeczy zaczynają bardziej wypływać na

1:08:21powierzchnię, co nie znaczy oczywiście, że one mnie definiują, ale w pewnym

1:08:26momencie jak sobie myślałem, bo na początku miałem takie podejście do tego,

1:08:29że wie jak mój ojciec, nie żebym go nie

1:08:33lubił, ale wiesz jakby jestem sobą po prostu. Ale w pewnym momencie i to już

1:08:38ładnych parę lat od tego minęło, totalnie jakby

1:08:42zaakceptowałem, że tak, że to, że to są elementy, które będą się przewijać i

1:08:46zamiast z nimi walczyć trochę bez sensu, bo wiesz, coś co tylko ja widzę tak

1:08:50naprawdę, nie, że zrobiłem minę, którą kojarzyłem u mojego ojca, nie? Coś co mi

1:08:54mogło przeszkadzać, jest totalnie niewidoczne dla wszystkich praktycznie

1:08:58poza mną. Więc zaakceptowałem to w 100%.

1:09:03Powiedzmy, że w 100%ie tak, tak to sobie tłumaczę.

1:09:09I dzięki temu dużo, mam takie wrażenie, że dużo łatwiej jest mi być właśnie tym,

1:09:15wiesz, tym czym, jaką częścią ich jestem. Jestem ciekaw, jak to, jak ty na

1:09:21to patrzysz. Pz, że jesteś mi w podobnym wieku. Czy w ogóle miałaś coś takiego?

1:09:25Czy, czy zauważasz coś takiego?

1:09:31bardzo i im jestem starsza tym bardziej nawet do takiego stopnia, że czasami jak

1:09:36rozmawiam przez telefon to ktoś nie wie czy to dzwoni ja czy moja siostra która

1:09:41też jest ode mnie starsza o 14 lat o to u to ja mam znaczy to już to są te

1:09:47levele ale więcej ja mam jedno parę rodzeństwa starszą o 16 lat

1:09:52okej jednego brata starszego o 18 lat i

1:09:54jeszcze jednego brata starszego o 20 lat ja

1:09:57O, ja jestem dzieckiem po latach. Jesteś wpadką.

1:10:03Wiesz co, do widzenia.

1:10:06Jestem, ale ja też

1:10:07jestem owocem miłości. Jestem, jestem totalnym,

1:10:11jestem Ja jestem tym, kochanie, przeżyjmy to jeszcze raz.

1:10:15Jeju, powiem ci, że myślę sobie, gdyby mi się takie coś przydarzyło obecnie, to

1:10:20byłoby dosyć ciekawie. Zmieniły trochę inaczej to wygląda.

1:10:23To ja też jestem wpadką, więc hej, cześć. Ale właśnie czemu mówisz o tym

1:10:26wpadkach? O nie, ale wpadki są fajne

1:10:29wpadki są przypadki są super dolcze farnięte

1:10:32z przypadków wychodzą geniusze.

1:10:37Zawsze niech będzie. I m

1:10:43wiesz co, zastanawia mnie to, czy to jest kwestia po prostu wypełniania

1:10:47dokładnie takich samych ról ja, bo na przykład co by było,

1:10:53gdybyśmy my nie musieli robić dokładnie tego, co oni robią, czy typu

1:10:57wiesz tej całej logistyki, śniadanie, dowożenie, szkoła, karmienie i czy by

1:11:02wtedy tych emocji tego, co by mogło nas upodobnić do nich

1:11:08by się nie pojawiało. Wiesz o co chodzi? Pojawiałoby się. Ja żyję totalnie innym

1:11:14życiem niż moi rodzice. No ale jednak wykonujesz czasami podobne

1:11:18rzeczy. Nie no, poza tym, że muszę rano wstać i

1:11:20zjeść śniadanie. Ja nie mam dzieci, żyję w mieście. Oni całe życie przeżyli

1:11:25na wsi. Na wsi.

1:11:26Zajmowałem się oczywiście tam pomagałem na roli, jak byłem dzieciakiem. No ale

1:11:29od wielu, wielu lat już tego nie robię. Nie, to jest moim zdaniem genety, to

1:11:32jest Mhm.

1:11:34Gdyby było na odwrót, oni byy w mieście, ja bym się przeniósł na wieś, to nie, to

1:11:38jest to jest, wiesz, to jest DNA, to jest to jest w genach. To nie chodzi o

1:11:43to, czy przelewasz coś z fiolki do fiolki, czy przelewasz, nie wiem, podę z

1:11:47wiaderka dla zwierząt. Nie, moim zdaniem.

1:11:50Okej, to ja mam takie doświadczenie, że mnie jednak te role

1:11:54bardzo zbliżają do tego. W sensie, że mama i ja, mama i może rolkowy symptom,

1:12:00tak? To jest to wtedy to bardzo widzę. E,

1:12:03bo to są też rzeczy, które się pamięta, no nie, że pamiętasz jak ty byłaś córką

1:12:06i mama robiła to, a teraz ty jesteś po tej stronie i nagle masz takie: "A z tej

1:12:09strony sali też to widać, nie?" Tak, ale wiesz, wydaje mi się, że na

1:12:15przykład ja jestem bardzo podobna do mojej mamy wizualnie.

1:12:18Okej. I

1:12:20a twoja mama jaki ma kolor włosów? Ostatni to był ostatni raz.

1:12:24Dokładnie. Teraz taki jak ja, czyli najlepszy jaki może być.

1:12:26Czyli najlepszy jaki może być. I i jak oglądałam jej ostatnio tam

1:12:32tydzień temu, bo byłam w rodzinnych stronach z moimi dziećmi właśnie, żeby

1:12:36zobaczyły gdzie ja przyjeżdżam na wakacje, mamy

1:12:41taką taki sierpień powrotu do korzeni. Mm. Raczej ten słupsk jednak widzisz

1:12:45y troszeczkę dalej, ale tak. Y i wiesz, widziałam moją mamę taką piękną,

1:12:53młodą, wiesz, w wieku 30 lat, taką uśmiechniętą i

1:13:00i wiesz i doceniam jakby to jest chyba niezwykłe, bo to chyba aktorstwo wpływa

1:13:06tak na nas. To znaczy, że aktorstwo mnie uczy, moja praca mnie uczy nie patrzeć

1:13:13na człowieka w jeden sposób. To znaczy, że ono mnie

1:13:18uczy tak bardzo dużej otwartości i tolerancji

1:13:22i jakiegoś takiego zrozumienia, że

1:13:26ja pamiętam, jak była pandemia, też pojechałam w takie rodzinne strony z

1:13:31moją rodziną i mogłam spędzić więcej czasu z moją babcią, z moją mamą i z

1:13:37siostrą. Czy jakby poznałam w ogóle ten korzeń taki taki rodziny i uważam, że to

1:13:42co my sobie kobiety przekazujemy z pokolenia na pokolenie jest bardzo

1:13:47istotne i to nas bardzo w duży sposób definiuje.

1:13:52I ja zrobiłam taką totalną, totalne przekręcenie od tego, co one miały, ale

1:13:59patrzę na to z wdzięcznością i pokorą, bo wiem, z czym borykała się na przykład

1:14:06moja babcia jeszcze, nie wiem 50 lat temu, 70 lat temu.

1:14:10Co to znaczy, że zrobiłaś inaczej niż ona?

1:14:14Y nie zostałam w rodzinnym domu.

1:14:19Okej.

1:14:21zainwestowałam totalnie w siebie, w edukację,

1:14:23ale też trochę sytuacja cię do tego zmusiła, no bo jak powiedziałaś mama

1:14:27wyjechała, więc trochę łatwiej ci było, nie?

1:14:29Nie, nie, nie. To najpierw ja zdecydowałam, że ja jadę do Warszawy.

1:14:33Warszawa wcale nie jest straszna. To jest moje życie.

1:14:36Mhm. I okej, chcecie być w Stanach

1:14:38Zjednoczonych, nie ma problemu. Ja zostaję w Warszawie, bo ja się dostałam

1:14:41do Akademii Teatralnej.

1:14:45postawiłam totalnie na edukację i na to, żeby odnaleźć siebie w tym zawodzie, że

1:14:52ja muszę wiedzieć, co to znaczy być aktorką na planie i w jaki sposób

1:14:56zbudować swoją karierę, żeby na przykład założyć później rodzinę, bo chciałam

1:15:01mieć rodzinę i

1:15:05i założyłam rodzinę, kiedy nie mam tego tej pomocy typu ciotka, babcia obok,

1:15:14wszyscy to dziecko gdzieś przemyka, tylko wszystko stoi na mnie,

1:15:20więc zupełnie mam, zupełnie inaczej jak one.

1:15:23Nie mam kompletnie żadnego filaru, na którym mogła się, mogłabym się wesprzeć,

1:15:28tylko na sobie i oczywiście proszeniu innych osób o pomoc.

1:15:32I wolisz tak? Nie wiem. Wydaje mi się, że że tak wolę,

1:15:39bo mogę sama pisać swoją historię

1:15:46i podejmować swoje decyzje kształtujące moje dzieci i ja będę płaciła później za

1:15:53to konsekwencje albo wypijała pysznego szampana za to.

1:15:57Myślę, że why not both? Na pewno.

1:16:01No nie ma tylko tylko jednego. Nie ma

1:16:03nie ma nie ma granicznie złej matki. Nie ma granicznie doskonałej. Nie istnieją

1:16:08takie byty. Tak. Ale też wydaje mi się, wiesz, że

1:16:11czasami potrafimy spojrzeć inaczej na pewne rzeczy, sami przechodząc ten

1:16:18trud rodzicielstwa i oczywiście

1:16:21i dopiero wtedy wiesz jakby czasami w pracy jak spotykam się z koleżankami,

1:16:29które jeszcze nie są mamami i czasami mówią Magda, ja proszę jestem

1:16:35taka zmęczona. Ja nie wiem jak ty to robisz, jak masz jeszcze dwójkę dzieci.

1:16:39Ja mówię dokładnie to samo co ty i jeszcze mam dwójkę dzieci. Jakby to jest

1:16:43nie do wyobrażenia, kiedy dopiero sam się z tym konfrontujesz.

1:16:49Ale słuchaj, nie opuszcza mnie poczucie humoru.

1:16:53Nie, nie powiedziałeś żadnego żartu jeszcze dzisiaj, ale to niech ci będzie.

1:16:56No jak nie? No który?

1:16:58No że jesteś jesteś przypadkiem, wpadką. To nie był żart, to było stwierdzenie

1:17:02faktu. To jest No niech ci będzie, niech będzie.

1:17:07Powiedz proszę, jak tak sobie myślałem,

1:17:13kiedy kiedy trochę czytałem choćby o waszej fundacji Geralsy, która nie do

1:17:18końca jest jest tylko o tym, no bo to jest to jest najbardziej najszerzej

1:17:23mówiąc i pięknie po polsku empowerment kobiet, tak?

1:17:30Ale trochę z tej rozmowy, która dotychczas nam minęła, tak sobie

1:17:34zacząłem się zastanawiać, jak ty dbasz o swój dobrostan psychiczny w tym

1:17:41wszystkim, w tym w tym byciu matką, aktorką, w fundacji, w robieniu tych

1:17:46tych rzeczy. Czy masz jakiś taki, czy znalazłem się na to patent? O, może

1:17:50w ten sposób. Poza bieganiem, bo bieganie jest super, tu się zgadzam.

1:17:56Poza uprawianiem sportów różnych.

1:18:02Staram się być ze sobą w kontakcie. Moim zdaniem wszystkie napięcia biorą

1:18:08się z bardzo podstawowych, niezaspokojonych

1:18:12przestrzeni.

1:18:15I jest taka historia, którą czytam moim dzieciom o tym, że nie ma nigrzecznych

1:18:21dzieci. Są tylko dzieci, którym brakuje paliwka.

1:18:25I tak jak samochód trzeba zatankować, tak samo człowiek potrzebuje różnego

1:18:29paliwa. Potrzebuje się wyspać, potrzebuje odpocząć, potrzebuję się

1:18:34najeść, potrzebuję spędzić czas z przyjaciółmi, z rodziną, potrzebuję

1:18:39miłości, potrzebuję przytulenia i staram się być ze sobą w kontakcie,

1:18:45żebym wiedziała, którego paliwa mi brakuje.

1:18:49I czasami, czasami lepiej, czasami gorzej wychodzi mi egzekwowanie tego.

1:18:54Ymm.

1:18:57Ale staram się nie odkładać siebie na ostatnią półkę, bo wiem, że jeżeli ja

1:19:03będę zaspokojona, to będę lepszą osobą we wszystkich aspektach, we

1:19:09wszystkich dziedzinach, które prowadzę, w których działam, czyli nie

1:19:15wiem, aktorka, matka, żona, instagramerka,

1:19:20autorka, fundatorka. Yyy, tego jest dużo, ale dzięki temu, że

1:19:26mam w sobie ten aspekt kreatywności, gdybym nie mogła tworzyć, to by umarła.

1:19:34Potrzebuję dwóch rzeczy do przeżycia: powietrza i kreatywności.

1:19:41I to, że potrafię z niczego stworzyć coś, to mi daje ogromną satysfakcję. I

1:19:47wiele razy w moim domu, kiedy tworzyłam moją książkę, padało: "Po co ty to

1:19:51robisz teraz, kiedy masz tak bardzo małe dzieci?"

1:19:54Bo to było trudne. Wiedziałam, że jeżeli kobieta nie

1:19:59zaspokaja swojego, swojej twórczości, cokolwiek to znaczy,

1:20:05swojego świata, nie jest w stanie w jakikolwiek sposób przy tych wszystkich

1:20:11obowiązkach zaspokajać swojego swojej przestrzeni, to nie ma nic

1:20:19gorszego niż niż frustracja u kobiety, bo ona wyjdzie

1:20:23z perspektywy męża, mówię, to To jest prawda,

1:20:27że ona wyjdzie w różnych innych przestrzeniach po prostu, że ta

1:20:31frustracja u kobiety jest bardzo destrukcyjną mocą, którą kobieta

1:20:38może przenosić na różne inne pola. I ja dbam o moją kreatywność, dlatego że ona

1:20:45mi daje spełnienie, a kobieta spełniona to kobieta szczęśliwa.

1:20:51I wiesz, po premierze mojej wersji prawdy byłam już tak chuda i tak

1:20:57wychudzona i tak zmęczona, że pamiętam, że

1:21:02straciłam przytomność w domu na drugi dzień. Po prostu nie wiem, czy to była

1:21:07utrata przytomności, czy to po prostu było to, że ja zasnęłam na podłodze i

1:21:11mój synek przynosił mi kohderę i po prostu mnie przykrył na podłodze, bo ja

1:21:15bawiłam się z moją córką i po prostu zasnęłam.

1:21:18Odcięło mnie na godzinę zupełnie. To jest to koszt, ale też wiesz, ja nie

1:21:25oszukuję w jakiej materii ja robię. To znaczy, że

1:21:30to nie jest standardowa materia, że idziesz, zamykasz i wracasz do domu i

1:21:34już koniec. Tego nie ma. Po prostu my ją przynosimy do domu. Ona z nami jest. My

1:21:39myślimy o tym, przeżywamy potem emocje, które w nas

1:21:44były na planie i e a z drugiej strony jest to super świat

1:21:52i czy boję się, że moje dzieci będą w nim?

1:21:56Nie wiem. Ale to mówisz o świecie w ogóle ogólnie

1:21:58już poza światem artystycznym? Nie mówię o świecie artystycznym, mówię

1:22:01o aktorstwie. A myślis, że twoje dzieci przejawiają

1:22:06cechy? Nie wiem, na razie bronię je przed

1:22:09popularnością na pewno, bo nie pokazuję ich w social mediach

1:22:14i jak jak zawsze bije brawo, kiedy ktoś wybiera tę

1:22:18drogę. Także jak ostatnio kupowaliśmy buty w sklepie

1:22:21i pan tak za kasą bardzo się wiesz ucieszył, mówił: "Pani

1:22:27jest moją ulubioną aktorką, ja bardzo uwielbiam taki serial, w którym pani

1:22:32grała 39,5." Mhm. I mój syn obraca się na mnie i

1:22:36patrzy: "Wo ty grałaś?" Ja mówię: "Nie w co, bo to jest jego

1:22:40świat gierek". Tak, tak, tak.

1:22:43Tylko ja mówię nie w co, tylko w czym? Nie wiem. Bardzo chciałabym to, czego

1:22:49ich uczę, żeby byli sobą, żeby nie byli mną, bo wydaje mi się, że bycie

1:22:53dzieckiem też jakiejś pani popularnej, popularnej mamy jest bardzo trudne.

1:22:58Ciężko to unieść. Zawsze oczekiwania są bardzo duże.

1:23:01Jasne. I oni muszą sobie znaleźć swoją

1:23:05historię. Bardzo chciałabym, żeby ją znaleźli.

1:23:08A czy tak będzie, czy nie? No zobaczymy. A kusiło cię, tak na sekundę wracając do

1:23:13dzieciaków i Instagrama, kusiło cię, żeby jednak robić sharenting i wiesz,

1:23:19zupełnie seri z perspektywy, no bo już wybrałaś inną drogę, ale jestem ciekaw,

1:23:22czy miałaś takie momenty, że kurczę, no w sumie już wrzucam zdjęcia różne na

1:23:26Instagram, to może w sumie też będę wrzucać dzieciaki.

1:23:29To jest też o tym, co mówi ta książka, że każdy z nas musi sobie takie stworzyć

1:23:33miejsce bez komentarzy.

1:23:36Mhm. I to nie tyczy się wyłącznie

1:23:40nas. Mów za siebie.

1:23:44Ciebie też to dotyczy. Yyy, tylko każdej dziewczynki.

1:23:49Yhm. Która każdego rodzica, która który

1:23:52wstawia zdjęcia dzieci, bo potem yyy pojawiają się komentarze

1:23:58yyy złe oczy, złe włosy, zła buzia, brzydka, gruba.

1:24:04Jak tak można nie uczesać, nie podciąć, nie obciąć. I

1:24:09jak dorastasz w takim czymś, to myślę sobie, że to jest bardzo

1:24:14trudne. M, bo jak ja się ja staram się naprawdę

1:24:19tego mnie Radzieniek nauczył. Mhm.

1:24:23Bo jestem podekstowana tym, jak on totalnie szanuje swój czas i że on ma

1:24:29czas, kiedy spędza na przykład w internecie w tych wszystkich

1:24:33aplikacjach. Ty też tak masz, że masz czat hasła.

1:24:36Ja mam 28 godzin screen timeu na dobę. Okej. Y,

1:24:40z czego większość ostatnio spędziłem na twoim Instagramie.

1:24:42Okej. No dobra. No to jak na moim? Okej. No dobrze, to na moim to zapraszam.

1:24:46Cześć. I i po prostu

1:24:52każdy z nas od dziecka musi sobie znaleźć miejsce, które jest poza opinią

1:24:59i to już jest globalne. To nie jest wyłącznie aktorów, piosenkarzy, osób,

1:25:03które nawet nie wiem, są kreatorami internetowymi, ale każdej

1:25:08osoby, która pokazuje wiesz, swoje życie w jakiś tam sposób na Instagramie, bo to

1:25:14nie jest też jeden do jeden. Wiadomo, że to jest jakaś pewna forma,

1:25:19którą my tam prezentujemy i ja podjęłam taką decyzję, że moje dzieci same sobie

1:25:23podejmą tą decyzję, czy one chcą, czy one nie chcą.

1:25:28I tak podjęliśmy z mężem taką decyzję. To była wasza

1:25:34wspólna decyzja? Tak.

1:25:36I wy się w ogóle ohajtaliście w Watykanie?

1:25:39Tak. Crazy.

1:25:41Wow. Jak się coś takiego robi.

1:25:43No pięknie, ale trzeba, nie wiem, gdzieś napisać

1:25:45mail. wysłać Marta from

1:25:50Marta powiedziałeś do mnie Marta Magda

1:25:53powiedziałeś mnie a wiesz że 15 razy 15000 razy modliłem

1:25:58się w robią ten błąd Ja też [ __ ]

1:26:03musiałem to zrobić musiałem to zrobić w jakim filmie nazywałam się Marta powiedz

1:26:07albo w jakimś serialu gdzieś się nazywałaś Marta

1:26:10tak nie pamiętam ale gdzieś ale wiem że się

1:26:13gdzieś nazywałaś ale jakie miałam wtedy włosy

1:26:16O, nie takie fajny jak tutaj. Proszę cię. Tam miałaś jakieś takie

1:26:20Przepraszam, ale ale wiesz, że

1:26:22przysięga jeszcze dzisiaj rano tylko nie powiedz do niej Marta, tylko nie powiedz

1:26:27do jej Marta. No i widzisz właśnie spełniło się twoje

1:26:30marzenie i to tak totalnie nieświadomie jeszcze

1:26:31nie przer. Słuchaj, to nie jest wcale takie trudne.

1:26:36Nie myślałaś nad zmianą imienia? Y nie myślałam sobie, że ja tak bardzo

1:26:41ludziom ułatwiłoby to życie. Myślałam sobie, myślę sobie, że tak

1:26:45często zmieniam postaci, więc jeszcze imię to już naprawdę już by mi się

1:26:48pomyliło. Imii i kolor włosów jednocześnie.

1:26:51Jednocześnie. Ja cię to już mnie nikt nie pozna czasami wiesz jak jestem taka

1:26:56w dresach, bo ja często chodzę w dresach, tak w ogóle w t-shircie na

1:26:59place zabaw z dziećmi i

1:27:03ludzie podchodzą do mnie i mówią: "Panie Magdo, świetny kamuflaż,

1:27:09w ogóle nie widać, tylko ja zauważyłem". Tak. świetny.

1:27:12Widziałem takie. Ja wrócę do Watykanu, ale do tego y do tego dresu nawiążę. To

1:27:17znowu rolka na Instagramie, czyli ja naprawdę mało czasu w internecie

1:27:20spędzam, ale widziałem taką rolkę, albo to był TikTok, nieważne, że Tom Cruise

1:27:24opowiadał y tak gdzieś tam w przelocie zapytany

1:27:28czy zdarza mu się korzystać z y transportu publicznego. I on mówi, że

1:27:33tak, że na przykład w Nowym Jorku, że jego ochroniarze to uwielbiają

1:27:35oczywiście, ale że zdarza mu się jechać metrem. I mówię, że raz było tak, że

1:27:39wsiadł do metra i wszyscy byli tak w telefonach,

1:27:43że nikt go nie zauważył, że wszyscy po prostu wiesz, każdy w i jakaś jedna

1:27:48dziewczynka. On mówi, że, bo on oczywiście zakapturzony właśnie w tym

1:27:51dresie, kapturzony,

1:27:54czapeczka, wszystko, ten głowa w dół i mówi, że patrzy i po drugiej stronie

1:27:58wagonu siedzi dziewczynka i tak

1:28:03i on tylko zrobił tak dla niej. przyłożył palec do usti

1:28:07i ona wzięła telefon

1:28:11i on zginął, że spoko, ona zrobiła tylko zdjęcie i cicho,

1:28:16nie sprzedała go, nie sprzedała go. Ale droga Magdo,

1:28:22no i teraz sobie będę wypominał przez pół dnia. No cóż, Magdo,

1:28:26jak się bierze ślub w Watykanie? Czy trzeba być bliżej Boga, trzeba być

1:28:30świętszą osobą, żeby pozwolili na coś takiego? Pytam seria. Nie ma takiego

1:28:33czegoś jak bycie świętszym. Na pewno jest coś takiego.

1:28:36Nie, nie. Zobaczymy jak będziemy stać u bram

1:28:41świętopiotrowych to wtedy myślisz sobie, że ktoś będzie

1:28:44pierwszy w kolejce. Ty tu, ty tu, ty tu, ty tu, ty tu.

1:28:47Myślisz? Ty tu, ty tu. Karol, ty zdecydowanie tu.

1:28:51Na pewno wiesz, Rzym jest takim miejscem, który jest bardzo mój mojego

1:28:54męża. Mhm. Bardzo lubimy Włochy

1:28:58i i stwierdziliśmy, że i też lubimy takie widoki, które zapierają dech w

1:29:03piersiach. Lubimy sobie takie tworzyć historie filmowe,

1:29:11które jakby sprawiają, że potem możemy sobie

1:29:16do tego momentu wrócić e i powspominać, jak było fajnie. M

1:29:22i sami zorganizowaliśmy ten ślub wyjeżdżając wiesz poza Polskę też żeby

1:29:27tego całego wiesz yyy szumu uniknąć, że ktoś nam zrobi zdjęcie, może gdzieś coś

1:29:33wiesz będą ktoś nas, ktoś nas będzie śledził.

1:29:35Nie chciałaś, żeby napisał o waszym ślubie jastrząb post?

1:29:40Wiedziałam, że to prędzej czy później wyjdzie, ale

1:29:43ale chciałam, żeby jakby te zdjęcia, które ja udostępnię były moje i żeby to

1:29:48było na moich warunkach. Totalnie cię rozumiem, żeby była

1:29:50żeby moich gości nikt nie tam nie fotografował i czy jakie stylizacje były

1:29:55i rozkładanie wiesz wszystkiego na czy dobrze jz ta ankieta.

1:29:59A ona była w sukience czy dobrze czy ni doobrze?

1:30:03Tak. I to było nasze marzenie. M

1:30:06y było dosyć niestereotypowe, no bo jednak

1:30:10yyy po co tak daleko wyjeżdżać, ale udało nam się zrobić to po swojemu i

1:30:16bardzo cieszymy się, że to było bardzo nasze.

1:30:19Czy jest to trudne? Zupeł długo papieża trzeba było namawiać, żeby

1:30:21wam bo w Watykanie to nie to nie był ślub. Papież nam nie

1:30:25udzielał ślubu. Jak to jest? Możliwe. Ślub był w

1:30:27Watykanie. Tam jest jakiś jeszcze inny ksiądz.

1:30:30Tam jest inny. Znaczy to nie było w Watykanie, to było obok w kościółku

1:30:33takim. Nie, nie, nie możesz tego zburzyć. To musiało być tam na placu i

1:30:36było strasznie dużo ludzi i papież był tam w oknie.

1:30:38Okej. Kurczę, szkoda, że cię nie zaprosiłam po prostu, że się wtedy

1:30:41jeszcze nie znaliśmy. Y to było bardzo piękne, kameralne, bardzo nasze

1:30:48i wydaje mi się, że to też trzeba zawsze sobie myśleć w tym dniu,

1:30:54żeby to było twoje, a nie spełniające oczekiwania wszystkich dookoła.

1:30:58No chyba żartujesz. Ślub nie jest dla pary młodej. Ślub jest dla gości.

1:31:01A ja uważam, że dla pary młodzej. Wow. Wiesz co, dobrze, że się nie

1:31:04znaliśmy. Czyli twój ślub był na wsi?

1:31:09Mój ślub nie był na wsi, był w miasteczku.

1:31:12Okej.

1:31:15Czy mój ślub był dla mnie czy dla gości? Nie wiem. Wiem tylko, że wytrzymałem na

1:31:19tym ślubie do godziny 6:30 do odprawienia ostatnich gości. Do

1:31:25postawiłem sobie za punkt honoru, że nie zasnę zanim ostatnich gości nie

1:31:28pożegnam. No ale wlewałeś alkohol do kwiatków, żeby

1:31:34dotrzywać do tej godziny, czy w ogóle nie piłeś alkoholu?

1:31:37Nie, no piłem alkoholu. Nie było alkoholu.

1:31:39Nie, nie, nie, nie. Był alkohol. Byłem wtedy dużo, dużo, dużo młodszy.

1:31:45Okej. Tak, dużo, dużo młodszy. Miałem 25.

1:31:48Wow. Tak,

1:31:50to szybko, mega szybko. Więc wtedy można było w siebie wleć

1:31:52więcej alkoholu i przeżyć. Nie żeby to miało jakieś wielkie

1:31:56znaczenie, ale nie. W każdym razie za punkt honoru sobie postawiłem, że

1:31:58wytrzymam. Więc pod tym względem ten ślub był dla gości. Jak ja tak sobie to

1:32:02wiesz tłumaczyłem, ale nie było super. U nas też było super.

1:32:08Ciekawe u kogo było subsze ich.

1:32:13A i jesteście po ślubie 10 lat, nie? Coś koło tego.

1:32:16O jejku 2019 rokyś. 19 wzięliście ślub. Okej, dobrze. To nie

1:32:20jest 10 lat. Tak, 9 lat jesteśmy razem.

1:32:23Okej, no to już można się poznać.

1:32:27Skarpetki. No wiele, wiele rzeczy. Wiele.

1:32:32Kto komu bardziej podkrada dresy?

1:32:37Nie, nie podkradamy sobie dresów, nic rzeczy.

1:32:40Nie, bardziej podkradamy sobie okulary przeciwsłonec.

1:32:42O, to też mi się ostatnio zaczęło zdarzać. Karolina bierze okulary.

1:32:45Pozdrawiam.Amy sobie y to okulary. To jest to jest to jest cały

1:32:50czas, że jak na przykład chcę jakieś okulary ubrać i wtedy zawsze mój mąż te

1:32:53okulary ma. Mhm. Ale czyje one są? Tak.

1:32:57Jak nie mogą być wasze. Jedna osoba je kupiła. Nie kupuje się na spół okularów.

1:33:00Okej, dobra. No to na przykład, no mój mąż bardziej mi podbiera okulary.

1:33:04Ja czasami jemu, to się to się rzadziej zdarza, ale tylko dlatego, że ja mam

1:33:08więcej okularów. M

1:33:10jest większy wybór. Więc więc to Ale wiesz co, tak mam takie poczucie, że

1:33:17jesteśmy taką, ja po prostu bardzo już to powiedziałam, nie lubię dawać

1:33:21komukolwiek rad. Nie lubię być taką, wiesz, ja teraz pani specjalistką od

1:33:26związku, proszę nam powiedzieć jak to jest mieć

1:33:31rodzinę i tutaj związek. Absolutnie w ogóle nie jestem żadną

1:33:35specjalistką. Założyliśmy sobie jedną rzecz, że nie będziemy się plasować jako

1:33:42na parę specjalistów y która jest jakąś w ogóle wyciętą

1:33:47laurką jakieś jakiś osób, które teraz i żyli długo i szczęśliwie.

1:33:53Wiesz o czym mówię? Tak, ale na Instagramie

1:34:00jest trochę Instali Life, nie? Tak, ale mam takie poczucie. Myślisz, że

1:34:04on jest w nadmiarze? Czy on jest po prostu

1:34:08sam Instagram to warunkuje, więc ja nie wiem, czy to jest w

1:34:11nadmiarze. W nadmiarze jest dla W nadmiarze jest tylko dla osób, które za

1:34:14dużo siedzą na Instagramie. Okej, rozumiem.

1:34:17To jest w nadmiarze. Y staramy się po prostu nie zakrzywiać

1:34:21tej rzeczywistości. Okej. Ja to powiem słodko pierdzącej. W sensie

1:34:26że powiedziałaś to to już poszło w świat.

1:34:28Ja strząb post powie napisze, że używam takich słów.

1:34:33Lamparska she crazy

1:34:38jest. Jest

1:34:41słodko pierdząca lamparska w szczerym wyznaniu. Ja już wam napiszę od razu ten

1:34:45list. Dobra. Tak, tak, dokładnie.

1:34:48Bo po prostu życie jest życiem i i mam więcej wiesz doświadczeń też takich

1:34:55związkowych, to po prostu uważam, że dobry związek to jest taki związek,

1:35:00który umie pracować nad sobą i umie się łapać, umie się dogadywać i umie

1:35:06przechodzić kryzysy.

1:35:13Wynotowałem sobie taką jedną rzecz. Ona trochę będzie nawiązywać do rodziny, ale

1:35:17też do pracy. Czy to prawda, że y znaczy wiem, że była plotka, że odmówiłaś pracy

1:35:23dla Netflixa przez ciążę, że to nie była prawda, ale czy jednak przez dzieci

1:35:28musiałaś reorganizować swoje życie zawodowe?

1:35:31Absolutnie tak. I to nie jest tak, że ja zrezygnowałam,

1:35:36to po prostu ze mnie zrezygnowano. Nie,

1:35:40y no jednak wiesz, ciąż, ale dlatego, że byłaś w ciąży.

1:35:42Tak. No jednak ciąża yyy jakby zmienia też yyy

1:35:48y i jakby ja rozumiem, że to jest dosyć brutalne.

1:35:52Mhm. Ale z drugiej strony wiesz, no też ciąża

1:35:54jest takim okresem, który ciężko zaplanować

1:35:58i może się dużo wydarzyć. I ja też rozumiem z punktu widzenia produkcji, że

1:36:02ciężko też inwestować w taką osobę, która wiesz, no nie wiadomo yyy czy

1:36:09wszystko będzie dobrze, super jak jest. Yyy, więc yyy więc jakby ten okres jest

1:36:15ciężki dla aktorki i często rozmawiam wiesz z osobami, które nie są jeszcze

1:36:18mammi i to jest taki trudny moment, kiedy sobie zrobić wiesz taką przerwę,

1:36:24no bo jednak no do pewnego momentu możesz pracować, a potem już pojawia się

1:36:28brzuszek. Mhm.

1:36:29Który jest wspaniały. Fajne by było to, kiedy byśmy mogły pracować, żeby to nas

1:36:34nie skwalifikowało. Marzę, że kiedyś tak będzie. Yyy, na razie nie jest tak, to

1:36:42trzeba zaakceptować. Yyy, ja bardzo szybko wróciłam po każdej

1:36:46ciąży do aktywności zawodowej, dlatego że yyy wiedziałam, że yyy zamknięcie się

1:36:53w domu i rezygnacja właśnie z kreatywności

1:36:58y gorzej wpłynie na mnie, na dziecko i na nasz domostan.

1:37:04I mój mąż też mnie bardzo w tym wspierał. I nawet jak ja już przy mojej

1:37:07córeczce chciałam zrobić sobie dłuższą przerwę, to mój mąż powiedział, że to

1:37:10jest wykluczone, że on się na to nie zgadza i że muszę mu uwierzyć, że to

1:37:15będzie lepsze dla wszystkich.

1:37:19I posłuchałam się go, bo mój mąż jest bardzo mądrą osobą.

1:37:25Czy to już było patriarchalne, czy jeszcze nie? Nie, ja uważam, że

1:37:29ktoś by powiedział u tak nie uważam, że trzeba sobie zdawać z

1:37:33tego też na pewno mój mąż podziwia mnie w wielu

1:37:38kwestiach tego, że jestem bardzo przebojowa.

1:37:41Mhm. I że bardzo

1:37:43jest przebojowa, to prawda. i że bardzo umiem przeć do przodu i że się nie

1:37:48poddaję i że on czasami poddałby się siedem razy, a ja zakasam rękawy i dalej

1:37:55wracam do pracy. A ja go podziwiam za to, że jest yyy yyy że umie bardzo

1:38:03przesiać emocje i że jest bardzo rzeczowy, że czasami

1:38:07yyy potrafi mnie ściągnąć na ziemię jak za bardzo przeżywam coś albo yyy

1:38:15jest naprawdę fajny. M

1:38:18i znaleźliśmy się, bo uważam, że też jest to bardzo ciężko znaleźć się, żeby

1:38:23się dobrać, a znaleźliśmy się w tym świecie. Ja

1:38:27czytałem, że się wym że wymodliłaś go. No na pewno tak. I mam nadzieję, że on

1:38:33też mnie. No

1:38:39fajnie. Zastanawiam się nad nad tym, co

1:38:43powiedziałeś wcześniej, że że przeż do przodu, jesteś przebojowa, bo cały czas

1:38:47trochę nam się taki zrobił late motive tej rozmowy, więc dlatego do tego

1:38:51wracam. Próbuję poukładać sobie to, dlaczego jesteś, jaka jesteś.

1:38:57Równocześnie z tym, z tą walką z rolami społecznymi, o której o której mówisz,

1:39:03nie? To się jakoś tam jakoś tam zazębia. Wiadomo, że tego nie,

1:39:08że to ma dużo różnych odnóg, ale mimo wszystko jakoś to się łączy. Y

1:39:12wydaje mi się, wiesz, że to yyy ja zawsze byłam dosyć

1:39:18sprawczą osobą. Nie zapomnę tego.

1:39:23Nie wiem czy gdziekolwiek mówiłam to w jakim w jakiejś rozmowie,

1:39:28że na zakończenie liceum mimo tego, że byłam w klasie biochemicznej

1:39:34to bardzo dużo wiesz działałam w teatrze, śpiewałam 12 lat w chórze i no

1:39:39jeździliśmy po olimpiadach churalnych. srebrane kamertony, konkurs chórów

1:39:44Acapella w Bydgoszczy, Złoty Kamerton, jakby

1:39:49bardzo dużo różnych teatralnych też nagród. I pamiętam, że na koniec liceum

1:39:56to nie ja otrzymałam nagrodę za całokształt twórczości

1:40:01artystycznej, bo moja koleżanka, która w ogóle

1:40:06nie w jakiś konkurs wygrała, wiesz, jakiś taki podrzędny, na którym ja w

1:40:10ogóle nie byłam, bo nie miałam czasu na niego byść

1:40:13i mnie dyrekcja mojego liceum pominęła i to była jakaś, wiesz, wielka

1:40:20inauguracja, gala wręczenia, wiesz, wiesz, już taka wiesz ostatnia na

1:40:24zakończenie i już szliśmy. Ja wiedziałam, że że będę zdawała do szkoły

1:40:27teatralnej. Ja słuchaj, mnie to tak zbiło, ja się

1:40:32tak zdenerwowałam. Ja zerwałam się z lekcji, pojechałam

1:40:36rowerem do domu, zapakowałam wszystkie moje trofea ze ściany

1:40:44do kartonu i weszłam do dyrektora, do gabinetu, położyłam mu te wszystkie

1:40:50rzeczy. powiedziałam, że że może on nie wie, ale

1:40:56to jest moje osiągnięcie dla szkoły, które ja zdobyłam przez ten

1:41:02cały cały czas.

1:41:06Pamiętasz co ci powiedział? Był w szoku moją bezpośredniością,

1:41:11ale stworzyła się nowe stanowisko jeszcze kolejnej super hiper nagrody za

1:41:17całokształt twórczości dla mnie. Poczekaj, bo jeszcze nie wiem co o tym

1:41:22myśleć. Poczekaj, poczekaj, poczekaj, poczekaj. Ja też właśnie nigdy tego nie

1:41:27mówiłam, więc Poczekaj, bo to nie to jest bezczelność

1:41:29już, czy co to w ogóle jest? Nie no, ja to rozumiem na tym, ja to

1:41:33totalnie rozumiem na tym poziomie, że, bo jeżeli dobrze rozumiem, jeździłaś z

1:41:38chórami, ale ty indywidualnie dostawałaś nagrody.

1:41:41Ja indywidualnie, ale to był chór, który działał też przy szkole.

1:41:46Ja rozumiem tylko, że rozmawiamy o rozmawiamy o

1:41:50tak nagrodzie za całokształt

1:41:52indywidualnej. Tak.

1:41:54No bo jedna dziewczyna ją dostała. Pamiętasz jej imię?

1:41:57Nie, nie pamiętam. No nie mogę ci powiedzieć tutaj.

1:42:00Czy pamiętasz? Pamiętam.

1:42:03No dobra, nazwijmy ją Martą. Dobrze, nazwijmy ją.

1:42:08Nazimy ją Martą. Dobrze.

1:42:11I ty miałaś dużo nagród. Super. Tak, super. Ale indywidualnych czy

1:42:14kolektywnych? No bo możesz dostać jako członkini drużyny.

1:42:17Indywidualnych. Okej. Indywidualne nagrody kolektywne były z

1:42:21chórem, ale indywidualne, teatralne, OKR, wiesz, takie ważne też takie można

1:42:27powiedzieć, to nie były tylko nieszkolne, tylko też

1:42:30gdzieś w tych systemach szkolnych one były, wiesz, tam nie wiem,

1:42:35przez radio recytowanie balladyny w naszym słupskim radio.

1:42:39To były bardzo wiele takich no konkursów, które były dedykowane jednak

1:42:44przez placówki edukacyjne. Czaję. I to się totalnie składa. na na

1:42:49ten rekord, który miałaś przez jesteś już gimnazjum, tak? Czyli tr lata.

1:42:54Liceum to było już. Przepraszam. Tak, ale chodziłaś do

1:42:57gimnazjum, czyli liceum miało trzy lata w tym sensie.

1:42:59Tak, tak. I masz to

1:43:05i obiektywnie mówisz, że tamta dziewczynka miała mniej.

1:43:08Tak. Zdecydowanie.

1:43:09Tak.

1:43:13A wiesz czemu tak się stało? Bo po prostu dyrekcja o tym nie wiedziała.

1:43:19Ale przecież oni cię wysłali na te konkursy,

1:43:21nie? To kto cię wysyłał?

1:43:22No pani polonistka. Wiesz o co chodzi. To były konkursy takie.

1:43:27No tak, ale dyrektor o tym. Czy dycja wiedziała tylko o tamtym

1:43:29jednym konkursie tej dziewczyny? Nie mam pojęcia jak to się wydarzyło.

1:43:32Dobra to zostawmy to, bo to już jest konflikt przez 25 lat.

1:43:35Już bardzo bardzo. Ale ja nie zabrałam tej, bo nie zabrałam tej dziewczyny

1:43:39nagrody. Nie zabrałam jej nagrody. Dostałaś Grand Prix.

1:43:42Dostałam Grand Prix. Nie zabrałam jej nagrody. Nie chciałabym, nie chciałabym

1:43:46jej zabierać podium. Absolutnie. Tym bardziej nie chciałbym zabierać

1:43:49podium. Myślę sobie o tym, że po prostu ta osoba

1:43:52była niedoinformowana. Mhm.

1:43:55Y i to też nie była wina dyrekcji, bo dyrekcja tej nagrody nie ustalała.

1:44:00Nie, no to była trochę wina dyrekcji, jeżeli była nieformowana. Jeż miałaś

1:44:04nagród? Tak pi razy drzwi. 20 No nie wiem. Z 15 nagród, a tamta jedną na

1:44:11No to nie, no to dyrekcja była nieformowana. A ja to mogę powiedzieć,

1:44:13no come on. I

1:44:17ale wiesz, ale to była dla mnie, wiesz, to dla mnie była taka, ja teraz nie

1:44:21jestem taką osobą aż taką. Teraz już nie, teraz już spokorniałam, już mnie

1:44:26życie trochę utemperowało. Ale to było coś na przykład na takiej

1:44:29zasadzie, że na przykład jak śpiewaliśmy w chórze i nasza dyrygentka się

1:44:36rozchorowała i przyjeżdżała delegacja jakiś tam gości

1:44:40ze Szwecji do szkoły i trzeba było zaśpiewać i pani od muzyki średnio sobie

1:44:45radziła z poprowadzeniem nas i ja powiedziałam, że niech się nie

1:44:50przejmuje, to ja podryguję. I ja wychodziłam przed 50 osób, które

1:44:55były przede mną w chórze i jeszcze przed 100 osób, które siedziały na widowni i

1:45:00ja miałam taką wiesz to miałam mnie w ogóle no problem

1:45:05i to dla mnie było i to miałam od zawsze wiesz ja mówię o wieku który miał 16 17

1:45:10lat i

1:45:14i to jest to było zawsze we mnie i I i nie wiem, no czy to się jakoś tak

1:45:23radykalnie zmieniło. Na pewno na pewno jest więcej we mnie takiego

1:45:27odpuszczenia. Teraz nie pojechałabym i nie ściągnęła. Nie obrazów,

1:45:31ale teraz oczywiście, że byś tego nie zrobiła, bo teraz byś pomyślała, że jak

1:45:34ktoś zobaczy, że tutaj po prostu robisz akcje,

1:45:40to jest jasne, że teraz byś tego nie zrobiła. Tak samo jak, tak samo jak, nie

1:45:43wiem, jak, nie wiem, zawsze podniesiesz po sobie

1:45:46papierek, bo ktoś by zobaczył, wiesz o co chodzi. W sensie jesteś zupełnie

1:45:49innym punkcie swojego życia i na inne rzeczy możesz sobie pozwolić, ale

1:45:53poczekaj, zatrzymałem się jeszcze w tym punkcie. Ty to powiedziałeś. To jest

1:45:56bardzo ciekawa historia i moim zdaniem ona jest ona jest to nie jest tylko

1:45:59twoja historia. O w ten sposób. Okej.

1:46:01Każdy z nas Ja też, tylko musiałbym chwilę pomyśleć. Każdy z nas ma taką

1:46:05historię z liceum, z gimnazjum, z podstawówki, którą pamięta do dziś i ma

1:46:08takie: "Noż [ __ ] nie". I ta [ __ ] tu pasuje.

1:46:14Ale to tak super pokazuje, wiesz o tym, żeby stawać za sobą

1:46:17i przez to, że to pamiętasz, mimo że to nie ma absolutnie żadnego

1:46:21znaczenia i nie miało znaczenia już nawet dwa tygodnie po wyjściu ze szkoły,

1:46:24bo jakie to miało znaczenie? Co dostałeś w tym? Dostała książka o Adamie

1:46:27Mickiewiczu. No tak. No i kwiatka. No

1:46:30tak. To nie miało żadnego znaczenia. Tak samo

1:46:32jak oceny na świadectwie maturalnym. Nie miało żadnego znaczenia.

1:46:36Ale to się pamięta i to się i to jest najlepsze, że będziesz mieć 70 lat.

1:46:41Ja będę to pamiętać. Oczywiście, że będziesz to pamiętać i

1:46:43każdy z nas będzie pamiętał te swoją wersję, moją wersję prawdy. W sensie

1:46:47każdy będzie to pamiętał. To jest, to jest tak niesamowite. I teraz

1:46:53jak sobie i to jest dl dlaczego to pytam, bo jak sobie z czymś takim

1:46:58poradzić i czy trzeba sobie z czymś takim poradzić? Moim zdaniem tak, w

1:47:02jakimś sensie trzeba sobie poradzić, bo jeżeli że skoro wyskoczyło ci to w

1:47:07naszej rozmowie z jakiegoś powodu tak jaskrawo, to znaczy, że to tam jest.

1:47:12Oczywiście, że nie myślisz o tym na co dzień. Jasne. To jest w pełni

1:47:16zrozumiałe, ale jednak m to jest bardzo ciekawe.

1:47:20To jest dla mnie umiejętność traktowania siebie jako kogoś ważnego.

1:47:25Mhm. I

1:47:28i to jest właśnie, zobacz, to jest taka to jest taki proces, że wychodzisz z

1:47:33domu, masz coś, coś dostajesz, jakieś tam

1:47:37kamienie do tego plecaczka, Aha.

1:47:40Ktoś wkłada i ty masz różne przekonania na temat siebie.

1:47:44pod tytułem nie dasz rady, jesteś beznadziejna, ktoś tam ci coś nagadał,

1:47:48że przez ciebie wszystko się psuje, ale to de facto od ciebie zależy, co ty z

1:47:54tym zrobisz i czy ty sprawisz, że ty staniesz się dla siebie ważnym,

1:48:02bo mi się wydaje, że o to chodzi, bo tu nie chodzi o to, że ja wiesz, y

1:48:10wygrałam jeden konkurs albo Bo tylko to, co ja zrobiłam było ważne ogólnopolskie

1:48:19i i dałam temu dużo pracy swojej. Wykonałam ogromną ilość pracy.

1:48:25Ja nie mówię o tym, że ktoś musi mnie docenić, ale on może nie wie o tym, jaką

1:48:31ja pracę wykonałam. Więc kwestia docenienia leży po tej drugiej stronie.

1:48:36Ale dlatego właśnie mówiłam, że dyrekcjała ciała. Przyjechałam i

1:48:40pokazałam to, że to jest moje. Może państwo o tym nie wiedzą.

1:48:45Ja dałam im decyzję o tym, co oni z tym zrobią. Ja im nie narzuciłam tej

1:48:49decyzji, ale ja wierzę w jedną rzecz. Ja naprawdę wierzę w pracę

1:48:56i bardzo przeci przeciwiam się, wiesz,

1:49:00temu, jak ktoś mówi, udało się. M po prostu się nie udaje

1:49:05absolutnie. Yyy i to pokazuje mi, wiesz, właśnie

1:49:10taką sprawczość i ważność. Dlatego książka, którą też dzisiaj, o której

1:49:17rozmawiamy, jest dla mnie takim marzeniem, że ja bardzo chciałabym, żeby

1:49:20każda dziewczyna myślała o sobie w sposób ważny

1:49:24i że to nie ma znaczenia, bo więcej nas łączy niż dzieli.

1:49:31Jedna ławka w szkole, każdy miał ławkę w szkole, czy na wsi, czy w mieście, czy

1:49:35Ja też jestem ze Słupska. Przystanek autobusowy u babci na wsi.

1:49:40Mhm. Zawsze przejeżdżam koło tego. Pr. Został

1:49:42wyremontowany teraz. No wiadomo.

1:49:44Kiedyś wyglądał masakrycznie. Y

1:49:48boisko do kosza. Kolejna sytuacja, która nas łączy.

1:49:53Ławeczka na osiedluhm. Kolejna piaskownica

1:49:58i jakieś, nie wiem, trzepak. Na pewno każdy takie coś ma. To jest kwestia

1:50:04tego, czy my wierzymy w historię, którą chcemy opowiedzieć.

1:50:11I ta praca, którą musimy pokonać, ile razy musimy upaść, ile razy nam się musi

1:50:17nie udać opowiadaniu tego

1:50:22i cały czas się przekonywać o ważności tej opowiadanej historii. Hm.

1:50:29A czy myślisz,

1:50:33że w życiu

1:50:38dojdziesz, dojdziemy do czy można dojść o do takiego punktu,

1:50:45w którym historia trochę jak książka albo film ma

1:50:49swoje ma swój

1:50:54ostateczny triumf? Czy to jest w ogóle możliwe?

1:51:01Wydaje mi się, że tak. O,

1:51:04okej. Wydaje mi się, że tak.

1:51:06A jesteś w stanie dać mi przykład takiego? No bo to jest oczywiście

1:51:10uczucie. To jest uczucie spełnienia.

1:51:13Mhm. Szczęścia.

1:51:15No absolutnie. Wydaje mi się, że każdy z

1:51:17nas do tego dąży

1:51:21i dla mnie to jest umiejętność

1:51:27bycia tu i teraz. Tego uczy mnie bardzo teatr,

1:51:31y, odpuszczenia.

1:51:34Mhm. oraz tego, że

1:51:39im dalej wl, tym wolę się zająć rzeczami, na które mam wpływ, a te, na

1:51:46który nie mam, po prostu odpuszczać.

1:51:53I jest taki dokument, który pokazuje

1:51:58ludzi, którzy statystycznie żyją najdłużej w świecie. I są dwa takie

1:52:03miejsca. Jest to Sardynia. Mhm. Blue Zones

1:52:06i japońska wyspa Koko.

1:52:10Yyy i to co trzeba inwestować to właśnie te

1:52:15ten czas razem w relacje

1:52:17w relacje przy stole i czy one są wiesz yyy

1:52:23łamiące stereotypy czy nie to jednak kojarzą się nam z jakąś

1:52:28przyjemnością i i czasem który który możemy razem spędzić i ja teraz w

1:52:35niedzielę wczoraj była niedziela, byli u mnie goście na śniadanie z

1:52:39dziećmi. I robiliśmy wspólnie bezę. O,

1:52:43dzieci ją dekorowały. Robiłyśmy, robiliśmy razem lody domowe i i ta

1:52:49radość tych dzieci, które były tak niezwykle podekscytowane z tego, że one

1:52:53mogą to robić, podjadać, próbować, smakować. Dobra, teraz było kręcimy

1:52:58kremh i teraz jest przerwa na to, żeby

1:53:00paluchami dotykać i jeść krem.

1:53:05Wyobraż sobie nielegalne coś. Wyobrażam sobie do czego będąc małą

1:53:12osobą nawiązujesz. To była ich radość. I wiesz co, ja mam dużo,

1:53:19dużo pokory do życia. Widziałam bardzo wiele rzeczy w życiu.

1:53:24Myślę sobie, że jak jest zdrowie, to jest wszystko.

1:53:28Jak ma się zdrowe dzieci, to też. I po prostu trzeba bardzo dużo czerpać

1:53:35prostej satysfakcji z życia. Tym jest na pewno jedzenie i stół, co sam wiesz, bo

1:53:39twoja małżonka gotuje relacje,

1:53:43podróże, jakieś takie proste rzeczy, na które mamy wpływ, bo dzieje się tak

1:53:48bardzo dużo złego na świecie. E, tam proste rzeczy, nagrody

1:53:53i mieć rację, nie?

1:53:56I musisz mi trochę przyznać rację, bo po co to zrobiłaś?

1:53:59Mieć rację. No tak. Poszłaś tam po to, żeby mieć

1:54:02rację. Poszłaś stanować, poszłaś do gabinetu dyrektora, żeby mieć rację.

1:54:08Sprawiedliwość twoją. W tym sensie racja? No po

1:54:11sprawiedliwość, ale zostawiłam. No ale poczekaj, ale zostawiłam to po drugiej

1:54:15stronie

1:54:18w 95%.

1:54:23Czy ty jak byłaś młodsza to sobie wyobrażałaś swój idealny dom i

1:54:28swoje idealne życie? Na pewno miałam takie takie wizje.

1:54:34Kiedyś pobrałam zdjęcie. Tak, pobrałam kiedyś takie zdjęcie.

1:54:37Miałam taki plik w komputerze.

1:54:39O, o, jakieś takie marzenia.

1:54:42M też rozumiem przed Pinterestem. Tak, tak. Tam były takie i tam było

1:54:46takie zdjęcie rodziny, że jest

1:54:50mama, tata i dwójka dzieci i to jest chłopiec i dziewczynka

1:54:54na tle zachodzącego słońca. O mój Boże, powiedz, że macie takie

1:54:57zdjęcia. I mamy mnóstwo takich zdjęć i zawsze takie zdjęcie robimy

1:55:02i to jest ogromna moja wartość, że udało mi się taką takie marzenie moje spełnić.

1:55:08M i jestem z tego marzenia i z tej pracy,

1:55:11którą wykonuję każdego dnia na na to marzenie bardzo dumna.

1:55:15M tak

1:55:17to jest piękne, super, bo spełniasz te marzenia, które miałaś.

1:55:22Tak. I ostatnio spotkałam Monikę Krzywkowską na planie, opowiadając jej o

1:55:28mojej książce Babce w formie. Ona mówi: "To jest niezwykłe, Magda, to jest

1:55:31niezwykłe. Ja spotkałam cię 10 lat temu i ty o tej książce opowiadałaś". Ja

1:55:36mówię: "Nie wierzę, naprawdę". Tak. I yyy rozmawiałam

1:55:42w piątek z Anią Jadowską, z wspaniałą reżyserką i powiedziała, że to jest

1:55:46niezwykłe, że że ja naprawdę mi się udaje jakby realizować to, co powiem.

1:55:55I może to jest właśnie ta próba i ta odwaga

1:56:00pokazania, ściągnięcia tych obrazków, wiesz, tych plakatów

1:56:05i przywiezienia tego. To jest ta No

1:56:08bezczelność. No tak, bezczelna bardzo.

1:56:11A miałaś koleżanki w liceum? Miałam, mam do tej pory.

1:56:15Byłaś lubiana? Byłam, byłam. Ale możesz moich koleżanek

1:56:19zapytać czy jestem lubiana? Ja pytam ciebie. To nie jest dowodzenie.

1:56:21To nie jest tak, że ja coś tutaj nie powiedz, dobry też cas,

1:56:26że ja wiesz co, jestem dosyć specyficzna,

1:56:30ale y mi już nie zależy, żebyś za wszelką za wszelką cenę lubianą.

1:56:36No pewnie. I ja wiem, że można mnie kochać i mam

1:56:40przyjaciół, którzy mnie kochają i ja ich kocham i ja jestem tak jak ci

1:56:44powiedziałam na początku dosyć, no jestem bardzo relacyjną osobą i

1:56:49bardzo lojalną. Cenię sobie lojalność, em,

1:56:55ale nie mam takiego czegoś, że za sympatię y jestem w stanie zrobić

1:57:01wszystko. Kiedyś może było inaczej, że chciałam być lubiana, a im dalej wl, tym

1:57:08jest tym prościej. M

1:57:11to jest u ciebie zrobione w nie w domu. To jest u mnie w domu. U mnie jest w

1:57:14domu wszystko zrobione. Robiliśmy to sami.

1:57:16Mówię o zdjęciu tutaj dla tych, co słuchają. łam te wszystkie rzeczy i

1:57:20no spróbowałabyś nie do własnej książki. Boże święty.

1:57:24I to było dosyć trudne. Rośnął roślinę i masz dobrą rękę do roślin

1:57:29mój mąż. A nie, no bo

1:57:31tak nie no oczywiście poza tym, że to jest

1:57:34wystageowane pod zdjęcie to to jest jasne, ale wygląda nieźle.

1:57:37Tak, mamy dużo roślin. Mamy dużo roślin w

1:57:39domu. To Bartek ma dosyć fajną rękę do

1:57:45No proszę. Ty, fajnie. Bardzo ciekawa rozmowa.

1:57:50Bardzo mi się dobrze z tobą rozmawia. Mi również.

1:57:52Magd musiałem się zatrzymać, żeby bo

1:57:57wiedziałem, że zanim powiem imię, powiedziałem sobie w głowie, zanim

1:57:59powiem to imię, zatrzymaj się, choćbyś był pewien, zatrzymaj się, zatrzymaj

1:58:03się, zastanów się. Powinam jakieś trzecie imię.

1:58:05Poczekaj, jestem Magdalena Anna Maria. Tak, no. Magdalena Anna Maria. Dzwony

1:58:10kościelne zaczynają bić od razu, jak się coś takiego powie.

1:58:14Teraz jeszcze Magdalena, Anna, Maria, Marta. Wszystkie odcienie

1:58:17chrześcijaństwa w imi wszystko naprawdę już dzwonią. Czy ja

1:58:20będę w tej kolejce pierwsza? Tak. Ale pierwsze imię to jednak Magdalena.

1:58:24A wszyscy wiemy jaka była Magdalena. Tak.

1:58:28Ale teraz popatrz jaki zrobię ogromny przeskok do początku rozmowy. Czym

1:58:31pokaże swój geniusz? Przecież jak bardzo ważne w życiu Marii Magdaleny były jej

1:58:37włosy.

1:58:42Bang.

1:58:49Książkę Magdaleny Lamparskiej znajdziecie klikając w link, który

1:58:53wrzucę do opisu, tak samo jak link do książki mojej żony.

1:58:59Chyba nie mam więcej pytań, ale naprawdę wspaniale mi się z tobą spędziło czas.

1:59:03Bardzo ci dziękuję. Zapraszam do teatru. Masz chwilę, to jeszcze na inne sztuki.

1:59:08Właśnie nienasyconych gramy niedługo.

1:59:11A czym oni są nienasyceni? To jest historia też w

1:59:14garnizonie sztuki o tym jak nie potrafimy ze sobą

1:59:17rozmawiać w związkach to nie pójdę nie ma szans

1:59:21wejrzone wiesz czemu

1:59:22i zobaczym wiesz czemu bo ja mam zawsze rację

1:59:26czyli ty jesteś zawsze

1:59:28ty budujesz ten stery tego orzechowego starego

1:59:30dada nawet jak ci się wydaje że masz rację

1:59:33to patrz punkt pierwszy profilerka kolejny sezon

1:59:36kolejny sezon profilerki już od września gram tam taką rolę której jeszcze nigdy

1:59:41nie grałam Zaraz zaczynam nowy serial, też też

1:59:45fajną taką niestandardową rolę, gdzie nie mogłeś jeszcze mnie widzieć w niej,

1:59:51więc więc lubię takie robić nowe rzeczy. Zobaczymy.

1:59:56No i cały czas moja wersja prawdy. Moja wersja prawdy. 50 twarzy Greja,

2:00:01Lili. Dobrze się kłamie. Zaczynam znowu. To jest dobrze się kłamie. To jest to.

2:00:06Dobrze się kłamie. Tak, to jest ten tytuł.

2:00:08Oke. W bardzo fajnej obsadzie. A dzisiaj gram

2:00:12mój ukochany spektakl Piesią twarzy Greja parodi z Mateuszem Damieckim.

2:00:17To jest parodia. To jest parodia tego typu literatury.

2:00:20A ja myślałem, że to adaptacja. Szkoda. No

2:00:23nie, no nie, nie wiem jakby, no nie, nie widziałem tego. Myślałem, że

2:00:25nie wiem czy byśmy się zdecydowali na adaptację.

2:00:27No ale myślałam, że dobra adaptację. No okej,

2:00:30choć ostatnio nie czytałem Greja.

2:00:32M nie czytałem. Powiem ci, że uważam, no

2:00:35jak dostałam propozycję, to tak, nie jest to moja literatura, ale

2:00:40ale czy rumieniec był? Wiesz co, zastanawiało mnie to bardzo,

2:00:47że on jednak wzbudził tak ogromne zainteresowanie na świecie, a to mówi

2:00:52trochę o naszym społeczeństwie i o seksualności kobiecej.

2:00:57I my gramy ponad 250 spektakli, zagraliśmy już tego przedstawienia. Mamy

2:01:02cały czas fulę. Ludzie siedzą na schodach.

2:01:05Głównie panie czy są pary raczej? Nie, nie, w ogóle starsi też wiesz, cały

2:01:08przekrój wiekowy przychodzi na to, więc zupełnie

2:01:11ludzie się na tym bawią. Przetłumaczył to

2:01:15Bartek Wierzbięta, więc to jest bardzo inteligentnie przetłumaczone.

2:01:21Jest to tak dystansujące, głupie, tak zabawowe, że naprawdę przez dwie godziny

2:01:27można zapomnieć o wszystkim złym, co się wydarza.

2:01:32I i nam to pomaga. To znaczy ja zawsze jak mam kryzysy zawodowe i myślę sobie i

2:01:38szukam sensuh Mhm.

2:01:40to zawsze jak zagram 50 twarzy gry, to myślę sobie dobra jeszcze trochę

2:01:43pociągnę naprawdę

2:01:44jeszcze nie wyjadę w Bieszczady. Okej.

2:01:47A chciałabyś wyjechać w Bieszczady? Wiesz co, wydaje mi się, że

2:01:52pytanie jest proste. Czy już macie działkę?

2:01:53Nie, nie mamy jeszcze, ale wydaje mi się, że showbiziness nie jest bez

2:01:57konsekwencji, no nie?

2:01:59Że po prostu kondycja psychiczna człowieka kiedyś się kończy. Mhm.

2:02:05I że nie wiem, może w pewnym momencie też ja

2:02:09powiem stop, już nie mam siły i nie chcę tego i będę się zajmowała czym innym. A

2:02:15wydaje mi się, że yyy, że mam dużo predyspozycji, żeby naprawdę robić dużo

2:02:21innych rzeczy też w moim życiu. Nie tylko grać, choć

2:02:26bardzo to kocham i nie wyobrażam sobie chyba życia bez teatru i bez robienia i

2:02:33bez wychodzenia z szuflad i robienia czegoś po raz pierwszy.

2:02:37Coś mi mówi i nie mówię tego teraz ironicznie, że cokolwiek to będzie, to

2:02:41będziesz w tym bardzo dobra. bardzo

2:02:47że będziesz się starała być bardzo dobra w no ewidentnie masz to ja lubię dawać

2:02:51siebie 100% czasami myślę sobie czy to jest dobre

2:02:55szczególnie w naszym zawodzie szczególnie właśnie w aktorstwie czasami

2:03:00właśnie y lepiej się mniej starać i mieć tak wiesz wyrąbane. sama to testuje

2:03:07teraz. M

2:03:09nie, bo jest takie powiedzenie mniej, a będzie ciem. To jest moje motto. Mam

2:03:13to wytatuowane nad pośladkami. No więc zastanawiam się, czy tak właśnie

2:03:17czy taka właśnie wiesz praca u podstaw. Czasami tak właśnie. A

2:03:22bardzo się nad tym zastanawiam, bo mam bardzo różne doświadczenia, wiesz, kiedy

2:03:25czas tak się staram, staram, staram i potem mam takie na przykład nikt tego

2:03:29nie widzi, nie docenia i w ogóle, a czasami mam, wiesz, robię sobie rolę w

2:03:34365 dniach. Mhm. m

2:03:36o których wspomniałeś i na przykład jest ona zauważona, fajna, śmieszna, zabawna.

2:03:42No tak. A ty sobie się trochę wygłupiasz, nie? W

2:03:46takiej zasadzie. Okej. A to w takim razie spośród

2:03:48wszystkich y rzeczy, jakbyś miała wymienić jedną rolę, jeżeli jesteś w

2:03:52stanie oczywiście jedną rolę, która dla ciebie była, jest najważniejsza,

2:03:57nie ta najbardziej znana, ale ta, którą uznajesz za najbardziej twoją, to co by

2:04:01to było? Słuchaj, no walczę o nią, czekam na nią

2:04:04też. Czy staram się myślę, że przejdzie prędzej czy

2:04:08staram się myśleć o tym na co mam wpływ. Będziesz prawdopodobnie musiała zmienić

2:04:12do niej kolor włosów? Słuchaj jestem akuratura taką aktorką

2:04:16która się do swojego koloru włosów w ogóle nie przywiązuje.

2:04:18Czyli jeżeli przyjdzie super reżyser również do jej długości i nie mogę się

2:04:22doczekać kiedy obetnę włosy na krótko. Przyjdzie super reżyser, reżyser

2:04:26castingu, potem główny reżyser powie: "Bierzemy cię totalnie. Zobaczyliśmy

2:04:30twój self tape". To jest totalnie to. Ale w blond.

2:04:37Tak. Tak.

2:04:39I wtedy to będzie kit. I wtedy wrócę do blondu.

2:04:43Wspaniale.

2:04:46Czekaj. Ja muszę zobaczyć jakie twoja żona ma włosy.

2:04:49To to nie są dwie moje żony. Ta po lewej to Maja, a ta po prawej to moja żona.

2:04:54To jest twoja żona. Tak jest. Żona ma blond włosy.

2:04:57Bardziej blond. Czyli wolisz blondynki?

2:04:59No tak, bo moja żona ma blond, więc wolę blondynki. No oczywiście, że tak.

2:05:02Ale takie ciemne blondynki. Już mam inspirację do kolejnego koloru

2:05:07włosów. Dia ciemny.

2:05:10Drodzy państwo, bardzo, bardzo pięknie wam dziękujemy za spędzenie z nami tych

2:05:14dwóch godzin. Długo rozmawialiśmy. Bardzo. Nie

2:05:18mógłbym dłużej. No będę wpadała do cieb.

2:05:22Ale to właśnie o to chodzi. Ja uwielbiam kończyć rozmowę w tym momencie, w którym

2:05:25wiem, że jeszcze moglibyśmy posiedzieć. Okej.

2:05:28Ale to sprawi, że jeszcze się spotkałem za jakiś. Dobrze, jak zrobię film, to

2:05:32przyjdę do ciebie. Wspaniale. Zapraszam bardzo.

2:05:34Zapraszę na premierę. Doskonale. Bardzo dziękuję. Jesteśmy

2:05:38umówieni. Dziękuję wam drodzy widzowie i słuchacze.